Πολύ προσεκτικά παρακολουθεί τις τελευταίες εβδομάδες τις κινήσεις του τουρκικού ναυτικού το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, αλλά και το Πεντάγωνο. Οι μαξιμαλιστικές κινήσεις του γείτονα, όπως είναι φυσικό, προκαλούν μεγάλη ανησυχία στο μέγαρο της οδού Βασιλίσσης Σοφίας, αλλά και στη Μεσογείων, καθώς μπορεί να φτάνουν και να φλερτάρουν με τα όρια της γραφικότητας, όμως από κάποια στιγμή και μετά η αλήθεια είναι μπορεί να οδηγήσουν και σε ...συναγερμό.
Για παράδειγμα, στο ΥΠΕΞ ακόμα αναζητούν τους λόγους που ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, επέλεξε έναν Λίβυο «φύλαρχο», από τους πολλούς που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στα περίχωρα της Τρίπολης, για να ανακηρύξει ενιαία ΑΟΖ της Τουρκίας με την Λιβύη με έναν ακραίο τρόπο: Παρακάμπτοντας το Καστελόριζο, αλλά και την Κρήτη! Οι Έλληνες διπλωμάτες επιμένουν ότι στην Άγκυρα είναι πεποίθηση πως αυτή η ενέργεια δεν μπορεί να έχει καμία διεθνή αποδοχή, συνεπώς αναζητούνται τα βαθύτερα αίτια της.
Η πιο λογική εξήγηση ωστόσο που δίνεται είναι και η πιο επικίνδυνη. Γιατί απλά οι Τούρκοι, αυτό που κάνουν, είναι να ανεβάζουν πολύ ψηλά τον πήχη. Και να προσδοκούν πως ό,τι πάρουν από εκεί και μετά μόνο προς όφελος τους θα είναι. Πρόκειται για τη γνωστή τουρκική τακτική, που έχει εφαρμοσθεί δεκαετίες τώρα, ενίοτε με επιτυχία. Για παράδειγμα, στο Κυπριακό, το οποίο παραμένει κολλημένο τα τελευταία 40 χρόνια.
Υπάρχει πιθανότητα να συμβεί κάτι και τώρα, με την περίπτωση της ΑΟΖ; Ενδεχομένως, αφού σκοπός της Αγκυρας είναι να αποκτήσει με κάθε τρόπο πρόσβαση στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της Κύπρου. Και προκειμένου να πετύχει το στόχο της, δεν πρόκειται να κάνει πίσω με τίποτα.