Με μια ικανή απόσταση να χωρίζει τις εξελίξεις από το γεγονός, στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά και στο υπουργείο Εξωτερικών, επιχειρούν τώρα να εκτιμήσουν τα δεδομένα στα ελληνο-τουρκικά, λίγο πριν ξεκινήσουν οι διερευνητικές. Και να εξάγουν χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον, σχετικά με το πώς σκέφτεται και αποφασίζει η Ευρώπη, αναφορικά με το τουρκικό ζήτημα. Και το πρώτο συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγουν είναι το εξής:
Στις Βρυξέλλες, αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά πως, όταν θέλει, η ΕΕ (ή για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, το Βερολίνο) βρίσκει λύσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα; Η αποδέσμευση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης. Παρά τις αντιρρήσεις και τα απειλούμενα βέτο (της Ουγγαρίας και της Πολωνίας), τα εμπόδια, ξεπεράστηκαν και η δουλειά έγινε, χωρίς να ανοίξει μύτη, κυριολεκτικά.
Στις Βρυξέλλες, αποδείχθηκε επίσης πως όταν η ΕΕ (ή για να λέμε και πάλι τα πράγματα με το όνομα τους, το Βερολίνο) δεν θέλει κάτι, απλά, δεν γίνεται. Η περίπτωση των κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας, που ζητούσαν και ζητούν Ελλάδα και Κύπρος, είναι επίσης χαρακτηριστική. Η όποια συζήτηση, ουσιαστικά, «κόπηκε μαχαίρι» πριν καν ξεκινήσει. Με την «μέθοδο του προσχεδίου». Εν προκειμένω, κατατέθηκε ένα αρχικό κείμενο Συμπερασμάτων που δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτό. Είχε ωστόσο έναν σκοπό:
Να καταλάβουν όλοι ότι ο πήχης τοποθετείται (από το Βερολίνο, πάντα) πιο κάτω και από τα Συμπεράσματα του Οκτωβρίου. Προφανώς στο πλαίσιο μιας πολιτικής που πρεσβεύει πως «ό,τι παραπάνω δοθεί κατά τη διάρκεια της τελευταίας Συνόδου, θα πρέπει να αφήσει ικανοποιημένη την Ελλάδα και την Κύπρο». Και κάπως έτσι κύλησαν μέχρι σήμερα τα πράγματα και φτάσαμε στο γνωστό αποτέλεσμα...