Καλημέρα σας!
Επί αιώνες, με ιδιαίτερη ένταση τις τελευταίες δεκαετίες, οι άνθρωποι εισβάλουν και καταλαμβάνουν περιοχές στις οποίες ζουν και επιβιώνουν άγρια ζώα. Από τα βουνά και τις ζούγκλες, μέχρι τους ωκεανούς. Το τελευταίο διάστημα ορισμένα από αυτά τα ζώα παίρνουν μια… μικροεκδίκηση, καθώς εμφανίζονται απρόσκλητα στα πόδια των ανθρώπων. Επέλεξαν, μάλιστα, τη Θεσσαλονίκη, όπου από διετίας τα αγριογούρουνα κάνουν αισθητή την παρουσία τους στον πολεοδομικό ιστό –χθες εθεάθησαν να βολτάρουν στις 40 Εκκλησιές- , ενώ φέτος είχαμε και έχουμε την αρκούδα που κινείται ανάμεσα στα ορεινά της Χαλκιδικής και τις παρυφές της Θεσσαλονίκης παίζοντας με τα νεύρα των μελισσοκόμων. Εσχάτως αρκετά φίδια αφήνουν το δάσος για τον αστικό ιστό, ένα μάλιστα τσίμπησε μια εθελόντρια ερπετολόγο που πήγε να το… μαζέψει από σχολείο της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Οι ανατροπές στη φύση εξαιτίας των ανθρώπινων παρεμβάσεων δεν είναι αισθητές μόνο μέσω της κλιματικής αλλαγής, που την αντιλαμβανόμαστε για τα καλά στα σκαμπανεβάσματα του καιρού στο φετινό δήθεν καλοκαίρι, αλλά και στη συμπεριφορά των ζώων, που αναζητώντας τροφή πλησιάζουν ολοένα και περισσότερο στις ανθρώπινες κοινότητες. Μέχρι στιγμής τα πράγματα στο συγκεκριμένο πεδίο μοιάζουν να είναι υπό έλεγχο, αλλά στο μέλλον –αν δεν αντιστραφεί η κατάσταση- κανείς δεν ξέρει αν θα ζήσουμε δυστοπικές στιγμές βγαλμένες από ταινίες επιστημονικής φαντασίας του Χόλυγουντ. Προς το παρόν ένα βίντεο με μια οικογένεια αγριογούρουνων και κάποια… σέλφι με τον συμπαθή αρκούδο συνιστούν ανώδυνες καταστάσεις…
Ελβετοί σε κάλπες
Ψηφίζουν την Κυριακή στην Ελβετία και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή της Γενεύης. Όχι δεν υπάρχουν ούτε εθνικές, ούτε αυτοδιοικητικές εκλογές, ώστε οι Ελβετοί να… πονοκεφαλιάζουν. Τα πράγματα εκεί, στη χώρα που έχει ως καθεστώς τα δημοψηφίσματα, είναι πιο απλά. Γίνεται δημοψήφισμα με ερώτημα εάν θα επιβληθεί επιπλέον «εισφορά αλληλεγγύης» σε άτομα με περιουσία που ξεπερνά τα 3 εκατ. φράγκα (3,3 εκατ. δολ.) για την επόμενη δεκαετία. Στην περιοχή της Γενεύης, που έχει πληθυσμό λίγο πάνω από 500.000 κατοίκους, ο φόρος περιουσίας είναι σήμερα 1% -από τους μεγαλύτερους στη χώρα, που διοικητικά αποτελείται από καντόνια- και αν περάσει η πρόταση που καταθέτουν αριστερά κόμματα, συνδικάτα και ακτιβιστές θα φτάσει στο 1,5%. Το περίεργο είναι ότι όσοι καταθέτουν την πρόταση υπολογίζουν ότι στην επόμενη δεκαετία ένας αριθμός μεταξύ 4.200 και 10.000 ανθρώπων θα εισφέρουν επιπλέον φόρους 474 εκατ. δολ., ενώ μόνο για το 2022 η Γενεύη κατέγραψε δημοσιονομικό πλεόνασμα-ρεκόρ 727 εκατ. φράγκων –περί 800 εκατ. δολ.- λόγω υψηλότερων από τα αναμενόμενα φορολογικών εσόδων. Με αυτό το επιχείρημα η τοπική κυβέρνηση συστήνει στους πολίτες στο δημοψήφισμα να ψηφίσουν όχι, ενώ επικαλείται και το παράδειγμα της Νορβηγίας, όπου η αύξηση της εισφοράς στο 1,1% -χαμηλότερη από αυτή που προτάθηκε για τη Γενεύη- ώθησε τους πλούσιους να εγκαταλείψουν τη χώρα. Αυτά συμβαίνουν στην Ελβετία. Αυτή είναι η νοοτροπία σε μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Για την Ελλάδα ας μη συζητάμε. Σχεδόν όλα τα κόμματα επαγγέλλονται αύξηση φόρων και έκτακτη φορολογία σε όποια κέρδη θεωρούν τα ίδια ως υπερβολικά, προκειμένου να γεμίσουν τα ταμεία και να μοιράσουν επιδόματα, ώστε να επανεκλεγούν. Σε αυτή τη φάση το… παραμύθι μπορεί να μη βρίσκει ανταπόκριση και οι πολίτες να αποδεικνύονται πιο ώριμοι από πολλά πολιτικά πρόσωπα, αλλά στο παρελθόν των Μνημονίων η συγκεκριμένη… μηχανή έχει δουλέψει για τα καλά, ενώ κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι θα συμβεί στο μέλλον. Στην Ελλάδα. Όχι στην Ελβετία, όπου –ίσως και λόγω της οροσειράς των Άλπεων και του καθαρού αέρα- πατάνε γερά στη Γη.
Το τελευταίο ταξίδι του Γιάννη Μαρκόπουλου
Σήμερα ξεκινάει για το τελευταίο του ταξίδι ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Ο κορυφαίος Έλληνας συνθέτης που από τη δεκαετία του 1960 έκανε δημιουργική πράξη τη θεωρία του «επιστροφή στις ρίζες». Ευτυχώς για όλους τους υπόλοιπους η μουσική και τα τραγούδια του Μαρκόπουλου μένουν πίσω και θα ακούγονται όσο υπάρχουν Έλληνες. Κορυφαίος ανάμεσα στους επιγόνους του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη έγραψε τραγούδια με ταυτότητα, πατρότητα και αδιαπραγμάτευτο ελληνικό χρώμα. Όχι μόνο το ύφος και ο ήχος του υπάρχουν σε ότι έχει γράψει, αλλά ταυτόχρονα κάθε κομμάτι του αναγνωρίζεται ως δικό του από τις πρώτες νότες. Από την εισαγωγή. Πριν από 50 ακριβώς χρόνια –για την ακρίβεια το 1972- ο Γ. Μαρκόπουλος έγραψε ένα από τα πιο ερωτικά, τρυφερά και συγχρόνως σπαρακτικά ελληνική τραγούδια, το –μάλλον σπάνιο σήμερα, αφού δεν ακούγεται σχεδόν καθόλου- «Όχι δεν πρέπει» σε στίχους του ποιητή Γιώργου Χρονά και με την αξεπέραστη ερμηνεία του Θέμη Ανδρεάδη, που σε αυτό το κομμάτι τραγουδάει αλλιώς, και της Πωλίας Χριστοδούλου, που τον συνοδεύει. Ας το θυμηθούμε εις ανάμνησιν!
« Όχι δεν πρέπει, δεν πρέπει να συναντηθούμε /
πριν απ’ τη Δύση του ήλιου /
στο δάσος με τις άδειες κονσέρβες /
απέναντι στη Σαλαμίνα, /
στη Βηρυτό και στην Όστια. /
Όχι δεν πρέπει, δεν πρέπει να συναντηθούμε /
πριν απ’ τη δύση του ήλιου /
στην κάμαρα που παίζουν πρέφα /
στην κάμαρα που παίζουν τάβλι /
για ένα τσιγάρο οι χαμένοι. /
Όχι δεν πρέπει, δεν πρέπει να συναντηθούμε. /
Κι η μάνα μου κι η μάνα σου στα μαύρα /
κι ο αδερφός στο υπόγειο. /
Όχι δεν πρέπει, δεν πρέπει να συναντηθούμε. /
Το πλοίο έφυγε…»