Καλημέρα σας!
Το επεισόδιο που έγινε χθες το πρωί σε τηλεοπτικό στούντιο με πρωταγωνιστές δύο βουλευτές έχει πολλές πλευρές. Οι περισσότερες αρνητικές, αλλά τουλάχιστον μία μπορεί να χαρακτηριστεί ως θετική. Κατ’ αρχήν τι ακριβώς ήθελε να πει η… ποιήτρια Άννα Καραμανλή (βουλευτής ΝΔ) δείχνοντας στην κάμερα τον χαμογελαστό Αλέξη Τσίπρα, την ημέρα της πτώσης του Φάντομ και τον χαμό των δύο πιλότων; Ότι όσοι εμφανίστηκαν να χαμογελούν κάποιες στιγμές εκείνη την ημέρα και όσοι πήγαν στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στο εστιατόριο ή στο μπαρ –δηλαδή περίπου όλη η Ελλάδα- δεν στεναχωρήθηκαν για τον χαμό των δύο παλληκαριών; Πρόκειται για ατυχή προσέγγιση του θέματος και καλό θα ήταν η κ. Καραμανλή να ξεχάσει την υπόθεση και να την καταχωρήσει στις ατυχείς στιγμές της. Από τον άλλη ο Γιώργος Βαρεμένος (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ) τι κατάφερε αποσπώντας με τη βία τη φωτογραφία από τα χέρια της συναδέλφου του; Απέδειξε ότι δεν μπορεί να συγκρατήσει τα νεύρα του, σε μια ιστορία που καταφανώς δεν είχε καμία βαρύτητα. Δηλαδή πώς θα αντιδράσεις στα σοβαρά; Το καλό της ιστορίας είναι το πρώτο μέρος της ανακοίνωσης του ΣΥΡΙΖΑ, που αναγνωρίζει –παρά τα ελαφρυντικά- ότι η συμπεριφορά του βουλευτή του κόμματος ήταν απαράδεκτη. Μία ευθύτατη στάση, που σε γενικές γραμμές τα κόμματα αποφεύγουν όταν πρόκειται να χαρακτηρίσουν αρνητικά κάποια ενέργεια ενός στελέχους τους, καθώς επιμένουν να λειτουργούν με όρους… φαμίλιας. Και ως γνωστόν στις… οικογένειες το… αίμα είναι πάνω απ’ όλα. Το δίκιο και το σωστό μπορούν να… περιμένουν. Ως προς τους δύο πρωταγωνιστές μια πρόσθετη δικαιολογία είναι ότι αμφότεροι είναι πιεσμένοι, όπως όλοι οι βουλευτές σε κάθε προεκλογική περίοδο. Μόνο που ως πρώην δημοσιογράφοι και οι δύο θα έπρεπε να είναι συνηθισμένοι στην πίεση.
Τα 53 προβλήματα της Νέας Παραλίας
Με 53 προβλήματα και 1000 καμένους λαμπτήρες επανέρχονται οι «Φίλοι της Νέας Παραλίας», o σύλλογος που δημιουργήθηκε από τον αρχιτέκτονα Πρόδρομο Νικηφορίδη, για να αντιταχθεί –μεταξύ άλλων- στον Γιάννη Μπουτάρη, που ως αυτοδιοικητικός –αντιπολίτευση στην αρχή, δήμαρχος στη συνέχεια- δεν έκρυβε τις αντιρρήσεις του για την ανάπλαση της Νέας Παραλίας, που έγινε επί των ημερών δημαρχίας του Β. Παπαγεωργόπουλου. Η αλήθεια είναι ότι η Νέα Παραλία είναι σε κάθε περίπτωση και εποχή το πιο πολυσύχναστο μέρος της Θεσσαλονίκης. Μάλιστα, η επισκεψιμότητά της αυξήθηκε δραματικά στα δύο χρόνια της πανδημίας, με τα απανωτά lockdown και την ανάγκη των ανθρώπων να κυκλοφορούν σε εξωτερικούς χώρους και να τηρούν αποστάσεις. Το ζήτημα, λοιπόν, της καθημερινής και γενικότερης συντήρησής της είναι σημαντικό. Εκ των πραγμάτων πρόκειται για δύσκολο στοίχημα, το οποίο όμως δεν μπορεί να χαθεί για τον δήμο Θεσσαλονίκης επειδή η Νέα Παραλία, που λογικά εκπέμπει SOS, είναι ταυτόχρονα βιτρίνα, ουσιώδες τοπόσημο, αλλά και εξαιρετικά αγαπητή στη Θεσσαλονίκη, αλλά και τους επισκέπτες της πόλης. Κατά πάσαν βεβαιότητα οι άνθρωποι του συλλόγου «Φίλοι της Νέας Παραλίας» σωστά κατέγραψαν τα προβλήματα, επί των οποίων ο δήμος οφείλει να επιληφθεί. Ίσως μια νέα ιδέα θα ήταν η ριζική οργανωτική αλλαγή στην καθημερινή συντήρηση ενός… asset, για να χρησιμοποιήσουμε τον διεθνή όρο για τα περιουσιακά στοιχεία, το οποίο μόνο αίγλη και πόρους εισφέρει στην κοινωνία της πόλης.
Τα κορίτσια στο παγκάκι
Μιας και ο λόγος για τη Νέα Παραλία, αξίζει να σημειώσουμε ότι και αυτές τις κρύες, αλλά ηλιόλουστες τελευταίες ημέρες έχει την τιμητική της. Και μπορεί να μην υπάρχουν σήμερα τα πλήθη της άνοιξης και του καλοκαιριού, πολύ περισσότερο να μη γίνεται το αδιαχώρητο των μηνών της πανδημίας, αλλά υπάρχουν αρκετοί στη Θεσσαλονίκη που την αξιοποιούν. Όχι μόνο για βόλτα, αλλά και για να κάτσουν κατά μόνας στα θρυλικά της παγκάκια, -όπως οι κοπέλες της φωτογραφίας που τραβήχτηκε χθες το μεσημέρι- και να αναστοχαστούν με το βλέμμα τους στη θάλασσα, στον ανοιχτό ορίζοντα και τα πλοία, τα οποία έρχονται και φεύγουν συμβολίζοντας πάντα την αξία του ταξιδιού και δημιουργώντας –επίσης πάντα- τα ίδια συναισθήματα γι’ αυτούς που φεύγουν κι αυτούς που μένουν.
Ο προσεκτικός Σκυλακάκης
Η Δυτική Μακεδονία δεν είναι ακόμη, αλλά ενδέχεται να εξελιχθεί τα επόμενα χρόνια, σε μία προβληματική από οικονομική άποψη περιφέρεια της χώρας. Η απολιγνιτοποίηση αποτελεί μονόδρομο, παρά τα ζητήματα ηλεκτροπαραγωγής που αντιμετωπίζει η χώρα και η Ευρώπη ολόκληρη, ενώ τα αντανακλαστικά της πολιτείας, αλλά και της τοπικής κοινωνίας έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά αργά. Σε αυτό το πλαίσιο η επίσκεψη του Αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, Θόδωρου Σκυλακάκη, τις τελευταίες ημέρες στην περιοχή είχε ενδιαφέρον. Κυρίως επειδή ο συγκεκριμένος πολιτικός επικαλείται πάντα στοιχεία και αριθμούς, μιλάει κατά κανόνα με βάση την απλή λογική κι επειδή δεν έχει το άγχος να εκλεγεί η γλώσσα του είναι αρκούντως σκληρή, άμεση και αποκαλυπτική. Με αυτή την έννοια το αισιόδοξο μήνυμα που επιχείρησε να περάσει μιλώντας στην Κοζάνη ήταν εξαιρετικά προσεκτικό. Θα προοδεύσει η περιοχή, στο πλαίσιο της ευρύτερης ανάπτυξης της χώρας, αρκεί να αξιοποιηθούν οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες σημείωσε ο κ. Σκυλακάκης, αποφεύγοντας να αναφερθεί σε… έτοιμες -και ως εκ τούτου μαγικές- λύσεις. Οι πληροφορίες θέλουν οι εντυπώσεις που άφησε ο κ. Σκυλακάκης να είναι θετικές, αφού οι κάτοικοι στην περιοχή ξέρουν καλά τι συμβαίνει και σιγά σιγά συνειδητοποιούν ότι οι δυσκολίες είναι μπροστά. Γι’ αυτό και αμφισβητούν –στην πραγματικότητα δεν πιστεύουν- τους άκριτα αισιόδοξους για την μετά ΔΕΗ εποχή της Δυτικής Μακεδονίας. Πολύ περισσότερο που αυτοί οι… αισιόδοξοι θέτουν ως προϋπόθεση για την πρόοδο να κάνουν οι ίδιοι το κουμάντο.