Είναι πραγματικά κρίμα κι άδικο να πρέπει να γίνει μια μεγάλη φυσική καταστροφή -εν προκειμένω δύο πολύνεκροι σεισμοί σε μία ημέρα-, ώστε δύο γειτονικές χώρες να αναγνωρίσουν ότι αυτά που τις ενώνουν είναι πιο σημαντικά από αυτά που τις χωρίζουν. Την Κυριακή οι υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, οι κύριοι Νίκος Δένδιας και Μελβούτ Τσαβούσογλου συναντήθηκαν στα χαλάσματα και δήλωσαν αυτό που οι σοβαροί άνθρωποι στις δύο χώρες θέλουν να ισχύει. Δεν πρέπει να γίνονται σεισμοί, λοιμοί και καταποντισμοί για να έρχονται δύο γείτονες κοντά, να στηρίζει ο ένας τον άλλο και να ζουν ειρηνικά. Η δραματική αλλαγή στη συμπεριφορά της κυβέρνησης της Τουρκίας, που μέχρι πριν από λίγες ημέρες δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο προβάλλοντας το νέο-οθωμανικό όραμα του Ερντογάν, προοιωνίζει μία περίοδο χωρίς προκλήσεις. Το πιθανότερο σενάριο είναι να υπάρξει ηρεμία στην ευρύτερη περιοχή τους επόμενους μήνες, αλλά όσοι παρακολουθούν από κοντά τα ελληνοτουρκικά είναι βέβαιοι ότι κάποια στιγμή στο μέλλον οι τουρκικές απαιτήσεις θα προβληθούν ξανά. Η «διπλωματία των σεισμών», όπως ονομάζεται, έχει μικρό βάθος, αφού μόλις οι πληγές –υπολογίζονται στα 84 δισ. δολ.- αρχίσουν να επουλώνονται, οι στρατηγικές και οι διεκδικήσεις των κρατών -εν προκειμένω της Τουρκίας- αναδύονται και πάλι στην επιφάνεια. Έστω κι έτσι όμως, εις το όνομα των δεκάδων χιλιάδων θυμάτων και των εκατομμυρίων αστέγων, λίγοι μήνες νηνεμίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο είναι καλοδεχούμενοι.
Διευκρινήσεις για μια συνταγή φαρμάκων
Εντύπωση και πολλά σχόλια προκάλεσε άρθρο που δημοσίευσε η Voria.gr το περασμένο Σάββατο για την Οδύσσεια μιας 82χρονης να γράψει τα φάρμακά της σε δημόσια δομή στη Θεσσαλονίκη του 2023. Η αναγνωσιμότητα υπήρξε μεγάλη, κάτι αναμενόμενο αφού το συγκεκριμένο κείμενο αφενός ασχολείται με ένα ευαίσθητο στο χώρο της υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας θέμα, την εξυπηρέτηση των ασφαλισμένων, και αφετέρου ανήκει στην κατηγορία που ονομάζεται «πρώτα ζω και μετά γράφω», που υποδηλώνει ότι μια ιστορία είναι γραμμένη από πρώτο χέρι. Φυσικά υπήρξαν και διαμαρτυρίες. Κυρίως από ανθρώπους –γιατρούς, νοσηλευτές, διοικητικούς-, οι οποίοι εργάζονται στο δημόσιο σύστημα υγείας, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και αισθάνονται όλη την πίεση που ασκείται από τους πολίτες που προστρέχουν στις υπηρεσίες τους. Διαμαρτυρίες και παρατηρήσεις όχι ως προς την ουσία της κατάστασης, αλλά ως προς το ποιος ευθύνεται. «Είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης» είπε γιατρός που εργάζεται σε ΤΟΜΥ και μίλησε με τη Voria.gr. Προφανώς οι άνθρωποι έχουν τα δίκια τους να ρίχνουν τις ευθύνες στους πολιτικά υπεύθυνους και τους διοικητικά προϊσταμένους. Αλλά το πρόβλημα παραμένει. Αν μία 82χρονη γυναίκα χρειάζεται δύο μήνες για να γράψει φάρμακα για τις χρόνιες παθήσεις της –στην ουσία επανάληψη της συνταγής σε μηνιαία βάση- λίγη σημασία έχει το ποιος ευθύνεται γι’ αυτό. Κι έχει λίγη σημασία επειδή ένα σύστημα που καταγράφει τέτοιες επιδόσεις, στην ουσία δεν υπάρχει. Διότι τυπικά υφίσταται, αλλά η δουλειά δεν γίνεται. Όλα τα υπόλοιπα, αν οι γιατροί υπογράφουν με την υποχρέωση να εργάζονται επτά ώρες και επομένως πόσους ασθενείς να δουν και πόσες συνταγές να γράψουν. Ή αν με βάση το νόμο τα ραντεβού δεν είναι του μισάωρου, αλλά του τέταρτου, επομένως ανά ώρα εξυπηρετούνται τέσσερις ασθενείς και όχι δύο. Ή ακόμη και αν οι οδηγίες είναι οι ασθενείς να προσέρχονται δια ζώσης ακόμη και για μία επαναλαμβανόμενη συνταγή και να μην εξυπηρετούνται τηλεφωνικά, όπως γινόταν στα χρόνια της πανδημίας, αλλά παρόλα αυτά τα ΤΟΜΥ εξυπηρετούν και τηλεφωνικά για να διευκολύνουν, είναι λεπτομέρειες. Ενδιαφέρουν τους εμπλεκόμενους, αλλά δεν αφορούν καθόλου τους ασφαλισμένους, οι οποίοι θέλουν να εξυπηρετηθούν στοιχειωδώς και όχι να ενημερωθούν για τους νομικούς, γραφειοκρατικούς και οργανωτικούς δαιδάλους στους οποίους κινείται η…υπηρεσία. Το νοσοκομείο, το Κέντρο Υγείας, το υπουργείο, το… Μέγαρο Μαξίμου. Εννοείται, επίσης, ότι την πρώτιστη ευθύνη για την κατάσταση –όπως και για κάθε τι στον δημόσιο τομέα- έχει η πολιτική ηγεσία, αλλά και οι… τελευταίοι τροχοί της αμάξης παίζουν το ρόλο τους. Κανείς δεν τους ζητάει να… αυτοπυρποληθούν στην πλατεία Αριστοτέλους, μια δουλειά κάνουν οι άνθρωποι. Αλλά, τουλάχιστον, να εξηγήσουν πειστικά και αποτελεσματικά στους ανωτέρους την κατάσταση και να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο για τους ασφαλισμένους.
Τα δέντρα του Πιερρακάκη
Στις συζητήσεις για το συγκεκριμένο άρθρο της Voria.gr κάποια στιγμή έπαιξε το όνομα του υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Κυριάκου Πιερρακάκη, ο οποίος είναι ο αδιαμφισβήτητος κυβερνητικός σταρ της τελευταίας δεκαετίας. Μάθαμε, λοιπόν, ότι η άυλη συνταγογράφηση έχει ως βασικό στόχο την εξοικονόμηση χαρτιού και τίποτε άλλο. Τα υπόλοιπα –ακόμη και η επαναλαμβανόμενη συνταγογράφηση- πρέπει να γίνονται με φυσική παρουσία του ασφαλισμένου. Εάν τα πράγματα έχουν ακριβώς έτσι, τότε τζάμπα η φασαρία. Κύριε Πιερρακάκη, καλή και άγια η εξοικονόμηση χαρτιού, που σημαίνει λιγότερα κομμένα δένδρα, αλλά αν η ψηφιακότητα δεν διευκολύνει επί της ουσίας την καθημερινότητα των ανθρώπων, χάνει μεγάλο κομμάτι από την αξία της. Κάτι που στο χώρο της υγείας έχει ίσως μεγαλύτερη αξία απ’ οπουδήποτε αλλού στο δημόσιο. Να θυμίσουμε στον υπουργό ότι το «ψηφιακό θαύμα της Εσθονίας», το οποίο όλοι στην Ευρώπη επικαλούνται και θέλουν να προσεγγίσουν, επιτρέπει στους πολίτες να κάνουν τα πάντα από απόσταση εκτός από τέσσερα πράγματα: να παντρευτούν, να χωρίσουν, να αγοράσουν ακίνητο, να πουλήσουν ακίνητο.
Το ατόπημα της Τάνιας…
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Τάνια Τσανακλίδου αδικεί τον εαυτό της. Άλλωστε όντας συγκλονιστική καλλιτέχνης, πραγματική ερμηνεύτρια, ποιοτικότερη πολλών άλλων τραγουδιστριών της γενιάς της, κατάφερε να είναι αναγνωρίσιμη, να χαίρει εκτιμήσεως, αλλά η εμβέλεια της να είναι χαμηλότερη της πραγματικής της αξίας. Κάποια άλλη στη θέση της, ως μούσα του Γιάννη Σπανού και του Σταμάτη Κραουνάκη στη δεκαετία του 1980, όταν η ίδια έμπαινε στην 4η δεκαετία της ζωής της, θα διέγραφε μια πιο διακριτή, περισσότερο λαμπερή πορεία. Ας είναι… Αυτό το «Θα τους φάμε» που είπε προχθές απειλώντας παραμορφωμένη στη συναυλία για τους αδικημένους σε ακαδημαϊκό επίπεδο καλλιτέχνες έξω από το Εθνικό Θέατρο, ήταν άστοχο και αισθητικά άσχημο. Ατόπημα. Δεν ταιριάζει σε μια ώριμη, πλέον, κυρία, που δεν πείθει κανέναν με τις ασκήσεις ακτιβισμού, στις οποίες υποβάλλει τον εαυτό της. Άλλωστε αυτές οι συμπεριφορές δεν ταιριάζουν ούτε στη μικρούλα από τη Δράμα που πρωτόπαιξε στη σκηνή του θεάτρου Αυλαία της Θεσσαλονίκης με τον παιδικό θίασο της Μαίρης Σοϊδου, ούτε στην έφηβη που μαγεύτηκε από το «Φορτηγό» του Διονύση Σαββόπουλου, που τη σημάδεψε, ούτε με τη συγκλονιστική παρτενέρ του αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη στον «Ερωτόκριτο». Ακόμη κι αν αληθεύει ότι σκοπεύει να πολιτευθεί καταλαμβάνοντας θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, το στιλ της «επαναστάτριας χωρίς αιτία» δεν της πηγαίνει. Για την ψυχούλα και την τρυφερότητα που βάζει στα τραγούδια και το χαμηλότονο πάθος που εκπέμπει μέχρι τα βάθη της ψυχής κάθε ακροατή την αγάπησαν οι περισσότεροι. Ούτε για τις κραυγές, ούτε –πολύ περισσότερο- για τις απειλές, που στο κάτω κάτω δεν της πηγαίνουν. Αυτά είναι για κάτι Πολάκηδες και κάτι Σπίρτζηδες, για να αναφερθούμε μόνο στον χώρο τον οποίο φέρεται να συμπαθεί πολιτικά.