Σαν τη Χαλκιδική δεν… έχει. Όχι μόνο στην προτίμηση των Θεσσαλονικέων για τα καλοκαιρινά μπάνια αλλά ούτε στις τιμές για την καθημερινή διαβίωση των επισκεπτών. Τουλάχιστον στις μικρότερες επιχειρήσεις φέτος οι τιμές είναι… τσιμπημένες, εάν συγκριθούν με τη Θεσσαλονίκη. Τα κουλούρια φτάνουν μέχρι το ένα ευρώ και οι διάφορες πίτες του πρωινού δεν υπάρχουν κάτω από 2,20 – 2,40 ευρώ. Τι ψυχή έχουν λίγα λεπτά του ευρώ θα σκεφτεί κάποιος. Μόνο που στην οικονομία και στις τιμές το μέτρο είναι το ποσοστό. Γιατί, λοιπόν, στη Χαλκιδική ορισμένα βασικά είδη να πωλούνται 10% ή 15% ακριβότερα από τη Θεσσαλονίκη; Πολύ απλά διότι ακόμη και οι μικρότερες επιχειρήσεις όταν τους δοθεί η ευκαιρία κάνουν κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης τους, αφού σε κάθε χωριό υπάρχουν ένας το πολύ δύο φούρνοι. Λειτουργούν, δηλαδή, όπως οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, που καθημερινά βρίσκονται στο στόχαστρο των αρχών και των καταναλωτών. Πώς το έλεγε ο Κλίντον; Είναι η οικονομία ηλίθιε!
Λύση Πιτσιλή για τους εξαγωγείς ενδυμάτων
Ανησυχία επικράτησε στον κλάδο των Ελλήνων εξαγωγέων ενδυμάτων ρούχων καθώς πριν από έναν μήνα περίπου ειδοποιήθηκαν ότι με απόφαση της ΑΑΔΕ από σήμερα Δευτέρα 24 Ιουλίου θα υπαγόταν σε καθεστώς ΦΠΑ με συντελεστή 24%.
Οι εξαγωγείς ετοίμων ενδυμάτων, η πλειονότητα των οποίων έχουν έδρα στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, απασχολούν πάνω από 1.500 εργαζομένους και έως τώρα είχαν απαλλαγή από τον ΦΠΑ μέσα από τη διαδικασία της λεγόμενης «παθητικής τελειοποίησης» η οποία έχει ως εξής: ο εξαγωγέας στέλνει τα ελληνικά υφάσματα κομμένα στις βιοτεχνίες που λειτουργούν σε τρίτες Βαλκανικές χώρες, για παράδειγμα στην Αλβανία ή στα Σκόπια, εκεί τα ράβουν και μετά τα ρούχα επιστρέφουν στην Ελλάδα για την τελειοποίηση του ρούχου.
Η υπαγωγή των ελληνικών εξαγωγικών εταιρειών ετοίμων ενδυμάτων σε καθεστώς ΦΠΑ θα προκαλούσε πλήγμα στην ρευστότητά τους, καθώς η επιστροφή του φόρου δεν θα μπορούσε να γίνει άμεσα έως 40 ημέρες που προβλέπει ο νόμος, λόγω των πολλών ελέγχων διασταύρωσης στοιχείων, που γίνονται από τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές, επειδή τα ποσά είναι μεγάλα.
Ωστόσο, ο κλάδος των εξαγωγέων ρούχων με την πολύτιμη συνδρομή του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Πλεκτικής Ετοίμου Ενδύματος Ελλάδος ενημέρωσε την ΑΑΔΕ και τον διοικητή της κ. Πιτσιλή, ο οποίος αντιλαμβανόμενος το ζήτημα προχώρησε γρήγορα στην υπογραφή νέας απόφασης, που εξαιρεί τον κλάδο από το καθεστώς ΦΠΑ, δίνοντας λύση στο όλο θέμα. Διατηρώντας, δηλαδή, στην πράξη και από εδώ και μπρος το καθεστώς που ίσχυε μέχρι χθες 23 Ιουλίου.
Πόσα ξενοδοχεία αντέχει η Θεσσαλονίκη;
Φέτος το καλοκαίρι φαίνεται πως πνέει ούριος άνεμος για τη Θεσσαλονίκη, όσον αφορά τον τουρισμό. Οι ξενοδόχοι έχουν κάθε λόγο να είναι χαμογελαστοί, αφού βλέπουν τις κρατήσεις να αυξάνονται συνεχώς. Οι επενδυτές και οι άνθρωποι του τουριστικού κλάδου φαίνεται πως πιστεύουν στις προοπτικές της Θεσσαλονίκης. Δεν είναι τυχαία, άλλωστε, η νέα επένδυση του ομίλου Electra που σχεδιάζει την ανέγερση νέας πεντάστερης μονάδας στη γωνία των οδών Τσιμισκή και Εθνικής Αμύνης. Και άλλες τουριστικές υποδομές φαίνεται να βρίσκονται στα σκαριά στην καρδιά της πόλης από μικρότερους παίκτες που θέλουν όμως να μπουν στην αγορά, καθώς διαβλέπουν πως υπάρχει μέλλον. Την ίδια ώρα προβληματισμό δημιουργεί το γεγονός πως ο όμιλος Fattal, που έχει αποκτήσει από τα τέλη του 2019 ακίνητο στην Τσιμισκή 1 προκειμένου να κατασκευάσει πεντάστερο ξενοδοχείο, φέρεται, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, να μην έχει αποφασίσει τι θα κάνει τελικά με το ακίνητο. Αξίζει να σημειωθεί πως το ακίνητο αποκτήθηκε έναντι τιμήματος περί τα 9 εκατ. ευρώ, που θεωρήθηκε υψηλό. Το εύλογο ερώτημα που δημιουργείται με τη συγκεκριμένη αφορμή είναι «πόσα ξενοδοχεία αντέχει, τελικά, η Θεσσαλονίκη;». Το μέλλον θα δείξει αν η πόλη έχει βρει τα…τουριστικά της πατήματα ή αν βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα επενδυτικό συννεφάκι, που θα διαλυθεί. Μια φούσκα που θα σκάσει.
Οι αλεπούδες της Ουρανούπολης
Δύο αεικίνητες, ζωηρές αλεπούδες βγαίνουν τσάρκα κάθε βράδυ στις παρυφές της Ουρανούπολης. Σκάνε μύτη λίγο μετά τα μεσάνυχτα και ακολουθούν το ίδιο δρομολόγιο. Διασχίζουν τον κήπο μπροστά από το συγκρότημα «Αρχονταρίκια», στην είσοδο του χωριού, και μετά χωρίζουν. Η μία τραβάει προς το ανηφορικό στενό, όπου υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια και τουριστικά καταλύματα και η άλλη κατηφορίζει το μονοπάτι που οδηγεί στη θάλασσα. Για αρκετή ώρα εξαφανίζονται. Ψάχνουν μάλλον για τροφή. Και μετά ξανασμίγουν, στο ίδιο συγκρότημα -είναι συντονισμένες λες και ξέρουν την ώρα τού ραντεβού- και φεύγουν προς τα πάνω. Πού πάνε, πού περνούν την ημέρα τους, αν αποτελούν μέρος μιας μεγαλύτερης... παρέας κανείς δεν γνωρίζει. Μυστήριο επίσης παραμένει αν τελικά βρίσκουν φαγητό. Το γεγονός πάντως πως βγαίνουν κάθε βράδυ, την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος, δείχνει ότι η όλη διαδικασία είναι παραγωγική.