Αρχίζει σήμερα το 5ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Αν θυμάστε -όσοι θυμάστε- πρόκειται για ένα κόμμα που κυβέρνησε την Ελλάδα για 4,5 κρίσιμα χρόνια, από το 2015 μέχρι το 2019. Μαζί με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Καμμένου. Τι έκαναν και τι δεν έκαναν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το κρίνει ο καθένας που το έζησε, κάποτε θα το γράψει και η ιστορία. Το θέμα είναι άλλο. Έξι μόλις χρόνια από την ημέρα που ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε από την εξουσία κανείς δεν ενδιαφέρεται! Πρόκειται για κατόρθωμα. Το 5ο Συνέδριο δεν αφορά παρά πολύ λίγους. Καλύτερη απόδειξη από το ότι σήμερα απεργούν οι εργαζόμενοι στα Μέσα Ενημέρωσης δεν υπάρχει. Δίδαγμα: Όλοι το ξέρουμε -το τραγούδησε και ο σπουδαίος Γιώργος Μαρίνος- πως «Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει». Αυτό που μαθαίνουμε όμως από την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως ό,τι «γεννάει» μια εποχή κρίσης, είναι καταδικασμένο να εξαφανιστεί μόλις η κρίση παρέλθει. Έτσι για να μην έχουμε απορίες…
Η… αφωνία της ΔΕΘ
Ανησυχητική… ησυχία «εκπέμπει» η ΔΕΘ – Helexpo για την τιμώμενη χώρα της 89ης διοργάνωσης της Γενικής Έκθεσης τον προσεχή Σεπτέμβριο. Πραγματική αφωνία. Μετά το ναυάγιο της προσπάθειας να προσελκυστούν οι «χώρες των Άνδεων» από τη Λατινική Αμερική, το βάρος της διοίκησης του πάλι ποτέ εθνικού εκθεσιακού φορέα έχει πέσει στις αραβικές χώρες και ειδικότερα στη Σαουδική Αραβία. Όπως φαίνεται όμως η διοίκηση του Βασιλικού Οίκου των Σαούντ τηρεί… σίγην ιχθύος. Κάτι οι ράθυμοι ρυθμοί της ευρύτερης περιοχής, κάτι η ενδεχομένως καθυστερημένη πρόσκληση από ελληνικής πλευράς, κάτι ότι δεν είμαστε και πρώτη προτεραιότητα για τον… διάδοχο πρίγκηπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν... Αν τελικά η υπόθεση της Σαουδικής Αραβίας ναυαγήσει οριστικά η διοίκηση της Έκθεσης θα έχει να κινηθεί ανάμεσα σε δύο επιλογές: να ακυρώσει την «τιμώμενη χώρα» για το 2025, κάτι που δεν είναι επιθυμητό, ή να καταλήξει σε μια πιο απλή και εύκολη επιλογή, όπως -για παράδειγμα- η Κύπρος ή κάποια άλλη γειτονική χώρα. Και για να λέμε την αλήθεια: Συχνά, όχι πάντα, αλλά συχνά, οι αγχωμένες λύσεις της τελευταίας στιγμής δουλεύουν μια χαρά. Λίγη ενέργεια παραπάνω και όλα γίνονται…
Ο Γιαννάκης στη Σκιάθο
Έφτασε στο νησί της Σκιάθου κι έγινε αντικείμενο λατρείας από μικρούς και μεγάλους. Ο θρύλος του ελληνικού μπάσκετ, Παναγιώτης Γιαννάκης, βρέθηκε στο νησί του Παπαδιαμάντη για το τουρνουά 3Χ3 που διοργάνωσε ο Δήμος Σκιάθου σε συνεργασία με τον Γυμναστικό Σύλλογο Σκιάθου, τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών-τριών (ΠΣΑΚΚ) και την Περιφέρεια Θεσσαλίας, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Αθλητισμού, της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης και της Ε.Π.ΑΘΛ.Α.
Το τουρνουά με τίτλο «Τάπα στη βία και τον ρατσισμό», συγκέντρωσε μαθητές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης και ο... δράκος τούς έδειξε τα μυστικά του μπάσκετ, ενώ τους μίλησε για τις αξίες του αθλητισμού.
Στο κλειστό γυμναστήριο της Σκιάθου η αναμέτρηση στις τάπες είχε αγωνία και τα δίποντα και τρίποντα εντυπωσίασαν τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Μικροί και μεγάλοι ήθελαν να φωτογραφηθούν μαζί του και ο ίδιος δώρισε στον δήμαρχο, Θοδωρή Τζούμα, ένα αντίτυπο του βιβλίου-βιογραφία του με τίτλο «Άτρωτος».
Ηρεμία στη θάλασσα
Το ψάρεμα είναι μία κατά βάσιν ψυχοθεραπευτική ασχολία, καθώς ο άνθρωπος ακριβώς δίπλα στη θάλασσα ηρεμεί και αυτοσυγκεντρώνεται. Μπορεί να σκεφτεί πιο καθαρά, μπορεί να ονειρευτεί και βλέποντας τον ορίζοντα μπορεί ακόμη και να ταξιδέψει με όχημα -ή βάρκα αν προτιμάτε- την ψυχή και την φαντασία του. Ταυτόχρονα στις καλές ημέρες το ψάρεμα εξασφαλίζει και το φαγητό της ημέρας. Αυτό γενικά μιλώντας. Διότι τα ψάρια που πιάνονται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, δηλαδή στα ρηχά του Θερμαϊκού, κάποιος θα υπέθετε ότι είναι επιβαρυμένα και θα δίσταζε να τα τηγανίσει, να τα ψήσει ή να τα βράσει, αν και σίγουρα υπάρχουν και οι τολμηροί. Το σκηνικό, πάντως, στήνεται καθημερινά από το ξημέρωμα, σε όλο το μήκος της παραλίας, από το λιμάνι μέχρι το Μέγαρο Μουσικής. Κι όπως αντιλαμβάνονται οι πιο παρατηρητικοί όσο περνάει ο καιρός -δηλαδή τα τελευταία χρόνια- ο αριθμός των ερασιτεχνών ψαράδων στο κέντρο της πόλης αυξάνεται.
Αγκαλιά στο τελευταίο ταξίδι
Είναι η μοίρα των παλιών πραγμάτων. Ακόμη και όσων η αποστολή είναι να δώσουν χαρά. Σε πολλές περιπτώσεις καταλήγουν στα σκουπίδια και από εκεί στη χωματερή. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία, τα πολύχρονα λούτρινα ζωάκια και πουλάκια, τα οποία προφανώς τα προηγούμενα χρόνια μεγάλωσαν στα χέρια μικρών παιδιών, που ίσως να μην τα αποχωρίζονταν ούτε στον ύπνο τους, περιμένουν τη μοιραία αποκομιδή και το τελευταίο τους ταξίδι ήρεμα, χαλαρά και... αγκαλιασμένα. Φυσικά πάντα υπάρχει η περίπτωση μέχρι να περάσει το απορριμματοφόρο κάποιος περαστικός -μικρός ή μεγαλύτερος- να τα δει, να τα συμπαθήσει και ενδεχομένως να θελήσει να τα διασώσει από την... εξαφάνιση και να τους δώσει παράταση ζωής. Στην πραγματικότητα μια ακόμη -δεύτερη, τρίτη, ποιος ξέρει;- ζωή. Μακάρι...
Η δύναμη του τένις
Η σχέση πολλών ανθρώπων με τον αθλητισμό είναι στενή. Ενίοτε εξελίσσεται σε δημιουργική, ενώ σε πολλές περιπτώσεις οι πρωταγωνιστές αθλημάτων αποτελούν πηγή έμπνευσης. Μια τέτοια περίπτωση είναι το σημερινό μας βιβλίο, που έχει τίτλο «Ο Ρότζερ Φέντερερ ως θρησκευτική εμπειρία» και υπότιτλο «5 κείμενα για το τένις» (Εκδόσεις Πλήθος – μετάφραση Κώστα Καλτσά). Περιέχει 5 δοκίμια του Αμερικανού συγγραφέα Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, που γεννήθηκε το 1962 στη Νέα Υόρκη, μεγάλωσε στο Ιλινόι κι έφυγε από τη ζωή το 2008. Πρόκειται για κείμενα γραμμένα το 1991 το πρώτο και το 2006 το τελευταίο, με κινητήρια δύναμη την αγάπη του συγγραφέα για το τένις. Μια αγάπη που σε ορισμένες φάσεις της ζωής του ήταν κανονικό πάθος. Ένα πάθος, που όπως και η γνώση των λεπτομερειών του αθλήματος, αποτυπώνονται στα απολαυστικά αυτά κείμενα. Διότι τελικά ο κάθε συγγραφέας αξιοποιεί τη δική του γλώσσα και τους δικούς του κώδικες για να μιλήσει για τον εαυτό του και τους ήρωες του, τελικά για καθέναν από τους αναγνώστες του.
Και η αλήθεια είναι -όπως τουλάχιστον φαίνεται στα κείμενα του Ουάλλας- ότι το τένις προσφέρεται για να στοχαστεί κάποιος. Για την νίκη, την ήττα, την αφοσίωση, την προσπάθεια, τη χαρά, το δράμα, την έκπληξη, τη φιλοδοξία, για πολλά πράγματα. Και ο Ουάλλας πιάνει την ευκαιρία και αξιοποιεί τις δυνατότητες. Εννοείται πως ακόμη κι όταν μιλάει για τένις -δηλαδή συνεχώς- δεν μιλάει μόνο για το τένις. Το βέβαιο, όμως, είναι ότι οι φίλοι και οι γνώστες του αθλήματος θα απολαύσουν την ανάγνωση, καθώς θα διαπιστώσουν λεπτομέρειες και προεκτάσεις που ίσως δεν φαντάζονταν. Βέβαια πρόκειται για απαιτητικά κείμενα, η απόλαυση των οποίων θέλει συγκέντρωση. Κατάλληλα ίσως για το καλοκαιρινό μπαλκόνι, αλλά όχι ακριβώς για την αμμουδιά και την ξαπλώστρα. Αλλά πάλι περί ορέξεως…