Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Πλεύση Ελευθερίας κατέθεσαν ψήφισμα για την κήρυξη της Επετείου Εξέγερσης του Πολυτεχνείου ως επίσημη αργία του κράτους
Στη σημερινή συνεδρίαση της Βουλής για την επέτειο των 50 χρόνων από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου ξεκίνησε τονίζοντας ότι τους αγώνες διαχρονικά «δεν τους έκαναν τα κόμματα, αλλά οι άνθρωποι», όπως και την Εξέγερση του Πολυτεχνείου που «αιματοκυλίστηκε από τα τανκς, αλλά σημάδεψε τη σύγχρονη ιστορία μας, δεν την έκαναν τα κόμματα, αλλά οι άνθρωποι».
«Το Πολυτεχνείο όχι απλώς δεν το στήριξαν, αλλά το κατήγγειλαν τα κόμματα της εποχής. Και σήμερα, που πολλοί επιχειρούν να καπηλευθούν αυτήν τη μνημειώδη ηρωική φοιτητική Εξέγερση, και σήμερα ακόμα, 50 χρόνια μετά, το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να στέκεται αμήχανο απέναντι σε αυτό που δεν μπόρεσε ούτε να το προβλέψει, ούτε να το προκαλέσει, ούτε να το εμπνεύσει, ούτε να το καταστείλει. Το πολιτικό σύστημα 50 χρόνια μετά προσπαθεί να ισορροπήσει και να αναμετρηθεί με το αποτύπωμα που άφησαν οι φοιτητές, οι άνθρωποι, οι εργαζόμενοι, οι νέοι το Νοέμβρη του 1973», επισήμανε η κ. Κωνσταντοπούλου που ήταν και η μοναδική πρόεδρος κοινοβουλευτικής ομάδας που έδωσε το παρών στη σημερινή συνεδρίαση.
Κεντρικό σημείο της ομιλίας ήταν ότι έως σήμερα, 50 χρόνια μετά, «το πολιτικό σύστημα στέκεται αμήχανο» απέναντι σε αυτή την ιστορική Εξέγερση και προσπαθεί να ισορροπήσει με το αποτύπωμα που άφησαν οι φοιτητές. Παρατήρησε ότι εδώ και 50 χρόνια η Επέτειος γιορτάζεται «μουσειακά», ενώ πρέπει να θυμόμαστε ότι «οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία», ότι τέτοιες επέτειοι δεν μπορούν να ελεγχθούν από το σύστημα, ενώ «η ζώσα και δρώσα πραγματικότητα είναι εκείνη που γράφει την ιστορία. Η ζώσα και δρώσα πραγματικότητα είναι εκείνη που δικαιώνει ή ματαιώνει τους αγώνες για δημοκρατία και ελευθερία. Η σημερινή εικόνα της Βουλής, κατά τη γνώμη μου, δεν δικαιώνει όσους λένε ότι τιμούν τους αγώνες και την Εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπως η πορεία της πολιτικής που ασκήθηκε στη Μεταπολίτευση δεν δικαιώνει τους αγώνες εκείνων που ονειρεύτηκαν Δημοκρατία, Ελευθερία, που διεκδίκησαν με διακινδύνευση Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, Ισότητα, Αξιοπρέπεια, Δημοκρατία, Ελευθερία Λόγου, Ελευθερία Σκέψης και Έκφρασης».
Κλείνοντας σημείωσε ότι: «Εμείς στην Πλεύση Ελευθερίας δεν θέλουμε, λοιπόν, σήμερα ούτε να πούμε ότι το Πολυτεχνείο ανήκει σε κάποιους ούτε να κάνουμε αναφορές σε πρόσωπα που επιχειρήθηκε διαχρονικά να καπελώσουν τους αγώνες, αλλά ούτε και να συμβάλουμε σε αυτήν την αμηχανία του πολιτικού συστήματος όλα αυτά τα χρόνια, μισό αιώνα, απέναντι σε αυτήν την ιστορική δημοκρατική Εξέγερση. Καταθέσαμε προς στον Πρόεδρο της Βουλής, προς τη Βουλή των Ελλήνων και των Ελληνίδων, ένα ψήφισμα, γιατί πιστεύουμε ότι είναι η ώρα να πάψει να συντηρείται η αμηχανία, η αμφιθυμία και η διγλωσσία γύρω από το Πολυτεχνείο και η Βουλή των Ελλήνων και των Ελληνίδων να πει ότι η Επέτειος του Πολυτεχνείου είναι μία Εθνική Επέτειος, είναι μία ημέρα που η Ελληνική Δημοκρατία τιμά ως Επίσημη Αργία του Κράτους. Είναι η ώρα να πάψετε, όσοι το κάνετε, να υποθάλπετε εκείνους που αρνούνται την Εξέγερση του Πολυτεχνείου, τα θύματα του Πολυτεχνείου, να πάψει να υπάρχει χώρος για τους αναθεωρητές της Ιστορίας που θέλουν να δικαιώνουν τους κακοποιητές της Δημοκρατίας».
Ζητώντας την υιοθέτηση του ψηφίσματος και την αναγνώριση του Ιστορικού Συμβολισμού, την Ιστορική Σημασία και την Ιστορική Προσφορά της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου στον Αντιδικτακτορικό Αγώνα και στην Αποκατάσταση της Δημοκρατίας, διάβασε το ψήφισμα στη Βουλή.