Χθες ήταν 17 Νοέμβρη. Η επέτειος του Πολυτεχνείου, που τιμήθηκε και πάλι όπως της άξιζε, με στεφάνια, πορείες, και αναφορές στα σχολεία, αφού σε καμία εκπαιδευτική βαθμίδα δεν έγιναν μαθήματα. Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης από το πρωί η κίνηση ήταν περιορισμένη και το εμπόριο… ημιλιπόθυμο, ενώ από νωρίς το απόγευμα τα πάντα είχαν νεκρώσει, αφού η πρόσβαση στο κέντρο ήταν εξαιρετικά δύσκολη. «Μία ημέρα είναι, θα περάσει, δεν έγινε και τίποτα αν δεν δουλέψει η αγορά» θα σκεφτεί κάποιος και από τη μεριά του δεν θα έχει άδικο. Αλλά οι έμποροι γνωρίζουν πως και τη συγκεκριμένη ημέρα τα πάγια έξοδα τρέχουν και είναι ακόμη περισσότερο όταν τα μαγαζιά τους είναι ανοιχτά. Διότι αν ένα μαγαζί είναι κλειστό τουλάχιστον γλυτώνει τις δαπάνες για το ηλεκτρικό ρεύμα. Μήπως, λοιπόν, θα ήταν καλό τη συγκεκριμένη ημέρα το επίσημο ωράριο της αγοράς να οριζόταν από το πρωί μέχρι τις 2 το μεσημέρι, ώστε όλοι να το γνωρίζουν και να κάνουν τα… κουμάντα τους; Διότι εάν γίνει αυτό ούτε οι έμποροι και οι καταναλωτές θα είχαν λόγο να κινηθούν μετά τις 2 ούτε όσοι επιθυμούν να τιμήσουν εμπράκτως και με φυσική παρουσία την επέτειο του Πολυτεχνείου θα έβγαιναν στον δρόμο πριν από τις 2. Απλή λογική…
Καλώς ήρθε η… Merry Friday
Ελληνική εμπορική αλυσίδα «μετέτρεψε» τη Black Friday, που είναι προ των πυλών, σε Meeeeeerry Friday, ώστε να προσελκύσει περισσότερους καταναλωτές και να επιμηκύνει τη διάρκεια των προσφορών. Οι ηλεκτρονικές ενημερώσεις που δέχονται οι πελάτες της αλυσίδες, κάνουν λόγο για Meeeeeerry Friday, συνοδευόμενες, μάλιστα, από την, πάντα, αγαπητή φιγούρα του Άι Βασίλη. Στο παιχνίδι, πάντως, της προσέλκυσης πελατών μπαίνουν και άλλες αλυσίδες αποστέλλοντας ενημερωτικά μηνύματα με τα οποία ενημερώνουν ότι διακόσμησαν τις βιτρίνες τους χριστουγεννιάτικα και περιμένουν τους καταναλωτές. Προωθούν, μάλιστα, και φωτογραφίες με τις στολισμένες προθήκες, για να ξέρει τι να περιμένει ο καταναλωτής. Τώρα, βέβαια, καλά είναι τα ενημερωτικά μηνύματα και οι στολισμένες βιτρίνες, που αναμφίβολα τονώνουν την ψυχολογία των ανθρώπων, ωστόσο το ερώτημα παραμένει πώς θα επιδοθεί σε ψώνια ο καταναλωτής, όταν ακόμη και το δώρο των Χριστουγέννων -για όσους το λαμβάνουν- είναι ….υποθηκευμένο;
Η… άσχημη Αριστοτέλους
Όταν έχουμε μάθει να επιρρίπτουμε ευθύνες για όλα στον εκάστοτε δήμαρχο και δεν βλέπουμε ποτέ τις υποχρεώσεις μας τότε αυτή η πόλη δεν πρόκειται να πάει μπροστά. Και φυσικά αναφερόμαστε για άλλη μια φορά στο θέμα της Καθαριότητας. Δεν γίνεται αγαπητέ επιχειρηματία που έχεις κατάστημα στο κέντρο της πόλης να πετάς τα χαρτόκουτά σου στον υπόγειο κάδο χωρίς να τα διπλώνεις, με αποτέλεσμα κάποια να μένουν έξω από αυτόν. Την εικόνα αυτήν αντικρίσαμε χθες στο πιο κεντρικό σημείο της Θεσσαλονίκης, την Αριστοτέλους. Στην αρχή σκεφτήκαμε ότι είναι γεμάτος ο υπόγειος κάδος. Δυστυχώς όμως είδαμε τις μικρές κούτες να είναι πεταμένες μέσα στον κάδο ολόκληρες και όχι διπλωμένες. Να υπενθυμίσουμε ότι εδώ και πάρα πολλούς μήνες ο δήμος Θεσσαλονίκης έχει κάνει καμπάνιες για να ενημερώσει όλα τα καταστήματα για το πώς πρέπει να γίνεται η διαχείριση των χαρτόκουτων. Ωστόσο, όπως φαίνεται, κάποιοι δεν καταλαβαίνουν και συνεχίζουν να λειτουργούν, όπως… γουστάρουν, αδιαφορώντας πλήρως για την καθαριότητα και τον δημόσιο χώρο. Δεν ξέρουμε μήπως όλοι αυτοί -λίγοι ή περισσότεροι- θέλουν να τους διαθέσει η δημοτική αρχή από έναν δημοτικό υπάλληλο για να τους καθαρίζει. Ίσως θα έπρεπε και ο Εμπορικός Σύλλογος και το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης να κάνουν κάποιες συστάσεις ή και… μαθήματα στους επιχειρηματίες για τη διαχείριση των απορριμμάτων τους.
Ο διευθυντής του Μουσείου
Το πάθημα έγινε μάθημα. Το καλοκαίρι το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης έμεινε κλειστό για 15 μέρες τον Ιούλιο, λόγω έλλειψης προσωπικού φύλαξης. Η προκήρυξη έτρεξε, το προσωπικό βρέθηκε, αλλά εκείνο το 15νθήμερο που το ΜΒΠ ήταν κλειστό, εν’ μέσω της θερινής περιόδου, δεν άφησε καλή εικόνα, συζητήθηκε πολύ κι έφτασε μέχρι τη Βουλή, μετά από σχετικές ερωτήσεις. Τώρα που το Μουσείο αναζητά γενικό διευθυντή οι διαδικασίες κινούνται σε άνετους χρονικά ρυθμούς. Η θητεία της Αγαθονίκης Τσιλιπάκου -που είναι αναπληρώτρια γενική διευθύντρια- λήγει τον Απρίλιο και ήδη τρέχει η διαδικασία για την πλήρωση της θέσης. Το ΔΣ του ΜΒΠ απευθύνει δημόσια διεθνή πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για τη θέση του γενικού διευθυντή «με τριετή θητεία και δυνατότητα ανανέωσης». Η προθεσμία για την υποβολή των αιτήσεων και των σχετικών δικαιολογητικών λήγει στις 20 Νοεμβρίου, σε λίγες μέρες δηλαδή, αλλά πληροφορίες αναφέρουν πως ακόμη δεν έχει κατατεθεί κάποια αίτηση. Συνηθισμένη πρακτική, αφού σε τέτοιες περιπτώσεις οι υποψήφιοι ετοιμάζουν τον φάκελό τους και τον στέλνουν λίγο πριν τη λήξη της προθεσμίας. Ο χρόνος είναι αρκετός για να προχωρήσει η διαδικασία με άνεση και η 7μελής Ειδική Επιτροπή Αξιολόγησης και Επιλογής «που συγκροτείται με απόφαση της υπουργού Πολιτισμού, με πρόεδρο τον Πρόεδρο του ΔΣ του ΜΒΠ και μέλη προσωπικότητες διεθνούς κύρους, αναγνώρισης και συμβολής στην επιστήμη της αρχαιολογίας, της μουσειολογίας, της ιστορίας της τέχνης ή άλλης επιστήμης συναφούς προς τον πολιτισμό», έχει σχεδόν πέντε μήνες για να βρει τον κατάλληλο. Αναμένονται με ενδιαφέρον οι υποψηφιότητες, κυρίως όμως το πρόσωπο που θα επιλεγεί για τη θέση του γενικού διευθυντή στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης, το οποίο αποτελεί κόσμημα για την πόλη και σπουδαία πηγή ανασύστασης του πολιτισμού του Βυζαντίου.
Οι δρόμοι τρέχουν χιαστί
Ο αξέχαστος Μανώλης Ρασούλης είχε επιλέξει στα τελευταία χρόνια τη Θεσσαλονίκη για τόπο διαμονής. Η Αθήνα δεν του πήγαινε, η Κρήτη δεν τον… χωρούσε και η Θεσσαλονίκη, που όπως φαίνεται ταιριάζει στους Κρητικούς, ήταν το καταφύγιό του. Άσε που στην πόλη ζούσε η σύντροφός του Κατερίνα. Τα τελευταία χρόνια είχε μπει στη ζωή τους ο Πασχάλης, ένα παιδί με ταλαιπωρημένη υγεία από την πρώτη στιγμή της ζωής του, που γι’ αυτόν τον λόγο είχε περάσει τα πρώτα του χρόνια στα νοσοκομεία. Ο Μανώλης και η Κατερίνα αγάπησαν τον Πασχαλάκο, που ήταν μόνος στον κόσμο, και αποφάσισαν να τον σώσουν. Για την ακρίβεια κάνουν ό,τι μπορούν πρώτα για να επιβιώσει και μετά για να μεγαλώσει και να ζήσει φυσιολογικά. Και όντως, το θαύμα της αγάπης και η δύναμη της θέλησης θριάμβευσαν. Ο Πασχάλης μεγάλωσε και τώρα που βρίσκεται στο κατώφλι των 30 αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο για να πει στον μπαμπά–Μανώλη όσα δεν πρόλαβε, αφού όταν ο Ρασούλης έφυγε από τη ζωή το 2011 ήταν ακόμη μικρός. Το βιβλίο του Πασχάλη Φωτιάδη «Οι δρόμοι τρέχουν χιαστί» -από τον γνωστό στίχο του Ρασούλη- κυκλοφορεί εδώ και μερικούς μήνες. Το βράδυ της περασμένης Κυριακής ο συγγραφέας και οι φίλοι του, που συγχρόνως είναι φίλοι της μαμάς-Κατερίνας και του μπαμπά-Μανώλη μαζεύτηκαν στο καφέ Manifesto, που βρίσκεται επί της Δημητρίου Γούναρη, λίγο πάνω από τη Ροτόντα. Προβλήθηκε ένα σύντομο βίντεο με στιγμιότυπα από τη ζωή του Πασχάλη, κάποιοι μίλησαν για τον αγώνα ζωής που εξακολουθεί να δίνει, κάποιοι για την αγάπη της Κατερίνας και του Μανώλη και κάποιοι διάβασαν αποσπάσματα του βιβλίου. Στο τέλος μια μικρή ομάδα μουσικών, με επικεφαλής τον Ανδρέα Καρακότα, έπαιξαν και τραγούδησαν κομμάτια του Ρασούλη -ανάμεσά τους τα «Όλα σε θυμίζουν», «Οι νταλίκες», «Τρελή κι αδέσποτη», «Νιώσε με», «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μας η αγάπη μένει». Η βραδιά εξελίχθηκε απίστευτα ζεστή και τρυφερή μαζί. Μαζί τους τραγούδησε και ο Πασχάλης… Ο θρίαμβος της ζωής!
