Εννοείται ότι το θέμα της δημιουργίας Ωνάσειων πρότυπων σχολείων σε υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας μας θα έπαιρνε κάποια στιγμή πολιτικές διαστάσεις. Δηλαδή θα είχαμε κομματικές αντιπαραθέσεις. Και για όποιον δεν κατάλαβε, η αντιπολίτευση -εν μέρει ή το σύνολό της- θα επιχειρούσε να… καπελώσει στον δημόσιο λόγο τις αντιδράσεις γονέων, κηδεμόνων, μαθητών, καθηγητών, δημάρχων, αντιδημάρχων κλπ. Ήδη πολιτικά πρόσωπα με δηλώσεις ή με αναρτήσεις τους κάνουν λόγο για «αποκλεισμούς» μαθητών και τα σχετικά. Οι άνθρωποι αυτη τη δουλειά ξέρουν, τη δουλειά της αντίρρησης, αυτήν εξασκούν, μέσα από αυτήν υπάρχουν. Λυπηρό μεν, πραγματικό δε. Και αδιάφορο για τους πολλούς.
Ωνάσειο στο Πανόραμα
Το υπουργείο Παιδείας και το Ίδρυμα Ωνάση αποφάσισαν τα δύο πρότυπα σχολεία που θα δημιουργηθούν με χρηματοδότηση του Ιδρύματος στη Θεσσαλονίκη να βρίσκονται στο Πανόραμα και την Καλαμαριά. Η υπόθεση αυτή εργασίας, που βρίσκεται στον αντίποδα των αποφάσεων για τα συγκεκριμένα σχολεία, εάν ίσχυε θα είχε και συνέχεια. Διότι τότε θα ξεσηκωνόταν η δυτική Θεσσαλονίκη (αυτοδιοίκηση, φορείς, συλλογικότητες κλπ. κλπ.) και με την επίκληση της υποβαθμισμένης περιοχής θα ζητούσαν -εάν όχι θα απαιτούσαν- Ωνάσεια σχολεία και στην περιοχή τους. Θα κατήγγειλαν μεροληπτική συμπεριφορά υπέρ των αναβαθμισμένων περιοχών της Θεσσαλονίκης και συνειδητή περαιτέρω υποβάθμιση των δικών τους. Θα κατήγγειλαν, επίσης, ότι η δυτική Θεσσαλονίκη χάνει ακόμη μια ευκαιρία για να περιορίσει το αναπτυξιακό χάσμα που τη χωρίζει από το κέντρο και τα ανατολικά και μάλιστα στον ευαίσθητο, στρατηγικό και κομβικό πεδίο της εκπαίδευσης. Θα είχαν, μάλιστα, στο πλευρό τους πολιτικά πρόσωπα, ακόμη και ολόκληρα κόμματα. Υπάρχει κάποιος που αμφιβάλλει ότι θα γίνονταν αυτά;
Τα «θέλω» του Αλεξανδρίδη
Οι διαμαρτυρίες για τη μετατροπή των 3ου ΓΕΛ και 6ου Γυμνασίου Ευόσμου σε Ωνάσεια Σχολεία φέρνουν στην επιφάνεια ένα πρόβλημα το οποίο χρονίζει στην περιοχή. Όπως είπε χθες στις δηλώσεις του ο δήμαρχος της περιοχής, «χρειαζόμαστε περισσότερα σχολεία και το ζητάμε αυτό από την προηγούμενη χρονιά». Και πώς να μη ζητά κάτι τέτοιο ο δήμαρχος του δεύτερου πολυπληθέστερου δήμου του πολεοδομικού συγκροτήματος Θεσσαλονίκης, τα σχολεία του οποίου σφύζουν από μαθητές και δεν αποκλείεται η κατάσταση να επιδεινωθεί ελαφρώς με την έλευση του Ωνάσειου Σχολείου. «Ζητάμε τώρα να μας δώσουν χρήματα για να χτιστεί σχολείο καθώς υπάρχει πρόβλημα το οποίο διογκώνεται», είπε με νόημα χθες στις δηλώσεις του ο δήμαρχος και άφησε αιχμές τονίζοντας ότι «δυστυχώς αυτήν τη περιοχή δεν την πρόσεξε κανείς, ούτε οι προηγούμενες κυβερνήσεις αλλά ούτε και οι προηγούμενες διοικήσεις»…
Σιντριβάνια στη Νεάπολη
Ο καθαρισμός και η συντήρηση γενικά των σιντριβανιών δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αυτό τουλάχιστον μας αναφέρουν όλα τα χρόνια οι αρμόδιοι των δήμων για το συγκεκριμένο θέμα. Διότι για να προχωρήσουν οι συντηρήσεις πρέπει να γίνει διαγωνισμός και να αναδειχθεί ανάδοχος, ο οποίος θα αναλάβει το έργο της συντήρησης. Στην περιοχή της Νεάπολης, όμως, κάτι γίνεται, αλλά δεν ξέρουμε τι ακριβώς. Διότι το μεγάλο και εντυπωσιακό σιντριβάνι στην πλατεία Ρολόι λειτουργεί και είναι καθαρό, αλλά αυτό που υπάρχει λίγα μέτρα πιο κάτω, επί της οδού Παν. Τσαλδάρη, είναι βρόμικο και φυσικά εκτός λειτουργίας. Είναι κρίμα, αφού στο συγκεκριμένο σιντριβάνι υπάρχουν παγκάκια που μπορεί ο κόσμος να κάθεται και να το… θαυμάζει, έτσι κλειστό και βρόμικο που είναι. Μάλλον η δημοτική αρχή θα πρέπει να καταλάβει ότι δεν γίνεται να δίνει βάρος μόνον σε αυτά που είναι σε κεντρικά σημεία και από εκεί που περνά περισσότερος κόσμος, αλλά σε όλη την περιοχή, σε κάθε γωνιά του δήμου.
Η… κοσμοπολίτικη Αγία Σοφίας
Ο δρόμος, μετέπειτα πεζόδρομος, της Αγίας Σοφίας ανέκαθεν θεωρείτο το στολίδι του εμπορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης. Από τις καλές ακόμη εποχές, όταν στην Ελλάδα έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα, αποτελούσε το ανφάν γκατέ της αγοράς με καλά και ακριβά καταστήματα, αλλά και ωραία καφέ. Οι Θεσσαλονικείς έκαναν τη βόλτα τους, ψώνιζαν και στη συνέχεια έπιναν και το ρόφημά τους. Η παράδοση συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, με το μετρό να προσθέτει υπεραξία στη δυναμική του πεζόδρομου, τον οποίον κατακλύζουν, πλέον, άτομα όλων ηλικιών, με κομψά ή όχι ντυσίματα. Ο πεζόδρομος όμως έχει και ανταγωνισμούς. Οι μουσικοί του δρόμου ερίζουν εντός και εκτός εισαγωγικών για τα σημεία στα οποία θα καθίσουν, αλλά και για το ποιος ακούγεται περισσότερο. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που συνέβη το περασμένο Σάββατο. Από νωρίς ένας κύριος με έναν μπαγλαμά κι ένα μικρό ηχείο κάθισε στη μέση περίπου του πεζόδρομου και ξεδίπλωσε το ταλέντο του στους διερχόμενους μαζεύοντας κάποια ψιλά. Όλα πήγαιναν καλά για τον ίδιο μέχρι που εμφανίστηκε ένα ακόμη σχήμα. Ένας κύριος με μια κυρία φτάνουν με μια μηχανή, στήνουν τα μικρόφωνα και ξεκινούν το δικό τους ρεσιτάλ, με εμφανώς πιο δυνατό ηχείο… Ο φίλος με τον μπαγλαμά ενοχλήθηκε από την ένταση των ανταγωνιστών και προσπάθησε να τους εξηγήσει ότι προηγείται χρονικά και πρέπει να τον σεβαστούν και να πάνε πιο πάνω, προς τη Μακένζι Κινγκ. Οι άλλοι δύο τον αγνόησαν επιδεικτικά και συνέχισαν το δικό τους τραγούδι. Λίγο αργότερα η παρατήρηση επαναλαμβάνεται, αλλά και πάλι πέφτει στο κενό. Στο τέλος απογοητευμένος ο μουσικός με το μπαγλαμαδάκι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σημείο και να κατέβει πιο χαμηλά στην Αγίας Σοφίας, στο ύψος της Τσιμισκή. Εννοείται ότι ο μηχανόβιος μουσικός και η παρτενέρ του συνέχισαν να παίζουν δυνατά, διαταράσσοντας σε κάποιον βαθμό την ισορροπία όσων κάθονταν στα παρακείμενα καφέ.
Η ατέλειωτη γκρίνια
Αμέτρητα εργοτάξια έχουν στηθεί τον τελευταίο μήνα σε δρόμους της Θεσσαλονίκης από τα συνεργεία του δήμου. Αναπλάσεις πεζοδρομίων, ασφαλτικά έργα δίνουν και παίρνουν και κατ’ επέκταση η σχετική ταλαιπωρία πεζών και οδηγών είναι, όπως πάντα, αναμενόμενη. Το να γκρινιάζουν όμως πολλές φορές κάποιοι -κυρίως καταστηματάρχες- για την εκτέλεση των έργων πάει πολύ. Στο κάτω κάτω της γραφής οι πρώτοι που ωφελούνται είναι οι ίδιοι. Άλλωστε -επίσης πολλές φορές- αυτοί οι ίδιοι δικαίως γκρίνιαζαν όταν τα πλακάκια στα πεζοδρόμια μπροστά από τα μαγαζιά τους ήταν σπασμένα και ρωτούσαν «αυτά δεν τα βλέπει κανείς;». Ε, όταν κάποιοι τα βλέπουν και τα επιμελούνται γκρινιάζουν ξανά! Λίγη υπομονή δεν βλάπτει… Σε τελευταία ανάλυση, όποιος φωνάζει δεν σημαίνει πως έχει και δίκιο…