Καλημέρα σας!
Το «μια βροχή θα μας σώσει» που λέγαμε παλιά δεν ισχύει πλέον. Τουλάχιστον όχι στη Θεσσαλονίκη. Παρά το ότι είναι η «πόλη της βροχής», με την έννοια ότι το υγρό και μουντό τοπίο τής πηγαίνει. Ταιριάζει στην παραλία με το μεγάλο, απλωμένο πλακόστρωτο, τα αγάλματα, τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, τα κόκκινα «καραβίσια» φώτα. «Κουμπώνει» με τον άξονα της Αριστοτέλους και τις καμάρες. Γίνεται ένα με τα βυζαντινά τείχη. Αναδεικνύει τους τρούλους και τα καμπαναριά των εκκλησιών. Θολώνει τα φώτα νέον των εμπορικών επιχειρήσεων, αλλά και τις πράσινες, κόκκινες και πορτοκαλί αποχρώσεις στην άσφαλτο, όπου υπάρχουν σηματοδότες. Η βροχή, πλέον, αποτελεί πρόβλημα για τη Θεσσαλονίκη. Αρκεί λίγη κανονική βροχή, όπως η χθεσινή, για να γίνει η πόλη άνω – κάτω. Δεν χρειάζεται καν κάποια μπόρα για να μποτιλιαριστούν τα αυτοκίνητα, να φρακάρουν οι δρόμοι και να πλημμυρίσουν οι υπόγειες διαβάσεις. Χθες το πρωί, στο δίωρο 7:30 με 9:30, όταν οι άνθρωποι μετακινούνται για να πάνε στις δουλειές τους και οι μαθητές στα σχολεία τους, ο χρόνος των διαδρομών σε πολλές περιπτώσεις διπλασιάστηκε. Άνθρωποι χρειάστηκαν μία ώρα για να φτάσουν από το Ντεπό στα Δικαστήρια, δηλαδή να διασχίσουν τη Βασ. Όλγας και την Τσιμισκή. Κάποιοι άλλοι περίμεναν επί ματαίω στριμωγμένοι στις στάσεις των αστικών. Τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ λίγα και γι’ αυτό τιγκαρισμένα και στην ουσία… εξαφανισμένα. Όσο για τη… δυτική όχθη της πόλης, εκεί που χτυπάει η παραγωγική της καρδιά, στο Καλοχώρι και τη Σίνδο, οι δρόμοι πλημμυρισμένοι και γι’ αυτό επικίνδυνοι. Καμία βροχή δεν θα σώσει τη Θεσσαλονίκη. Ψυχραιμία. Ο χειμώνας κάπου εδώ αρχίζει. Ακολουθούν κι άλλες ημέρες σαν τη χθεσινή…
Τα δείπνα που… συμπίπτουν
Είναι λίγο πολύ γνωστό ότι ένα από τα προβλήματα των παραγωγικών φορέων της Θεσσαλονίκης είναι η παντελής έλλειψη συνεργασίας και συνεννόησης. Το συγκεκριμένο φαινόμενο είναι τόσο χαρακτηριστικό, που όταν «μια φορά στα 1.000 χρόνια» υπάρξει κάποια συνέργεια να αποτελεί θέμα συζήτησης. Αυτό, όμως, που θα συμβεί το ερχόμενο Σάββατο δεν έχει –μάλλον- προηγούμενο. Δύο από τα τρία Επιμελητήρια της πόλης, το Βιοτεχνικό και το Επαγγελματικό, τα οποία σημειωτέον συστεγάζονται στο εντυπωσιακό κτήριο της Αριστοτέλους 27, διοργανώνουν το ετήσιο δείπνο τους με αφορμή την έλευση του 2023, την ίδια ημέρα και ώρα, σε γειτονικά ξενοδοχεία της περιοχής του αεροδρομίου. Το μεν ΒΕΘ στο Hyatt στις 8, το δε ΕΕΘ στο Nikopolis, στις 8.30. Εκείνοι που θα… πληρώσουν την προφανή ασυνεννοησία είναι τα πολιτικά πρόσωπα, που έχουν κληθεί και θα πρέπει να δώσουν το παρόν και στις δύο εκδηλώσεις, οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες και οι… δημοσιογράφοι, αλλά έτσι κι αλλιώς αυτοί δεν μετράνε. Για λόγους δεοντολογίας και μόνο αξίζει να αναφερθεί ότι η σχετική πρόσκληση του Βιοτεχνικού στάλθηκε από τις 6 Δεκεμβρίου, ενώ του Επαγγελματικού μόλις χθες. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι στο δείπνο του Βιοτεχνικού επίσημος ομιλητής θα είναι ο υφυπουργός στον πρωθυπουργό Γιάννης Μπρατάκος, ενώ θα μεταδοθεί και μαγνητοσκοπημένο μήνυμα του αντιπροέδρου της Κομισιόν Μαργαρίτη Σχοινά. Στο δε τραπέζι του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου θα υπάρξουν μόνο χαιρετισμοί και συγκεκριμένα από τον πρόεδρο του ΕΕΘ Μιχάλη Ζορπίδη, τον υφυπουργό Εσωτερικών (Μακεδονίας – Θράκης) Σταύρο Καλαφάτη και τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνο Ζέρβα. Κάποιες πληροφορίες που κυκλοφόρησαν χθες το απόγευμα επιμένουν ότι σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο ΕΕΘ ο πρόεδρος Μιχάλης Ζορπίδης ήταν εμφανώς δυσαρεστημένος από τη σύμπτωση, αφού –όπως είπε- τα τελευταία χρόνια το ΕΕΘ κάνει το πρώτο δείπνο της χρονιάς και το ΒΕΘ ακολουθεί, υπονοώντας ότι οι ένοικοι του 3ου ορόφου της Αριστοτέλους 27 δεν τήρησαν το fair play.
Οι… πατερούληδες επιμένουν
Αυτή η πλειοδοσία πέριξ του κατώτατου μισθού είναι εξοργιστική. Όχι μόνο επειδή τα μεγάλα κόμματα, εν προκειμένω κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, παίζουν με τον πόνο εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών, οι οποίοι σε εποχή μεγάλης –σε ορισμένες περιπτώσεις ακραίας ακρίβειας- διαχειρίζονται καρτερικά τη φτώχεια τους και ταυτόχρονα υποχρεούνται να παρακολουθούν το πολιτικό σύστημα να τζογάρει στην πλάτη τους με αυξήσεις 50, 60 ή 70 ευρώ τον μήνα. Αλλά και διότι η διαχείριση του θέματος με τον κατώτατο μισθό είναι ισχυρότατη ένδειξη –αν όχι απόδειξη- ότι η πολιτική τάξη επιμένει σε μεθόδους του παρελθόντος. Μιλάει για εκσυγχρονισμό, ενώ η ίδια αρνείται να εκσυγχρονίσει τη χώρα, κάτι που στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει ότι για τις αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα η λογική οδός είναι να διαπραγματευτούν εργοδότες και εργαζόμενοι. Το δικό τους ταμείο και τις δικές τους τσέπες αφορά το θέμα. Προφανώς οι συγκεκριμένες συζητήσεις είναι δύσκολες. Μόνο που είτε εύκολη είτε δύσκολη είναι μια συζήτηση την οποία είθισται να την κάνουν εκείνοι τους οποίους αφορά. Εν προκειμένω, σε περίπτωση αδιεξόδου η κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να μεσολαβήσει, αλλά ο εξ’ υπαρχής καθορισμός, μέσω μιας εντελώς τυπικής διαδικασίας, του ποσοστού της αύξησης και του χρόνου που θα ισχύσει συνιστά διαδικασία πατερναλιστικού τύπου, που δεν αρμόζει σε ώριμα συστήματα. Οι σύγχρονες κοινωνίες δεν χρειάζονται… πατερούληδες. Πολύ περισσότερο που –όπως αξίζει να υπογραμμιστεί- αφορά τα ταμεία και τις τσέπες άλλων και όχι του κράτους.
30 φαρμακεία περισσότερα στη Θεσσαλονίκη
Τα αποτελέσματα της απογραφής του 2021, που δείχνουν αύξηση πληθυσμού στον νόμο Θεσσαλονίκης, έχουν επιπτώσεις και στον αριθμό των φαρμακείων της περιοχής, που καθορίζεται με βάση τον πληθυσμό. Σήμερα στον νομό Θεσσαλονίκης γύρω στους 1.300 φαρμακοποιούς κατέχουν τις άδειες των 1.150 φαρμακείων που λειτουργούν. Σύμφωνα, όμως, με τον πρόεδρο του Φαρμακευτικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης Διονύση Ευγενίδη λόγω του αποτελέσματος της απογραφής το επόμενο διάστημα η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας θα προκηρύξει άλλες 20 – 30 θέσεις, στις οποίες θα μπορούν να δημιουργηθούν καινούργια φαρμακεία. Το θέμα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, διότι σε μια κλειστή αγορά πάντα υπάρχουν πιέσεις από νέους επιστήμονες και επαγγελματίες, οι οποίοι θέλουν να συμμετάσχουν όχι ως υπάλληλοι αλλά ως επιχειρηματίες και επενδυτές. Αυτές οι 20 – 30 καινούργιες θέσεις που προκύπτουν ασφαλώς θα αποσυμπιέσουν για κάποια χρόνια την κατάσταση.
Άλλο Τέχνη, άλλο υπαλληλίκι
«Την άμεση κατάργηση του προεδρικού Διατάγματος 85 που, όπως λένε, εξισώνει το πτυχίο των καλλιτεχνικών σχολών με το απολυτήριο Λυκείου ζητούν σπουδαστές καλλιτεχνικών και δραματικών σχολών της Θεσσαλονίκης με πορεία που ξεκίνησαν από το άγαλμα Βενιζέλου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Καλλιτέχνες, σπουδαστές και μαθητές φωνάζουν πως «το κράτος ξεφτιλίζει τον πολιτισμό, στα διατάγματά του να βάλουμε φραγμό», τονίζοντας πως η επίθεση στην Τέχνη είναι επίθεση στην ελευθερία και τη ζωή, καλώντας σε αγώνα «ενάντια στης Τέχνης τη λογοκρισία», ζητώντας «διαβάθμιση σχολών και ανώτατα πτυχία».
Με αυτές τις δύο παραγράφους με τις 84 λέξεις ξεκινάει το χθεσινό ρεπορτάζ της Voria.gr για την κινητοποίηση που πραγματοποίησε χθες με πορεία στο κέντρο της πόλης το Συντονιστικό των Καλλιτεχνικών Σχολών Θεσσαλονίκης, με την υποστήριξη των μαθητών του Καλλιτεχνικού Σχολείου Θεσσαλονίκης, του ΣΥΡΙΖΑ, κομμάτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, αλλά και αναρχικών συλλογικοτήτων.
Όλες αυτές οι αντιδράσεις είναι άγιες και κυρίως… δικαιολογημένες και αναμενόμενες. Η διαβάθμιση του πτυχίου και τα επαγγελματικά δικαιώματα είναι σημαντικά θέματα για όποιον θέλει να κερδίσει το ψωμί του –ενίοτε και το παντεσπάνι του- εργαζόμενος, εν προκειμένω στον καλλιτεχνικό χώρο. Αλλά τα… ηρωικά συνθήματα του τύπου «ενάντια στης Τέχνης τη λογοκρισία» δεν χρειάζονται. Στην πραγματικότητα υποβαθμίζουν το αίτημα. Διότι η Τέχνη –με το Τ κεφαλαίο- συνιστά έναν τελείως διαφορετικό κόσμο. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τα πτυχία και τα επαγγελματικά δικαιώματα. Αρμενίζει σε άλλα νερά, πολύ μακριά από τις γραφειοκρατικές δομές και τα μισθολόγια του Δημοσίου, που αφορούν τα πτυχία και τα επαγγελματικά δικαιώματα. Όσοι αμφιβάλουν ας αναλογιστούν τις σημαντικές προσωπικότητες των τεχνών και του πολιτισμού που ανέδειξε η Θεσσαλονίκη τις τελευταίες δεκαετίες και θα αντιληφθούν ότι άλλο Τέχνη και άλλο υπαλληλική –και μάλιστα δημοσιοϋπαλληλική- σχέση. Στις περισσότερες περιπτώσεις τουλάχιστον…