Καλημέρα σας!
Τον περασμένο Νοέμβρη κυκλοφόρησε στα ελληνικά το βιβλίο του βραβευμένου Αμερικανού δημοσιογράφου Μπάρτον Γκέλμαν «Σκοτεινός καθρέφτης» (εκδόσεις Καστανιώτη). Αν και βγήκε στα ράφια των ελληνικών βιβλιοπωλείων καταχείμωνο το συγκεκριμένο ανάγνωσμα είναι απολύτως κατάλληλο για το καλοκαίρι, ειδικά για το φετινό καλοκαίρι, αφού με αφορμή την υπόθεση Σνόουντεν ο συγγραφέας αναφέρεται σε όλο το φάσμα των παρακολουθήσεων των επικοινωνιών στις ΗΠΑ και τον κόσμο ολόκληρο. Τώρα που ένας πολιτικός αρχηγός –ο Νίκος Ανδρουλάκης- φέρνει δυναμικά και επίσημα στην ελληνική επικαιρότητα το θέμα των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, το βιβλίο θα λύσει πολλές απορίες σε όσους ενδιαφέρονται για το θέμα –πιθανόν και στον ίδιο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Το 2013 ο Μπάρτον Γκέλμαν ήταν ένας από τους τρεις δημοσιογράφους στους οποίους ο Έντουαρντ Σνόουντεν παραχώρησε ένα τεράστιο αρχείο με άκρως επίμαχα και απόρρητα έγγραφα τα οποία αποκάλυπταν ότι, μέσω της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας (NSA), η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε ανεμπόδιστη πρόσβαση στις επικοινωνίες των πολιτών. Με αφορμή εκείνο το υλικό ο συγγραφέας του «Σκοτεινού καθρέφτη» άρχισε να εισχωρεί όλο και περισσότερο στη σκιώδη λειτουργία του αμερικανικού κράτους των μαζικών παρακολουθήσεων. Στον πυρήνα του βιβλίου βρίσκεται η μεγάλη εικόνα της εποχής μας, η εξουσία και οι νέες, ψηφιακές καταχρήσεις της. Όταν τελειώνει κάποιος την ανάγνωση μάλλον δεν έχει λόγους να αναρωτιέται αν και πως κάποιοι παρακολουθούν κάποιον άλλο ή και όλους μας. Οπότε και ο ίδιος ο κ. Ανδρουλάκης ενδεχομένως θα λύσει κάθε απορία του γύρω από το θέμα. Εντελώς τυχαία στο εξώφυλλο του βιβλίου κυριαρχεί το πράσινο χρώμα. Σε συνδυασμό με το μαύρο, βεβαίως βεβαίως.
200.000 εταιρείες - ζόμπι
Στο εκπληκτικό νούμερο των 200.000 υπολογίζει τον αριθμό των εταιρειών ζόμπι που υπάρχουν στη χώρα μας –ένα σημαντικό ποσοστό αφορά τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα- ο πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών Γιάννης Χατζηθεοδοσίου. Κι όταν λέμε εταιρείες ζόμπι εννοούμε επιχειρήσεις που υπάρχουν στα χαρτιά, αλλά στην πράξη δεν λειτουργούν, τουλάχιστον επί της ουσίας. Διότι κάποιες από αυτές –λέει ο πρόεδρος του ΕΕΑ, που συνήθως ξέρει τι λέει- εισέπραξαν διάφορες επιδοτήσεις μέχρι και επιστρεπτέα προκαταβολή, που τώρα το υπουργείο Οικονομικών ζητάει πίσω, έστω και με έκπτωση 25%. Φυσικά δεν προκύπτει από πουθενά ότι οι υπηρεσίες που υπόκεινται στον κ. Χρήστο Σταϊκούρα και τον κ. Γιώργο Πιτσιλή θα εισπράξουν έστω τα ελάχιστα από τέτοιες περιπτώσεις. Το πρόβλημα είναι ότι το πτωχευτικό νομοθετικό πλαίσιο δεν βοηθάει στο ξεκαθάρισμα της εικόνας, κάτι που από μόνο του θα αποτελούσε βήμα εκσυγχρονισμού για την ελληνική οικονομία. Ένα βήμα που θα γίνει με τους αργούς ρυθμούς της καθημερινότητας και γι’ αυτό η οικονομία θα το αντιληφθεί μόνο στο τέλος, αφού περάσουν κάποια χρόνια, ίσως επτά ή δέκα. Μέχρι τότε κάποια άλλα… ζόμπι πιθανόν θα έχουν πάρει τη θέση των παλαιότερων και η ζωή στην «πλανήτη Ελλάδα» θα συνεχίζεται δια των γνωστών μεθόδων «κρύβω τα σκουπίδια κάτω από το χαλί» και «κλωτσάω το μπαλάκι των προβλημάτων πιο κάτω». Εκσυγχρονισμός, όχι αστεία…
2.200 κρούσματα κάθε μέρα στη Θεσσαλονίκη
Εάν ο ΕΟΔΥ με την απόφασή του να ενημερώνει την κοινή γνώμη για τα κρούσματα και τις μολύνσεις του κορωνοϊού μία φορά την εβδομάδα ήθελε να αποσπάσει τα φώτα της δημοσιότητας από την πανδημία τα κατάφερε. Όπως, επίσης, πέτυχε την περεταίρω χαλάρωση των μέτρων από την πλευρά των πολιτών, οι οποίοι –κακά τα ψέματα- έχουν εκπαιδευτεί να καταλαβαίνουν ότι κάτι υπάρχει μόνο όταν αυτό το κάτι ακούγεται. Για παράδειγμα διαφορετική εντύπωση κάνει το «πάνω από 15.000 κρούσματα κορωνοϊού εντοπίστηκαν την εβδομάδα 18 με 24 Ιουλίου στη Θεσσαλονίκη» και διαφορετικά το «2.200 κρούσματα εντοπίστηκαν χθες στη Θεσσαλονίκη» και αυτό να επαναλαμβάνεται καθημερινά. Και μάλιστα στην καρδιά του καλοκαιριού, μια περίοδο κατά την οποία πολλοί λείπουν, ενώ και το testing έχει περιοριστεί. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι απόλυτοι αριθμοί παίζουν τον ρόλο τους και η πανδημία είναι μία από αυτές.
Χαμόγελα στη Σάμο
Εξαιρετικά ευχαριστημένοι από τον πορεία του τουρισμού τη φετινή χρονιά είναι οι κάτοικοι και οι επιχειρηματίες στη Σάμο, όπου τα τελευταία χρόνια –από το 2015 και μετά- τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Από το μεταναστευτικό μέχρι τις καταστροφικές πυρκαγιές το νησί έχει… μαυρίσει. Οι τουρίστες λίγοι –μόνο οι πιστοί-, η παραγωγή λαδιού μειωμένη, τα μισά αμπέλια καμένα. Φέτος, όμως, τα χρώματα επιστρέφουν στα χαμόγελα των Σκανδιναβών, των Γερμανών, των Ολλανδών, αλλά και των Ελλήνων που αξιοποιούν τα κρατικά vouchers και σπεύδουν να ενισχύσουν τις πληρότητες των καταλυμάτων. Το νησί κάθε καλοκαίρι φιλοξενεί από 140.000 – 170.000 επισκέπτες, ενώ το πρώτο τσάρτερ προσγειώθηκε στη Σάμο το 1975 ή το 1976. Μάλιστα, πέρσι οι τοπικές αρχές τίμησαν τους πρώτους Σκανδιναβούς επισκέπτες, οι οποίοι την πρώτη φορά που έφτασαν στο νησί ήταν φοιτητές και πλέον είναι γιαγιάδες και παππούδες. Από τα ωραία, τα πολύ όμορφα της χώρας μας και ειδικά της ελληνικής περιφέρειας.