* Άποψη - Του Γιάννη Σαμσούρη
Τον Οκτώβριο του 1981 ήταν η πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση που ένα λαϊκίστικο κόμμα ανέλαβε την εξουσία, τότε που ήρθε στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Τότε το ΠΑΣΟΚ με έντονο αντιευρωπαϊκό προσωπείο και ουσιαστικά υιοθετώντας τα συνθήματα της αριστεράς (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής) έφτασε στο εκκωφαντικό 48% της 18ης Οκτωβρίου του 1981.
Με βασικό σύνθημα το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και ο λαός στην εξουσία και διαλαλώντας την άμεση αποχώρηση από το ιμπεριαλιστικό ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ καθώς και την απομάκρυνση των Αμερικανικών βάσεων, ο Ανδρέας Παπανδρέου βρέθηκε στη θέση του πρωθυπουργού της χώρας.
Σύμφωνα με τον αστικό μύθο, το βράδυ της μεγάλης νίκης ο Γιώργος Κατσιφάρας ρωτά τον Ανδρέα :
-Πρόεδρε θα φύγουμε από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ;
-Όχι Γιώργο
-Μα ο λαός πρόεδρε μας ψήφισε για να βγούμε…
-Ο λαός Γιώργο ήξερε ότι δεν θα τον βγάλουμε, άλλωστε εάν πίστευε ότι θα βγούμε από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ δεν θα μας ψήφιζε!
Ανάλογη συζήτηση επιβεβαιώνει ότι είχε και ο δημοσιογράφος Λέων Καραπαναγιώτης.
Η αλήθεια είναι ότι ερχόμενο στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ έκανε μια τεράστια κωλοτούμπα, προκειμένου με βίαιο τρόπο να μετατραπεί σε κυβερνώσα αριστερά και από ένα ακραίο λαϊκίστικο κόμμα να μετατραπεί σταδιακά σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με κεντροαριστερό πρόσημο. Για να φθάσουμε στην εποχή διακυβέρνησης
του Σημίτη, όπου όχι μόνο αμφισβητήθηκε έντονα το αριστερό του πρόσημο από συντρόφους της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, αλλά κατηγορήθηκε και για δεξιόστροφη στροφή στον φιλελευθερισμό.
Με την είσοδο της χώρας στα μνημόνια ο ΣΥΡΙΖΑ αντέγραψε τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ του 81. Με αντιευρωπαϊκό λόγο, προβάλλοντας το σκίσιμο των μνημονίων με ένα νόμο και μια πράξη, τάζοντας σε όλους τα πάντα και ουσιαστικά υπονοώντας ότι με την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, ως δια μαγείας, θα επιστρέφαμε στις εποχές που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα.
Όταν τον Ιανουάριο του 2015 ορκίστηκε υπουργός Οικονομικών ο Γιάνης Βαρουφάκης, ειδικός στην θεωρία των παιγνίων, η ελληνική κοινή γνώμη έπλεε σε πελάγη ευτυχίας πιστεύοντας ότι παίζοντας το γνωστό παιχνίδι chicken game, οι Ευρωπαίοι, κάτω από τον φόβο ενός ντόμινου οικονομικής κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας, θα μας παρακαλούν να μείνουμε (συνέντευξη Αλέξη Τσίπρα στον Νίκο Χατζηνικολάου), θα ανοίξουν τα πουγκιά και θα μας γεμίσουν με ευρώ.
Ο Αλέξης Τσίπρας αντί να ακολουθήσει τα βήματα του Ανδρέα Παπανδρέου και να προχωρήσει άμεσα στο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης (με τους όρους του γνωστού email Χαρδούβελη) που είχε αφήσει στη μέση ο Σαμαράς, προκειμένου να δώσει μια καυτή πατάτα στον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές, προτίμησε να αφήσει τον Βαρουφάκη να παίξει στα ζαριά την τύχη της χώρας. Πιθανότατα να πίστευε ότι σε ένα επερχόμενο δημοψήφισμα, το ΝΑΙ θα κέρδιζε με χαρακτηριστική άνεση και ουσιαστικά θα μπορούσε να χρεώσει στον λαό τη στροφή στον ρεαλισμό. Για κακή του τύχη η συντριπτική νίκη του ΟΧΙ τον έσπρωξε αντί να κάνει τη μεγάλη ανατροπή, να κάνει την μεγάλη kolotoumpa και να οδηγήσει τη χώρα στην περήφανη διαπραγμάτευση που έφερε το τρίτο μνημόνιο και τη δέσμευση στο υπερταμείο της κρατικής περιουσίας για τα επόμενα 100 χρόνια.
Μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2019, ένα μεγάλο μέρος των πολιτών πίστευε ότι θα ακολουθούσε μια στροφή του κόμματος στον πολιτικό ρεαλισμό και θα βλέπαμε την σταδιακή του μετατροπή σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της κυβερνώσας «αριστεράς», όπως είχε συμβεί με το ΠΑΣΟΚ του 81 .
Άντι αυτού, παρακολουθήσαμε έκπληκτοι μια προσπάθεια ελέγχου των αρμών της εξουσίας με μπροστάρηδες των χρόνια εξ απόρρητων και προσφάτως καταδικασθέντα από το ειδικό δικαστήριο με 13-0, πρωτοπαλίκαρο του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Παππά, τον πρώην εισαγγελέα και διευθυντή της ΕΥΠ Δημήτρη Παπαγγελόπουλου, και του Παύλου
Πολάκη, του πρώην δημάρχου Σφακίων και για χρόνια στρατευμένο στους χώρους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Η καλά οργανωμένη προσπάθεια έγινε σε τέσσερις πλευρές:
* Τον έλεγχο του ραδιοτηλεοπτικού πεδίου της χώρας με την προκήρυξη τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών που θα δίνονταν είτε σε ημέτερους καναλάρχες είτε σε επιχειρηματίες που θα αποφάσιζαν να συνεργαστούν. Το έργο αυτό ανέλαβε προσωπικά ο Παππάς υπό την επίβλεψη του Αλέξη Τσίπρα και για τις πράξεις είχαμε την καταδίκη του με 13-0 από το Ειδικό Δικαστήριο στο οποίο οδηγήθηκε. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε κάποια επίπτωση μιας και η γάτα των Ιμαλαΐων του κ. Παπαχρήστου αποδείχθηκε εξαιρετικά λιγομίλητη.
* Την υποστήριξη «των δικών μας» επιχειρηματιών ώστε να δημιουργηθεί το κατάλληλο μαξιλάρι για τη χρηματοδότηση των δικών μας ΜΜΕ και των επόμενων προεκλογικών αγώνων.
* Την προσπάθεια ανακάλυψης σκανδάλων από τις προηγούμενες κυβερνήσεις με εξαίρεση την περίοδο διακυβέρνησης 2004-2009 για να μη θιχτεί ο τότε πρωθυπουργός και μετέπειτα φημολογούμενος μέντορας του Αλέξη Τσίπρα, Κώστας Καραμανλής (όπως έχει γίνει γνωστό μιλούσαν τακτικά για διεθνή αλλά και θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης).
Την υπόθεση αυτή ανέλαβε ο «αψύς Κρητικός» Παύλος Πολάκης, ο οποίος υπήρξε επίλεκτο μέλος των ΚΝΑΤ στα φοιτητικά του χρόνια. Με τη φιλοσοφία του εγχειρήματος να στηρίζεται στο δόγμα Πολάκη «για να ξανακερδίσουμε εκλογές, θα πρέπει να βάλουμε κάποιους πολιτικούς αντιπάλους στη φυλακή», ξεκίνησε ένας μεγάλος αγώνας κατασυκοφάντησης πολίτικων αντιπάλων.
Το στήσιμο εξεταστικής επιτροπής με κατηγορούμενους, δύο πρώην πρωθυπουργούς, οκτώ πρώην υπουργούς και του κεντρικού τραπεζίτη της χώρας, για σκάνδαλο «Novartis» (όλες οι κατηγορίες αποσύρθηκαν με αμετάκλητα βουλεύματα) και οι κατηγορίες για παράνομους διορισμούς στο ΚΕΕΛΠΝΟ με κατηγορούμενο τον Άδωνι Γεωργιάδη και τον πρόεδρο των εργαζομένων του οργανισμού (αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι από τριμελές εφετείο), αποτελούν τα πιο γνωστά «αποτελέσματα» της
προσπάθειας αυτής.
* Ο πρώην διευθυντής της Κ.Υ.Π Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, ο άνθρωπος που γνώριζε όλους τους σκελετούς που είχαν στις ντουλάπες τους οι Έλληνες ανώτατοι δικαστές, φέρεται να ανέλαβε την προσπάθεια ελέγχου της δικαιοσύνης.
Παράλληλα στη διάρκεια της διακυβέρνησης 2015-19 είδαμε την κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστερά» να περιορίζεται σε νοητικές υπερβάσεις για να δικαιολογήσει τις πολιτικές της. Είδαμε να βαφτίζουν την τρόικα θεσμούς, το μνημόνιο σύμβαση απεμπλοκής, να υιοθετούν χωρίς καμία διαπραγμάτευση κάθε απαίτηση των θεσμών, θεωρώντας ότι αρκούσε η δικαιολογία «δεν το θέλαμε», «δεν είναι δικό μας μέτρο», «μας το επέβαλε η τρόικα» «το κάναμε με βαριά καρδιά», λες και οι προηγούμενοι ευχαριστιόταν να κόβουν μισθούς και συντάξεις, να φορολογούν την περιουσία και να οδηγούν στη φτωχοποίηση της χώρας.
Επιπλέον, με την αριστερή ιδεοληψία περί ελεύθερης διακίνησης προσφύγων στο φόρτε της, αλλά και την άποψη του συνοδοιπόρου τους Πάνου Καμμένου ότι οι μετανάστες είναι πυρηνικό όπλο εκβιασμού των Ευρωπαίων δανειστών, επέτρεψαν να γίνει η χώρα κέντρο μεταναστών. Εξάλλου, το «μίσος» για την ιδιωτική οικονομία έφερε ένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο το οποίο ουσιαστικά γινόταν ένα δεύτερο φορολογικό, μιας και οι εισφορές υπολογίζονταν ποσοστιαία επί του εισοδήματος. Το καταπληκτικό ήταν ότι επιπλέον το φορολογούσαν σαν εισόδημα πριν το πάρουν ως ασφαλιστική εισφορά.
Τέλος, ο νόμος Κατρούγκαλου που δεν μείωσε αλλά επαναϋπολόγισε τις συντάξεις και δημιούργησε συνταξιούχους 2 ταχυτήτων (θεσμοθετήθηκε η προσωπική διαφορά) περιμένοντας όπως μας ενημέρωσε ο Αλέξης, τη φύση σταδιακά να καταργήσει στην πράξη τον νόμο αυτό.
Προσθέστε σε όλα αυτά ότι παρουσίαζαν μια ομαδική άρνηση της πραγματικότητας πιστεύοντας ότι έχουν έναν άχαστο ηγέτη,( όπως έλεγε η κ. Φωτίου γεννιέται ένας κάθε 100 χρόνια), που σύμφωνα και με τις αντικειμενικές δημοσκοπήσεις του Βερναρδάκη, έφερνε τον ΣΥΡΙΖΑ μπροστά από τη ΝΔ , παρόλο τον πόλεμο που διαλαλούσαν ότι τους κάνουν, τα συστημικά μέσα ενημέρωσης κάθε φορά που τους απηύθυναν δύσκολες ερωτήσεις
Έτσι, ζώντας σε ένα ροζ συννεφάκι προσγειώθηκαν απότομα στη γη, στις ευρωεκλογές του 2019. Το χτύπημα ήταν τόσο δυνατό και απότομο που ζάλισε τον Αλέξη Τσίπρα και προκήρυξε άμεσα πρόωρες εθνικές εκλογές με αποτέλεσμα να χρειαστεί να γίνουν νοητικές υπερβάσεις για να ψηφιστούν οι νέοι ποινικοί κώδικες, με τις ευνοϊκές διατάξεις για την παράβαση καθήκοντος .
Στις εκλογές που ακολούθησαν, επιβεβαιώνοντας όλες τις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε με μια σημαντική αλλά διαχειρίσιμη διαφορά 8 ποσοστιαίων μονάδων.
Αυτή η σχετικά μικρή διαφορά αντί να προβληματίσει και να οδηγήσει σε μια διαδικασία ενδοσκόπησης και αξιολόγησης του αποτελέσματος, λειτούργησε περισσότερο ως ένα κουκούλωμά της, Έκρυψαν κάτω από το χαλί όλα τα προβλήματα του κόμματος και τις συνέπειες της αλλοπρόσαλλης κυβερνητικής θητείας. Αφού λοιπόν δεν έγινε κανένας απολογισμός του εκλογικού αποτελέσματος, η ήττα αποδόθηκε στο ότι υποχρεώθηκαν να υπογράψουν μνημόνιο, στον πόλεμο που δέχονταν από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, και τέλος, στην αδυναμία τους να αναδείξουν το καταπληκτικό έργο που είχαν κάνει (έτσι πίστευαν) στα χρόνια της διακυβέρνησης της πρώτης φοράς αριστερά.
Κάτω από αυτές τις εκτιμήσεις θεώρησαν ότι είναι οι ηγέτες της κεντροαριστεράς και σύντομα, νομοτελειακά, στο πλαίσιο της εναλλαγής στην εξουσία, διασφαλίζεται ότι θα επιστρέψουν στην κυβέρνηση.
Γενικά μετά το 32% που έλαβαν στις εθνικές εκλογές του 2019:
* Θεώρησαν ότι υπάρχει ένα μεγάλο αντι-Μητσοτακικό μέτωπο στο εκλογικό σώμα.
* Πίστευαν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ανεπαρκής και δεν θα μπορεί να παρουσιάσει μια αποτελεσματική κυβέρνηση
* Ήταν βέβαιοι ότι το καραμανλικο-σαμαρικό τμήμα της Νέα Δημοκρατίας δεν θα επιτρέψει τον γιο του "ξένου" να κυβερνήσει και θα βάζει συνέχεια τρικλοποδιές.
* Ήταν σίγουροι ότι η βόμβα της απλής αναλογικής που είχαν φροντίσει να τοποθετήσουν στην πολιτική σκηνή, στη χειρότερη περίπτωση, στο τέλος της τετραετίας θα έσκαγε στα χέρια του Κυριάκου και θα τους οδηγούσε ξανά στην εξουσία, αν όχι με αυτοδυναμία, τουλάχιστον με μια κυβέρνηση συνασπισμού των κοινοβουλευτικών κομμάτων της αριστεράς.
Όταν λίγους μήνες μετά τις εκλογές, ήρθε η ασύμμετρη επίθεση του Ερντογάν στον Έβρο και ταυτόχρονα είχαμε την εμφάνιση της νόσου Covid-19 ,που εξελίχθηκε σε παγκόσμια πανδημία, πίστεψαν πως θα επιστρέψουν στις υπουργικές καρέκλες πολύ πιο σύντομα από όσο είχαν υπολογίσει. Προσπάθησαν λοιπόν να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία προκηρύσσοντας ή συμμετέχοντας, εν μέσω πανδημίας, δεκάδες απεργιακές κινητοποιήσεις, αφενός για να πλήξουν τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης της κυβέρνησης και αφετέρου για να μπορούν να την κατηγορούν για αντιδημοκρατική καταστολή συγκεντρώσεων.
Αγκάλιασαν το αντιεμβολιαστικό κίνημα με τακτικές ανακοινώσεις του Πολάκη για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού αλλά και με την τοποθέτηση Τσίπρα για ξεστοκάρισμα με το εμβόλιο της Astrazeneca
Επιπλέον, έβαλαν τα τρολ της Κουμουνδούρου να γράφουν για μια Ελλάδα στη διάρκεια της πανδημίας που δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα που βίωνε καθημερινά ο Ελληνικός λαός.
Όταν δε, πλησίασαν οι εκλογές, έβαλαν μπρος το μεγάλο σχέδιο :
* Αναπαρήγαγαν σε κάθε μέσο και με κάθε τρόπο συνθήματα περί χούντας, ακόμα και υβριστικά κατά του πρωθυπουργού, πιστεύοντας ότι θα στρέψουν το εκλογικό σώμα μακριά από τη Νέα Δημοκρατία
* Εισήγαγαν τη σειρά πολιτικών παραμυθιών με τίτλο «Το παιχνίδι γυρίζει» , με απίθανες ιστορίες αντι-Μητσοτακισμού που λάμβαναν χώρα σε σούπερ Μάρκετ, ταβέρνες, λεωφορεία, γήπεδα, γιορτές και άλλα ευφάνταστα σημεία που μπορεί να σκεφτεί κανείς.
* Έβαλαν τους υποψήφιους βουλευτές να γυρίζουν από κανάλι σε κανάλι να κατηγορούν τις εταιρείες δημοσκοπήσεων για «πετσωμένες δημοσκοπήσεις» και ως νέοι Λαλιώτηδες να προκαλούν τους συνομιλητές με το «βάζετε στοίχημα»;
Το βράδυ της 21 Μαΐου 2023 το αποτέλεσμα των εκλογών, με τη διαφορά να ακουμπά τελικά τις 21 μονάδες, έπεσε σαν πυρηνική βόμβα στην Κουμουνδούρου και προσγείωσε απότομα στην πραγματικότητα βουλευτές, στελέχη και ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός δε, που πραγματικά δεν μπόρεσε να το διαχειριστεί με τίποτα, ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Το ίδιο βράδυ κάλεσε την Έφη Αχτσιόγλου στο γραφείο του, της παρέδωσε τα κλειδιά της Κουμουνδούρου και της ζήτησε να οδηγήσει αυτή το κόμμα στις επόμενες εκλογές. Η Αχτσιόγλου αρνήθηκε το δαχτυλίδι, θεωρώντας ότι θα είναι αντικαταστατική μια τέτοια εξέλιξη και τελικά με κρύα καρδιά ο Αλέξης ανέλαβε να οδηγήσει το κόμμα στις εκλογές του Ιουλίου. Η προεκλογική πορεία έμοιαζε περισσότερο σαν ένας Γολγοθάς, μιας και στο τέλος της διαδρομής περίμεναν όλοι την πολιτική σταύρωση και τον πολιτικό θάνατο του Αλέξη.
Στις εκλογές που ακολούθησαν με τη διαφορά να εκτινάσσεται στις 23 μονάδες η παραίτηση του Τσίπρα και η προκήρυξη εσωκομματικών εκλογών ήταν κάτι αναμενόμενο από όλους. Αυτό που δεν περίμενε κανένας ήταν ότι θα εμφανιστεί από του πουθενά ένας άγνωστος εκπρόσωπος των Ελλήνων της διασποράς, άσχετος με την πολιτική και με προσόντα τις σπουδές στα οικονομικά (σαν τον Μητσοτάκη), προϋπηρεσία σε τραπεζικό κολοσσό (σαν τον Μητσοτάκη), γνώση αγγλικών σαν μητρική γλώσσα (σαν τον Μητσοτάκη).
Στις εσωκομματικές εκλογές που ακολούθησαν ο Κασσελάκης κέρδισε δια περιπάτου μιας και όπως λέγεται η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα της χώρας δραστηριοποιήθηκε ιδιαίτερα έντονα. Εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως αντί να βρουν ένα αντίγραφο του Μητσοτάκη που θα τους φέρει ξανά στην εξουσία, κατάφεραν να φέρουν στην ηγεσία του κόμματος ένα κακέκτυπο του Μητσοτάκη, που τελικά οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια διαρκή πολιτική φυγοκέντριση. Ένα χρόνο υπό την ηγεσία του Κασσελάκη ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται υπό διαρκή περιδίνηση, έχει χάσει 12 βουλευτές από την κοινοβουλευτική του δύναμη και κινδυνεύει πλέον, πολύ σοβαρά, να χάσει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης από το ΠΑΣΟΚ.
Όπως όλα δείχνουν, με αποκορύφωμα τις σημερινές εξελίξεις και την αποδοχή της πρότασης μομφής κατά Κασσελάκη από την πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής, το πολιτικό μόρφωμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που καβάλησε το άρμα του λαϊκισμού για να πάρει την εξουσία, το κόμμα που δίχασε όσο κανένα άλλο μεταπολιτευτικά την ελληνική κοινωνία όταν έστηνε κρεμάλες πολιτικών αντιπάλων στο Σύνταγμα, ολοκλήρωσε τον πολιτικό του κύκλο και ξαναγυρίζει στα προ κρίσης ποσοστά που κυμαίνονταν στα όρια εισόδου στην Ελληνική βουλή.
Ποιον χώρο θα εκφράζει;
* Με ηγέτη τον Πολάκη θα γίνει ένα ακτιβιστικό κόμμα, ένας κoνοβουλευτικός ΑΝΤΑΡΣΥΑ
* Με ηγέτη τον Κασσελάκη θα γίνει το κόμμα που πιο πολύ θα εκφράζει τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας της χώρας, παρά συγκεκριμένη ιδεολογική ατζέντα.
Είτε στη μια είτε στην άλλη περίπτωση ένα μεγάλο κομμάτι (στελεχών και ψηφοφόρων), θα κατευθυνθούν στη Νέα Αριστερά, κάποιοι λίγοι θα επιστρέψουν στο ΠΑΣΟΚ και ένα σημαντικό μέρος στελεχών θα πάει στα σπίτια του μιας και δεν θα βρει πουθενά πολιτική στέγη.
Ζωή σε λόγου μας λοιπόν, να ζήσουμε να τον θυμόμαστε τον ΣΥΡΙΖΑ...
* Ο Γιάννης Σαμσούρης έχει σπουδάσει οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Μακεδονία, έχει ΜΒΑ από την ΕΔΕΕ ,είναι στέλεχος σε φαρμακευτική εταιρεία και υπήρξε υποψήφιος βουλευτής με το Ποτάμι στην Α΄Θεσσαλονίκης