Καλημέρα σας!
Στα καφενεία του παλιού καλού καιρού, από τα οποία ελάχιστα διασώζονται σήμερα, ο κάθε θαμώνας γνώριζε όλους τους υπόλοιπους και επομένως ό,τι έλεγε δεν το παρεξηγούσε κανένας. Ακόμη και το πιο ακραίο ή το πιο άστοχο. Βλέπετε όσοι γνωρίζονται έστω και στο καφενείο ξέρουν ο ένας στον άλλο και δεν κρίνουν μόνο από μία κίνηση ή μία άποψη. Στα σύγχρονα καφενεία των social media τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Το αντίθετο. Κάθε κίνηση ή μάλλον κάθε ανάρτηση απευθύνεται στο ημι-επώνυμο, ημι-ανώνυμο πλήθος, το οποίο αντιδρά με τρεις τρόπους. Ουδέτερα, αποθεωτικά και σαν «μηχανή του κιμά». Τέταρτος δρόμος δεν υπάρχει. Και καλά οι δύο πρώτες αντιδράσεις δεν έχουν φοβερά αποτελέσματα. Το ουδέτερο είναι ουδέτερο και η αποθέωση όλοι γνωρίζουν ότι είναι κάτι προσωρινό. Αλλά το… κράξιμο μένει και το θυμούνται επί μακρόν. Πολλά δημόσια πρόσωπα την έχουν πατήσει έτσι. Διότι αυτό που (υποτίθεται ότι) πίστευαν οι πολιτικοί προ δεκαετιών «ας λένε το όνομά μου κι ας με βρίζουν» ή «ας γράφουν ό,τι θέλουν για μένα οι εφημερίδες αρκεί να γράφουν σωστά το όνομά μου» κινείται μάλλον στη σφαίρα του αστικού μύθου. Δεν δούλεψε και δεν αποδείχθηκε ποτέ. Εκτός ίσως από κάποια εξαίρεση που λειτούργησε επιβεβαιωτικά για τον αντίθετό της κανόνα. Από την άλλη ο πειρασμός της δημοσιότητας είναι προφανώς μεγάλος. Αλλιώς δεν εξηγείται ότι τελευταία την έχουν πατήσει μέσω των social media έξυπνοι άνθρωποι, που ενώ η εποχή τους επιβάλει σιωπή, εκείνοι επιμένουν να μιλάνε.
Η αξία του timing στα social media
Στους δικαστές δεν αρέσει να χρησιμοποιούν τρίτοι την έννοια του δικαίου. Είναι το… μεροκάματό τους. Γι’ αυτό οι δικηγόροι συμβουλεύουν τους πελάτες τους –ενάγοντες και εναγόμενους- να μην το επικαλούνται το δίκαιο όταν καταθέτουν ή απολογούνται, αλλά να περιορίζονται στα πραγματικά περιστατικά. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι στις μέρες μας εκτός των δικαστικών αιθουσών κανείς δεν ενδιαφέρεται στα σοβαρά για την απόδοση δικαιοσύνης. Οι περισσότεροι ενδιαφέρονται για την εντύπωση που οι ίδιοι σχηματίζουν για το ποιος έχει δίκιο ή άδικο. Κι αυτό συνιστά διαδικασία που διεκφεύγει των πραγματικών γεγονότων, αλλά περιορίζεται στο χειρισμό αυτών των πραγματικών γεγονότων. Όπως και στον χρόνο δημοσιοποίησης τους, δηλαδή στο τάιμινγκ. Ένας προπονητής μπορεί ή δεν μπορεί να υποστηρίξει τις επιλογές του αναλόγως του αποτελέσματος του αγώνα, ακόμη κι αν αυτό προέκυψε από μία και μόνο τυχερή φάση, για παράδειγμα ένα δοκάρι ή μία στραβοκλωτσιά στο ποδόσφαιρο. Η δημόσια παρουσία έχει γίνει, πλέον, κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο και περίπλοκο. Ας το έχουν υπόψιν τους αυτό όσοι δεν μπαίνουν στα διάφορα facebook, Instagram και twitter μόνο για την πλάκα τους, αλλά αναζητώντας κάτι συγκεκριμένο. Κυνηγώντας κάποιο στόχο.
Η διεθνής Θεσσαλονίκη
Στην 8η θέση, ανάμεσα σε 23 προορισμούς ανά τον κόσμο που αξίζει κανείς να επισκεφθεί φέτος, τοποθετεί τη Θεσσαλονίκη το CNN Travel. Ως κάποιους από τους λόγους για την επιλογή το κανάλι αναφέρει τη νέα αγορά Μοδιάνο, αλλά και τα επερχόμενα εγκαίνια του μετρό στα τέλη του 2023. Αν εξαιρέσουμε ότι ειδικά για τη Θεσσαλονίκη, που πάσχει στο πεδίο της αναγνωρισιμότητας και καλό της κάνει οποιαδήποτε διεθνής αναφορά του ονόματός της, αυτού του τύπου οι… αμερικανιές μικρή αξία έχουν επί της ουσίας. Γι’ αυτό ας μη βιαστούν να πανηγυρίζουν οι γνωστοί για τους εύκολους πανηγυρισμούς τους –του στιλ «στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι και από μόνη σου αγαπιέσαι»- τύποι της πόλης. Πανηγυρισμοί που έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στο… εσωτερικό, στο μεταξύ μας και υποκρύπτουν το «είδατε τι κάναμε;». Εκτός κι αν όντως έκαναν, οπότε ας βγουν να το πούνε, να το περιγράψουν και να λάβουν τα αναλογούντα εύσχημα. Το ενδιαφέρον από το θέμα του CNN Travel είναι ποιες άλλες πόλεις του κόσμου συμπεριλαμβάνονται σε αυτή τη λίστα μαζί με τη Θεσσαλονίκη. Ανάμεσά τους είναι το Λίβερπουλ, το Βίλνιους, η Οττάβα, η Οαχάκα, το Κάιρο, η Μπογκοτά και η Μινεάπολη των ΗΠΑ. Επίσης υπάρχουν χώρες όπως η Ρουάντα, το Λάος, η Τανζανία, η Πολωνία και η Ουγκάντα.
Με κλαρίνο και Μπέλλο στο Μόναχο
Η αξία της μουσικής που γεννιέται στην Ήπειρο είναι μεγάλη. Για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα και να καταλάβει γιατί είναι τόσο σημαντική, το βιβλίο του Κινγκ Κρίστοφερ με τίτλο «Ηπειρώτικο μοιρολόι» και υπότιτλο «Οδοιπορικό στην αρχαιότερη ζωντανή δημώδη μουσική της Ευρώπης» είναι διαθέσιμο στα ράφια όλων των βιβλιοπωλείων. Εμπεριέχει και cd με ηχογραφήσεις. Το θέμα ανακίνησε χθες ένας δημοσιογράφος της Θεσσαλονίκης τηλεφωνώντας σε ένα φίλο του, με αφορμή την είδηση του θανάτου του φιλόλογου και τραγουδιστή Στυλιανού Μπέλλου, ο οποίος «έφυγε» στα 94 του και κηδεύεται σήμερα το μεσημέρι στην Παραμυθιά Θεσπρωτίας, απ’ όπου κατάγεται. Όπως διηγήθηκε, λοιπόν, ο δημοσιογράφος, το 1986, σε ηλικία 24 ετών, ταξίδεψε στο Μόναχο για να δει κάποιους συγγενείς του, οι οποίοι ζούσαν και δούλευαν εκεί, αλλά και για να γνωρίσει την πόλη. Στη διάρκεια του δεκαημέρου που κράτησε η επίσκεψη διοργανώθηκε μια εκδήλωση των Ηπειρωτών της περιοχής, στην οποία πήγε με… μισή καρδιά, αφού η παραδοσιακή μουσική δεν ήταν το φόρτε του. Όταν η παρέα έφτασε στην αίθουσα και κάθισε στο τραπέζι διαπίστωσε ότι επρόκειτο για εκδήλωση με 2.500 ανθρώπους. Αριθμός μεγάλος για κλειστή αίθουσα με τραπέζια. Στην ουσία ένα γυμναστήριο –πολυχώρος θα λέγαμε σήμερα- που είχε εξοπλιστεί για τις ανάγκες της ηπειρώτικης βραδιάς. Όταν τελείωσαν οι χαιρετισμοί και άρχισε το σερβίρισμα του φαγητού, δύο άνθρωποι ανέβηκαν στην υπερυψωμένη, αυτοσχέδια σκηνή. Ένας κλαρινιτζής –πιθανόν κάποιος θρύλος του ηπειρώτικου κλαρίνου, κάποιος Χαλκιάς, κάποιος Ζούμπας, κάποιος Σούκας, κάποιος Καψάλης- κι ένας ευθυτενής, κουστουμαρισμένος αλλά χωρίς γραβάτα τραγουδιστής. Ο δημοσιογράφος έπιασε στον αέρα το όνομα του: Στυλιανός Μπέλλος. Το όνομα δεν του έλεγε τίποτα εκείνη τη στιγμή, αλλά η συνέχεια εξελίχθηκε διαφορετικά. Ο νεαρός δημοσιογράφος της ιστορίας μας συγκλονίστηκε. Από τον επιβλητικό και ταυτόχρονα εύθραυστο ήχο του κλαρίνου –δεν συγκράτησε, αλλά και από την καθαρή και γεμάτη συναισθήματα φωνή. Κυρίως, όμως, μαγεύτηκε από την ατμόσφαιρα. Για την ακρίβεια από την ησυχία που επικράτησε, ανάλογη της ησυχίας που κάνουν οι πιστοί όταν παρακολουθούν τη θεία λειτουργία. Αλλά και από την ένταση των συναισθημάτων των ανθρώπων, τα οποία ξεχείλιζαν από τα σώματά τους. Για φαντάσου! 2.500 Έλληνες –όχι Ελβετοί- να κάνουν ησυχία για να ρουφήξουν τον ήχο του κλαρίνου, την εγκυρότητα της φωνής και το μουσικό και στιχουργικό περιεχόμενο τραγουδιών που μιλούσαν για τη ζωή, το θάνατο, την αγάπη, την ξενιτιά. Εκπληκτικές εικόνες! Όταν ο δημοσιογράφος μας, ο οποίος εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσε να κοιμηθεί από την εσωτερική ένταση, γύρισε στη Θεσσαλονίκη έψαξε και βρήκε τις ηχογραφήσεις του Στυλιανού Μπέλλου. Ευτυχώς υπήρχαν και υπάρχουν ακόμη. Μπόρεσε έτσι όχι απλώς να ακούσει με προσοχή, αλλά και να αναστήσει πολλές φορές κατά μόνας τη συγκλονιστική ατμόσφαιρα εκείνης της βραδιάς, που καθώς κυλούσε είχε και διαφορετικά, πιο έντονα, εξωστρεφή και χορευτικά τραγούδια. Με ένα κλαρίνο και μία φωνή.