Όλα έδειχναν σχεδόν ιδανικά, στη βάση του αισιόδοξου σεναρίου της Τράπεζας της Ελλάδας, για την πορεία της οικονομίας φέτος, παρά την πανδημία. Το οικονομικό κλίμα στην Ελλάδα τον Οκτώβριο ήταν βελτιωμένο, οι εκτιμήσεις για την επόμενη μέρα ήταν αισιόδοξες και πάντως περισσότερο σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη κι όλα έδειχναν ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο κι αυτός ο κάβος θα ξεπερνιόταν. Κι έπειτα, ήρθε ο Νοέμβριος. Η μια μετά την άλλη, μεγάλες περιφερειακές ενότητες άρχισαν να κοκκινίζουν και να μπαίνουν σε καθεστώς γενικής καραντίνας και στην πραγματικότητα η χώρα να τίθεται σε καθολικό lockdown πολύ πριν ανακοινωθεί κι επισήμως.
Την ίδια ώρα, ο ίδιος δείκτης για το σύνολο της Ευρωζώνης άρχισε – κι εκεί – να «ιδρώνει», ύστερα από πέντε διαδοχικούς μήνες βελτίωσης. Και ξαφνικά έγινε συνείδηση ότι αυτή η αδυναμία ανόδου δεν αντανακλά τίποτα άλλο παρά την επιστροφή των ανησυχιών παντού. Από τον τομέα των υπηρεσιών έως εκείνον της παραγωγής, με οριζόντιους πλέον τους νέους φόβους των καταναλωτών για την επόμενη μέρα. Κι άρχισαν και οι πρώτες εκτιμήσεις ότι με την ανακοίνωση των νέων lockdown - έστω και όχι καθολικών- σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, το οικονομικό κλίμα θα παρουσιάσει επιδείνωση τον Νοέμβριο.
Τώρα, όλοι, απλώς περιμένουν να διαπιστώσουν που θα φτάσει αυτή η επιδείνωση. Τα τελευταία επιδημιολογικά δεδομένα και οι νέες οικονομικές συνθήκες, εντείνουν την πίεση και στην ΕΚΤ για δράση. Θα την αναλάβει; Και πότε; Ισως αυτή να είναι πλέον η μόνη λύση σωτηρίας στην οποία ελπίζει πραγματικά η Ευρωζώνη.
Το γεγονός πάντως ότι πριν λίγο η κυβέρνηση δίνοντας το κείμενο του προυπολογισμού για το 2021, υιοθετεί το δυσμενέστερο σενάριο, μαρτυρά ότι μπαίνουμε σε ένα πολύ δύσκολο τούνελ...