Χοντρός ο τζόγος που γίνεται γύρω από τα ελληνικά έργα που τελικά θα τα καταφέρουν και θα ενταχθούν στο Ταμείο Ανάκαμψης και πιο συγκεκριμένα στην πρώτη φάση του προγράμματος.
Όπως μαθαίνουμε, οι προσθαφαιρέσεις συνεχίζονται ακόμα και τώρα που το θέμα συζητείται στις επιτροπές της Βουλής, αλλά το ίδιο και οι κάθε είδους πιέσεις. Ο λόγος είναι απλός:
Οποιο έργο μπει τώρα στο πρόγραμμα, θα εξασφαλίσει την υπερ-πολύτιμη ρευστότητα που χρειάζεται για να ξεκινήσει. Και μαζί του θα δουλέψει όλος ο υποστηρικτικός του μηχανισμός. Συνεπώς, το στοίχημα είναι μεγάλο και γι αυτό είναι μείζον ζήτημα ποια έργα θα μπουν πρώτα και ποια θα ακολουθήσουν. Για παράδειγμα, αυτό που μαθαίνουμε είναι ότι το project της απολιγνητοποίησης, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, δεν εντάσσεται. Όμως, η κυβερνητική προσπάθεια, ώστε να τα καταφέρει, συνεχίζεται.
Αυτό το δούναι και λαβείν, έχει βέβαια ως αποτέλεσμα σχέσεις αρμόνικες κατά τα άλλα να διαταράσσονται ή να απειλούνται. Κι αυτό γιατί οι πιέσεις είναι μεγάλες. Για παράδειγμα, μεταξύ του οικονομικού επιτελείου και τραπεζιτών. Σε αντίθεση, ωστόσο, με ό,τι ακούγεται στην αγορά, μαθαίνουμε ότι το επιτελείο τα πάει μια χαρά με έναν άλλον τραπεζίτη, τον κεντρικό. Ο οποίος, συνιστά μια μόνιμη σταθερά για το χρηματοπιστωτικό σύστημα εν γένει, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί και τις πάντα καλές άκρες του στο Μέγαρο Μαξίμου. Κι αυτό διαπιστώνεται κάθε φορά που ένα ζήτημα που αφορά την Τράπεζα της Ελλάδας φτάνει στον προθάλαμο του πρωθυπουργικού γραφείου.