Καλημέρα σας!
Τελικά ο καλός καιρός μέσα στις γιορτές που επιμένει λειτούργησε και χθες υπέρ της παραλίας της Θεσσαλονίκης, που αποδεικνύεται το μεγάλο asset της πόλης και πρόκριμα των θετικών επιπτώσεων που μπορεί να έχει η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου. Με την αγορά κλειστή, αλλά και αρκετές επιχειρήσεις εστίασης σε πρωτοχρονιάτικες διακοπές, όλο το βάρος της φιλοξενίας έπεσε στο ηλιόλουστο πλακόστρωτο πέριξ του αγάλματος του μεγάλου Αλεξάνδρου, του ανδριάντα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, γύρω από τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, προς ανατολικά μέχρι το Μέγαρο Μουσικής και προς δυτικά στην παλιά παραλία και το λιμάνι. Εκδρομείς από άλλες ελληνικές περιοχές και τα Βαλκάνια κατέκλυσαν το κέντρο μιας πόλης, που εξακολουθεί να προσελκύει επισκέπτες με βασικούς συμμάχους την ιστορία, τη γεωγραφία και τα τραγούδια που την υμνούν. Οι υπεύθυνοι επαίρονται διότι όλα αυτά συμβαίνουν επί των ημερών τους, αλλά ξεχνούν ότι συχνά οι εξελίξεις δρομολογούνται ερήμην όσων αφορούν. Ας είναι. Το να υπάρχει επισκεψιμότητα και κινητικότητα στη Θεσσαλονίκη ωφελεί τους πάντες. Άλλους απευθείας, άλλους έμμεσα και άλλους πολιτικά!
Νομοσχέδια επί νομοσχεδίων
Λίγες εβδομάδες πριν από την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου ο κοινοβουλευτικός προγραμματισμός της κυβέρνησης αποτελεί μία ακόμη απόδειξη της… ανωριμότητας του ελληνικού συστήματος. Τα 30 νομοσχέδια σε τρεις μήνες, δηλαδή σε 90 ημέρες, που προανήγγειλε το Μέγαρο Μαξίμου, σημαίνει ότι μεσοσταθμικά κάθε τρεις ημέρες θα ψηφίζεται κι ένα νομοσχέδιο. Επειδή, όμως, υπάρχουν Σαββατοκύριακα και αργίες θα υπάρξουν περίοδοι κατά τις οποίες η Βουλή θα ολοκληρώνει την ψήφιση ενός νομοσχεδίου την ημέρα. Σε μια χώρα με… άπειρους νόμους, πολλοί από τους οποίους είτε παραμένουν στα χαρτιά, είτε δεν εφαρμόζονται στην πράξη, είτε αλλάζουν κάθε λίγους μήνες, αυτή η υπερπαραγωγή δεν προμηνύει κάτι καλό. Μοιάζει περισσότερο με διεκπεραίωση, που στα ψιλά της γράμματα μπορεί να κρύβει… εξυπηρετήσεις, παρά για οργανωμένο σχέδιο διακυβέρνησης. Ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του είχαν τέσσερα χρόνια να προγραμματίσουν τα θέματα τους, αλλά συμπεριφέρονται όπως εκείνοι που με οκτάωρη προθεσμία για κάποια δουλειά θα ήθελαν να έχουν ένα πεντάλεπτο ακόμη ή με ορισμένους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι συζητώντας στις 28 Αυγούστου ότι την 1 Σεπτεμβρίου πρέπει να γυρίζουν στα σχολεία απ’ όπου αποχώρησαν στις 20 Ιουνίου, λένε στα σοβαρά ότι καλό θα ήταν να είχαν μία εβδομάδα ακόμη για να τελειώσουν κάποιες δουλειές!
Δείκτης ευημερίας αλά Γκρέκα
Μια πολύ ενδιαφέρουσα πολιτική εξέλιξη στο πεδίο της οικονομίας σε διεθνές επίπεδο είναι η «Εταιρική σχέση των Κυβερνήσεων της Ευημερίας». Πρόκειται για ένα μικρό αλλά αναπτυσσόμενο δίκτυο χωρών, που αμφισβητούν το ΑΕΠ ως παγκόσμια μονάδα μέτρησης της οικονομικής «υγείας». Στην ουσία προτείνουν το συγκεκριμένο ποσοτικό μέγεθος, το οποίο προφανώς έχει την αξία του, να συμπληρωθεί μέχρι το 2040 με έναν ποιοτικό δείκτη που θα εστιάζει στο πως μια οικονομία προσφέρει ποιότητα ζωής για όλους τους ανθρώπους σε αρμονία με το περιβάλλον. Οι χώρες αυτές είναι η Φινλανδία, η Ισλανδία, η Σκωτία και η Νέα Ζηλανδία, στις οποίες κατά σύμπτωση αυτή την περίοδο ηγούνται γυναίκες. Όπως λέει η πρωθυπουργός της Σκωτίας Νίκολα Στέρτζον «η ανάγκη για ένα νέο οικονομικό μοντέλο δεν ήταν ποτέ πιο ξεκάθαρη» και μαζί της συμφωνούν η Φινλανδή Σάνα Μάριν, η Ισλανδή Κατρίν Γιακομπσντότιρ και η Νεοζηλανδή Τζασίντα Άρντερν. Το θέμα είναι άκρως ενδιαφέρον, καθώς είναι απόλυτα συντονισμένο με το διεθνώς παραδεκτό ζήτημα του περιβάλλοντος και επομένως της πράσινης ανάπτυξης. Το βασικό πρόβλημα είναι ένα: Ενώ η καταστροφή και η προστασία του περιβάλλοντος ορίζονται ποσοτικά, άρα είναι αποδεκτά και κατανοητά παντού, η ποιότητα ζωής έχει διαφορετικούς ορισμούς στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ακριβώς επειδή υπάρχει ανισότητα και επομένως το μέτρο της ποιότητας ζωής είναι διαφορετικό από περιοχή σε περιοχή. Αλλού η καθημερινή διασφάλιση της τροφής, του νερού και των φαρμάκων θα εκληφθεί ως κοσμογονία και αλλού το πρόβλημα θα είναι οι 35 ώρες εργασίας, η εβδομάδα των τεσσάρων ημερών, τα… τροφεία και το πτυχίο του Χάρβαρντ. Για την Ελλάδα ας μη μιλήσουμε. Η διαμόρφωση ενός τέτοιου δείκτη ευημερίας αλά Γκρέκα θα πρέπει να περιλαμβάνει πολλά. Από μεσημεριανό ύπνο, δηλαδή σιέστα, μέχρι ρεπό, εξαιρέσιμα, έξτρα αργίες για ονομαστικές γιορτές, γενέθλια, επέτειο γάμου, επίδομα καυσόξυλων, σχολικές άδειες, ημέρα κατοικίδιων, πληρωμένες διακοπές κλπ. Και φυσικά πλήρη συνταξιοδότηση από τα 50 –ή καλύτερα τα 45-, ώστε ο άνθρωπος να μπορεί να φάει τη σύνταξή του!