Δημοσιογράφος με ποικίλο συγγραφικό έργο και η σημαντικότερη προσωπικότητα που ανέδειξε το ελληνικό φεμινιστικό κίνημα στο πλαίσιο της κοινωνικής χειραφέτησης κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού, ήταν η γεννημένη το 1859/1861 στα Πλατάνια, ένα μικρό αλλά ιστορικό χωριό της επαρχίας Αμαρίου στο Ρέθυμνο της Κρήτης, Καλλιρόη Παρρέν.
Όπως αναφέρει, η Μαρία Λίτινα, από το Ιστορικό και Παλαιογραφικό Αρχείο του ΜΙΕΤ, η Καλλιρρόη Παρρέν, το γένος Σιγανού, εγκαταστάθηκε στον Πειραιά μαζί με την οικογένειά της όταν μετοίκησε από την Κρήτη. Η ίδια ξεκίνησε να φοιτά στις Γαλλίδες Καλόγριες του Πειραιά.
Όπως ανέφερε σε συνέντευξή της στη συγγραφέα Ειρήνη Αθηναία (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Ειρήνης ή Ευρυδίκης Μεγαπάνου), στο τέλος των σπουδών της στις Καλόγριες αναγκάστηκε να παρακολουθήσει ενισχυτικά μαθήματα στην ελληνική γλώσσα, απαραίτητα για τις σπουδές της στο Αρσάκειο απ’ όπου και αποφοίτησε. Κατόπιν ανέλαβε τη διεύθυνση του ιδιωτικού παρθεναγωγείου του Σταυράκη Αμηρά στην Αδριανούπολη (1878), όπου επίσης δίδαξε, και έναν χρόνο αργότερα του Ροδοκανάκειου Παρθεναγωγείου της Οδησσού (1879).
Η Καλλιρρόη Σιγανού έλαβε το επίθετο Παρρέν όταν παντρεύτηκε τον Γάλλο δημοσιογράφο Ιωάννη Παρρέν, μετέπειτα διευθυντή του Αθηναϊκού Πρακτορείου.
Το 1887 εξέδωσε το εβδομαδιαίο φύλλο Η Εφημερίς των Κυριών, που αποτέλεσε το κυριότερο ελληνικό έντυπο με πνευματικό-φεμινιστικό περιεχόμενο και συντασσόταν κυρίως από γυναίκες. Στόχος της εφημερίδας ήταν να διαδώσει το μήνυμα της ισότητας μεταξύ των δύο φύλων, ενώ ταυτόχρονα λειτούργησε ως κέντρο για την οργάνωση και τον συντονισμό δραστηριοτήτων των γυναικών για διάφορα θέματα, όπως του δικαιώματος στην εκπαίδευση, την ίδρυση Κυριακάτικων σχολείων για γυναίκες κατώτερης κοινωνικής τάξης, φιλανθρωπικές δραστηριότητες και συμμετοχή σε διάφορα φεμινιστικά συνέδρια και σε εθνικούς αγώνες. Η Εφημερίς των Κυριών δημοσίευε κείμενα πολλών Ελληνίδων συγγραφέων και ποιητριών, φεμινιστριών και μη (Σαπφώ Λεοντιάδος, Σοφία Σλήμαν, Μαριέττα Μπέτσου, Υπατία Στάμπα κ.ά.), καθώς και έργα γνωστών Ελλήνων συγγραφέων (Ξενόπουλος, Καρκαβίτσας, Παλαμάς, Πάλλης, Παπαντωνίου). Από το 1908, η εφημερίδα κυκλοφορούσε ως δεκαπενθήμερο εγκυκλοπαιδικό περιοδικό. Η κυκλοφορία της Εφημερίδος των Κυριών διακόπτεται οριστικά στα τέλη του 1917, όταν η Καλλιρρόη Παρρέν εκτοπίζεται στην Ύδρα λόγω των φιλοβασιλικών της πεποιθήσεων.
Η Εφημερίς των Κυριών προκάλεσε την αντίδραση λογίων της εποχής, με πιο χαρακτηριστική τη σύγκρουση της Παρρέν με τον Εμμανουήλ Ροΐδη, σύγκρουση που αποτυπώθηκε στην κριτική του με τίτλο «Αἱ Γράφουσαι Ελληνίδες» στην εφημερίδα Ακρόπολις (28 Απριλίου 1896), με αφορμή τη δημοσίευση των διηγημάτων «Αθηναϊκά Ανθύλλια» της Αρσινόης Παπαδοπούλου. Στο κείμενό του, ο Ροΐδης αναφέρεται στην άποψη του αναρχικού στοχαστή Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν (Pierre-Joseph Proudhon, 1809–1865) ότι οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα στη μόρφωση και την εργασία, ενώ θα έπρεπε να περιοριστούν μόνο στα καθήκοντα της νοικοκυράς ή της εταίρας. Η σύγκρουση μεταξύ Παρρέν και Ροΐδη κράτησε πολλά χρόνια. Ωστόσο, υπήρχαν και υποστηρικτές του φεμινιστικού κινήματος και θαυμαστές της Παρρέν, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος και ο Βλάσης Γαβριηλίδης, εκδότης και αρθρογράφος της εφημερίδας Ακρόπολις.
Η Παρρέν εξέδωσε κυρίως μυθιστορήματα, μεταξύ άλλων Τα βιβλία της Αυγής, Η χειραφετημένη, Η μάγισσα και Η νέα γυναίκα. Το 1890 ίδρυσε το πρώτο «Κυριακάτικο σχολείο για γυναίκες», το 1893 το «Άσυλο της Αγίας Αικατερίνης» και το 1896 το «Άσυλο των Ανιάτων». Την ίδια χρονιά ίδρυσε την «Ένωση των Γυναικών», που τέθηκε υπό την αιγίδα της Βασίλισσας Όλγας και της Πριγκίπισσας Σοφίας. Το 1911 ίδρυσε το «Λύκειο των Ελληνίδων», που λειτουργεί και διαπρέπει μέχρι σήμερα.
Οι δύο τελευταίες οργανώσεις σημάδεψαν την ιστορία του ελληνικού κινήματος για τη χειραφέτηση της γυναίκας. Η Παρρέν συμμετείχε σε πολλά διεθνή συνέδρια στη Σουηδία, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, με στόχο να εντάξει το ελληνικό γυναικείο κίνημα σε ένα ευρύτερο δίκτυο. Τις εμπειρίες της από τα ταξίδια αυτά αποτύπωνε στην Εφημερίδα των Κυριών. Παράλληλα, επιτέλεσε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο, συνεργάστηκε με άλλες γυναικείες οργανώσεις της εποχής, εκπροσώπησε την Ελλάδα στην «Διεθνή Ένωση Γυναικών για την Ειρήνη και την Ελευθερία», και αγωνίστηκε για την διαβαλκανική γυναικεία συνεννόηση.
Παρά τη διεθνή της δραστηριότητα, ο αγώνας της για τη χειραφέτηση της Ελληνίδας περιορίστηκε σ’ ένα ελληνικό, παραδοσιακό πλαίσιο, με σκοπό την επίτευξη των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων για να εξισωθούν νομοθετικά οι γυναίκες με τους άνδρες και να βελτιωθεί η θέση τους μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία. Για τον λόγο αυτόν, άσκησε πίεση στην Πολιτεία να προχωρήσει στην ψήφιση προστατευτικών νόμων στον Οικογενειακό και Αστικό Κώδικα.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, ενώ τα άλλα γυναικεία κινήματα στην Ευρώπη αγωνίζονταν για την διεκδίκηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων, η Παρρέν, μέσα από την εφημερίδα της, επέμενε σταθερά στον στόχο της, που ήταν η εκπαιδευτική και μορφωτική χειραφέτηση της Ελληνίδας καθώς και η οικονομική της αυτονομία μέσα από την αμειβόμενη εργασία της.