Καλημέρα σας!
Πολλοί - εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ - αναρωτιούνται εάν με όλα όσα γίνονται, με όλα όσα λέγονται και με όλα όσα ακούγονται, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι δυνατόν να φτάσει μέχρι τις εσωκομματικές εκλογές. Διότι ναι μεν οι πάντες γνωρίζουν ότι οι πιο αιματηροί πόλεμοι είναι οι εμφύλιοι, αλλά αυτή η… κατρακύλα είναι πρωτοφανής. Σε αυτό το κλίμα όποιος κι αν επικρατήσει στο τέλος -ακόμη κι αν το κόμμα μείνει ενωμένο, που είναι αδύνατον- θα είναι πολύ δύσκολο να απευθυνθεί με αξιοπιστία στους Έλληνες πολίτες και να τους πείσει να τον ψηφίζουν για να τους λύσει τα προβλήματα! Κακά τα ψέματα, στην πολιτική -ακόμη και στην Αριστερά- το στιλ μετράει. Και μετράει πολύ. Επίσης στη ζωή δεν έχει αξία μόνο ό,τι λέει κάποιος, αλλά και το ποιος είναι αυτός που το λέει. Όλα αυτά οι σύντροφοι της Κουμουνδούρου στην Αθήνα και της Εγνατίας στη Θεσσαλονίκη τα έχουν απολέσει τα τελευταία χρόνια και τελείως τις τελευταίες εβδομάδες. Σε τι μπορεί να ελπίζουν; Στην καταστροφή της χώρας, στα μνημόνια και στην απελπισία του κόσμου. Όπως και το 2015. Μόνο που η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Ούτε σαν φάρσα. Ούτε καν σαν… δράμα.
Η θυρίδα 1447 στη Μαδρίτη
Μια θυρίδα, αυτή με τον αριθμό 1447, στο θησαυροφυλάκιο (Caja de las Letras) του Ινστιτούτου Θερβάντες της Μαδρίτης, έχει ασφαλίσει τεκμήρια από την ιστορία των Σεφαραδιτών Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Σε ειδική εκδήλωση που έγινε πριν από λίγες μέρες στο Ινστιτούτο, ο πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου και της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, Δαυίδ Σαλτιέλ, τοποθέτησε στο θησαυροφυλάκιο, το οποίο βρίσκεται στο υπόγειο του κτηρίου, ένα μεταλλικό κουτί με μια σειρά αντικειμένων που συνδέονται με την Ισπανοεβραϊκή γλώσσα και τον πολιτισμό των Σεφαραδιτών της Θεσσαλονίκης.
Το κουτί περιέχει ένα CD με Ισπανοεβραϊκά τραγούδια της Θεσσαλονίκης και τραγούδια του Ελληνικού Εβραϊσμού, τις εκδόσεις των πρακτικών των τεσσάρων διεθνών συνεδρίων για την Ισπανοεβραϊκή γλώσσα, που διοργανώθηκαν από την Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης (1997, 2001, 2004 και 2008), το βιβλίο «Ενθύμιον από τη ζωή της εβραϊκής κοινότητας», μια μακέτα του υπό ανέγερση κτηρίου του Μουσείου Ολοκαυτώματος Ελλάδος, αντίγραφο του μεταπολεμικού πρακτικού της Κοινοτικής Συνέλευσης της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης της 8ης Μαΐου 1945, γραμμένου εξ ολοκλήρου στην Ισπανοεβραϊκή γλώσσα, ένα σετ κλειδιών – συμβολική αναφορά στο ποίημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες «Ένα κλειδί στη Σαλονίκη» («Una llave en Salonica») και μια επιστολή για τους Σεφαραδίτες της Θεσσαλονίκης που απευθύνονταν στα μέλη κάθε μελλοντικής γενιάς - της Ισπανίας αλλά και όλου του κόσμου - όπως και σε κάθε άνθρωπο που ενδιαφέρεται να γνωρίζει.
Λίγο πριν εναποθέσει το μεταλλικό κουτί ο κ. Σαλτιέλ μίλησε με συγκίνηση για την προσφορά: «Γνωρίζω πως σε αυτές τις θυρίδες φυλάσσονται κείμενα μεγάλων προσωπικοτήτων και αντικείμενα με ιδιαίτερους συμβολισμούς. Θα ήθελα πολύ να καταθέσω ένα κείμενο από τους πολλούς μεγάλους Ραββίνους που γεννήθηκαν και μεγαλούργησαν στη Σεραφαδίτικη Θεσσαλονίκη. Όμως ο όλεθρος που θέλησε να αφανίσει σχεδόν κάθε ίχνος αυτής της ταυτότητας - χωρίς ευτυχώς να το καταφέρει - δεν μου το επιτρέπει. Αυτό όμως που μπορώ να καταθέσω είναι ό,τι αντιπροσωπεύει το πνεύμα και την ταυτότητα αυτών των ανθρώπων. Όσων εκδιώχθηκαν από την Ισπανία, αλλά δεν την ξέχασαν. Όσων κυνηγήθηκαν ανελέητα γιατί προσεύχονταν σε κάποια Συναγωγή. Αυτών που επέζησαν των κρεματορίων και των κακουχιών και επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη. Όσων δεν ξέχασαν ποτέ τον πόνο και είχαν τη δύναμη να ξαναβρούν το χαμόγελο της ζωής μέσα από τα μάτια των δικών τους παιδιών. Της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς -όσων σήμερα συνεχίζουμε στα δικά τους βήματα. Με μια παλαιομοδίτικη ίσως, ηθική πυξίδα - όπως ο Δον Κιχώτης - μπροστά στους διαφορετικούς - πιο επικίνδυνους - ανεμόμυλους των καιρών μας».
Το… βομβαρδισμένο θέατρο
Καλή η αγάπη για την έντεχνη μουσική και το… εναλλακτιλίκι, η εικόνα όμως που παρουσίαζε το Θέατρο Γης μετά το τέλος της συναυλίας του Σωκράτη Μάλαμα, τη Δευτέρα το βράδυ, ήταν -αν μη τι άλλο- απαράδεκτη. Μετά τη διονυσιακή φρενίτιδα που προκάλεσε ο αγαπημένος τραγουδιστής/τραγουδοποιός, ο οποίος είναι γνωστός για την ποιότητα και την εσωτερικότητα της μουσικής και των στίχων του, το θέατρο έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο. Με σκουπίδια παντού, από μπύρες και πλαστικά ποτήρια μέχρι καθισματάκια από φελιζόλ. Πολιτισμός δεν είναι μόνο η καλή μουσική και τα βαθιά νοήματα, αλλά και ο σεβασμός του δημόσιου χώρου με απλές κινήσεις. Όπως το να μαζεύει ο καθένας τα σκουπίδια και να τα πηγαίνει στον κάδο. Ιδιαίτερα μετά από μια βραδιά (υποτίθεται) ψυχικής ανάτασης και όχι απλής εκτόνωσης.
Αιχμές
Μπορεί όταν ρωτήθηκε ο υποψήφιος πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, Κυριάκος Μερελής, επικεφαλής του συνδυασμού «Νέο Επιμελητήριο» να μη θέλησε να απαντήσει για το τι πήγε στραβά στις προηγούμενες διοικήσεις του επιμελητηρίου, επί Μιχάλη Ζορπίδη, λέγοντας πως «δεν είναι στο πολιτικό του στιλ να ασκεί κριτική» ωστόσο τις άφησε τις αιχμές του. Όπως, λοιπόν, ξεκαθάρισε «το μοντέλο διοίκησης δεν μπορεί να βασίζεται στην ενός ανδρός αρχή, εμείς θέλουμε να το αλλάξουμε αυτό. Φιλοδοξούμε να έχουμε ένα πιο συμμετοχικό επιμελητήριο».
Ως πρόεδρος, μάλιστα του ΕΕΘ σκοπεύει, όπως είπε, να διαπραγματεύεται με την κυβέρνηση «με καθαρή φωνή και μαχητικότητα, προκειμένου να πετύχουμε το μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα», ενώ τόνισε πως «θέλουμε το ΕΕΘ ηγέτη και όχι ικέτη».
Υστερόγραφο καλοκαιριού
Σαν υστερόγραφο καλοκαιριού το ολόφωτο κρουαζιερόπλοιο μπήκε χθες τα ξημερώματα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό, όπως φαίνεται στη φωτογραφία. Οι φθινοπωρινοί ταξιδιώτες αποβιβάστηκαν, έκαναν βόλτα στο κέντρο της πόλης, έφαγαν, ήπιαν, είδαν βιτρίνες και το βραδάκι το πλοίο απέπλευσε γι’ άλλα λιμάνια και γι’ άλλα μέρη. Η αίσθηση, όμως, του κοσμοπολιτισμού, που συνοδεύει εξ’ ορισμού κάθε κρουαζιερόπλοιο παραμένει. Τα τελευταία χρόνια η παρουσία αυτών των πολυτελών πλοίων στα κρηπιδώματα της ΟΛΘ ΑΕ πυκνώνει διαρκώς, αλλά χρειάζεται ακόμη πολύ δουλειά, ώστε ο κατ’ έτος διψήφιος αριθμός των προσεγγίσεων να γίνει τριψήφιος. Οι φορείς της πόλης το παλεύουν, τα πλεονεκτήματα υπάρχουν -κυρίως ένα λιμάνι στην καρδιά του αστικού ιστού-, αλλά κάθε στοίχημα στον τουρισμό και την οικονομία γενικότερα δεν μπορεί να θεωρείται κερδισμένο πριν κερδηθεί.
