Καλημέρα σας!
Από χθες, όταν οι ρυθμοί της καθημερινότητας άρχισαν σταδιακά να επανέρχονται και το σοκ από την τραγωδία των Τεμπών άρχισε σταδιακά να υποχωρεί, οι πολιτικές κόντρες πήραν φωτιά. Κυρίως από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που δια του Νίκου Φίλη μετέτρεψε τη Βουλή σε… αρένα. Στην πραγματικότητα τίποτα το περίεργο δεν υπάρχει σε αυτό, αφού πολλές ήρεμες δηλώσεις πολιτικών έγιναν αυτές τις ημέρες εμφανώς με το ζόρι. Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, εντελώς φυσιολογικά για τα ελληνικά πολιτικά ήθη και έθιμα, θα προσπαθήσει το επόμενο διάστημα να ρίξει όλο το βάρος της υπόθεσης στη σημερινή κυβέρνηση –στα χέρια της οποίας έτσι κι αλλιώς έμεινε με δραματικό τρόπο ο μουντζούρης των σιδηροδρόμων- για να αποκομίσει εκλογικά οφέλη. Στην ουσία η προσπάθεια γίνεται για πολιτική διάσωση. Διότι το αφήγημα που, πλέον, διακινείται ανάμεσα στα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ότι «στα Τέμπη κάηκε η αυτοδυναμία Μητσοτάκη, ο οποίος αν κερδίσει τις εκλογές με 2% ή 3% διαφορά δεν θα μπορεί να απαιτεί να κυβερνήσει μόνος του». Είναι οι ίδιοι που πριν από το δυστύχημα διαβεβαίωναν άλλοι ψιθυριστά και άλλοι φωναχτά ότι οι δημοσκοπήσεις θα πέσουν έξω και ότι η αγανάκτηση του κόσμου είναι τόσο μεγάλη από την ακρίβεια και τα πλήγματα στη Δημοκρατία από τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις που τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές, έστω με μία ψήφο. Τα γεγονότα προφανώς έχουν τη δυνατότητα να μεταβάλλουν το πολιτικό σκηνικό. Πιθανόν και στην παρούσα συγκυρία να συμβεί κάτι τέτοιο, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, μιας και τα Τέμπη συνέβησαν λίγο πριν από τις εκλογές. Αλλά δεν θα έχει καμία σχέση με τις καφενειακές εκτιμήσεις όσων σήμερα εμφανίζονται ως αυθεντικοί ερμηνευτές των εξελίξεων, ενώ έχουν αποδείξει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι όταν δεν τους συμφέρει αποκλίνουν από την πραγματικότητα, την οποία προσπαθούν μονίμως να φέρουν στα μέτρα τους.
Το ξήλωμα του πουλόβερ
Όπως εξελίσσεται η υπόθεση του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη υπακούει στον γνωστό νόμο του ξηλώματος του πουλόβερ. Που από κάπου ξεκινάει, όταν κάποιος απρόσεκτος που φοράει ένα μάλλινο πουλόβερ το… τραυματίσει, και αυτό αρχίζει να αποσυντίθεται δια του ξηλώματος. Εάν ο ιδιοκτήτης του δεν φροντίσει έγκαιρα για το μαντάρισμα της «πληγής» το ξήλωμα μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να εξαφανιστεί το ένα μανίκι ή και τα δύο μανίκια. Ίσως η πλάτη του πουλόβερ και τέλος το μπροστά μέρος του ρούχου. Η εγκληματική αβλεψία του σταθμάρχη, ο οποίος μπέρδεψε ή ξέχασε τα… κλειδιά των γραμμών, πέρα από τον ανείπωτο θρήνο και τον ατελείωτο πόνο για τα θύματα, αποκάλυψε τη λογική και τη νοοτροπία που διέπει τη λειτουργία του ΟΣΕ, ενδεχομένως και άλλων υπηρεσιών του δημοσίου. Από τους τρεις σταθμάρχες που έπρεπε να βρίσκονται στη θέση τους τη συγκεκριμένη στιγμή με βάση το πρόγραμμα των βαρδιών ήταν μόνο ο ένας. Οι άλλοι δύο –μάλλον- είχαν φύγει λίγο νωρίτερα, μπας και κερδίσουν μισή ώρα… ελευθερίας. Μάλλον ως… παλιοσειρές. Ο επιθεωρητής μόλις αντιλήφθηκε τι έγινε επικοινώνησε με τον κολλητό του γιατρό/διευθυντή/υποψήφιο βουλευτή σε νοσοκομείο, ο οποίος με άνεση έδωσε εντολή σε υφιστάμενό του γιατρό να δώσει μια αναρρωτική άδειας ενός μηνός σε εργαζόμενο χωρίς να το εξετάσει, αφού εκείνος –ο γιατρός/διευθυντής- γνωρίζει το ιστορικό του ασθενούς. Ο γιατρός/υφιστάμενος εξυπηρετεί τον διευθυντή του, αλλά μετά την αποκάλυψη του σκηνικού δηλώνει μετανιωμένος. Τώρα όλοι αυτοί αποτελούν ένα γαϊτανάκι, παίζουν το γύρω γύρω όλοι και πετούν ο ένας στον άλλο τις ευθύνες σαν μπαλάκι. Και η συζήτηση επεκτείνεται στο πού βρισκόταν ο κλειδούχος, ποιοι μίλησαν με ποιους, τι είπαν, τι ώρα το είπαν. Ακόμη κι αν κάτι απ’ όλα αυτά που ακούμε και διαβάζουμε δεν είναι πραγματικά περιστατικά, αλλά παρερμηνείες η ουσία δεν αλλάζει. Και μόνο η συζήτηση αυτών των καταστάσεων σημαίνει ότι ακόμη κι αν δεν είναι πραγματικές στη συγκεκριμένη περίπτωση θα μπορούσαν να έχουν συμβεί. Ή μάλλον έχουν συμβεί μετά βεβαιότητος στο παρελθόν, απλώς επειδή σε άλλες περιπτώσεις δεν πήγε κάτι στραβά δεν αποκαλύφθηκαν. Αδιανόητες καταστάσεις, ειδικά όταν μιλάμε για την ασφάλεια και τη διαχείριση συγκοινωνιών, που επί δεκαετίες αποτελούν μέρος, κομμάτι, ποσοστό –ας το χαρακτηρίσει όπως θέλει ο καθένας- της κανονικότητας.
Η φωτεινή εξαίρεση
Σε όλη αυτή τη διαδοχή των συγκλονιστικά αρνητικών γεγονότων από το ίδιο το δυστύχημα μέχρι ότι ακολούθησε και ακολουθεί, υπάρχει και κάτι κάπως πιο φωτεινό, που ίσως ακόμη δεν έχει αρκούντως αναδειχθεί. Εδώ και χρόνια το πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας έχει σχέδιο για την αντιμετώπιση καταστάσεων μαζικών καταστροφών, το οποίο εφαρμόστηκε το βράδυ του δυστυχήματος και –όπως διαβεβαιώνουν οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου- με απόλυτη τάξη και επιτυχία, με αποτέλεσμα την επαρκή και αξιοπρεπή περίθαλψη 55 τραυματιών, ορισμένοι εκ των οποίων βρίσκονταν σε κρίσιμη κατάσταση. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μόλις το νοσοκομείο, που εφημέρευε, ενημερώθηκε για το γεγονός, 20 λεπτά μετά τη σύγκρουση των τρένων, και προβλέποντας τι θα ακολουθούσε, ενεργοποίησε τον μηχανισμό που προέβλεπε την παρουσία έξτρα γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού, οι οποίοι έφτασαν πολύ γρήγορα στα προκαθορισμένα πόστα τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στον σχεδιασμό εκτάκτου ανάγκης για μαζική καταστροφή, κάτι που δεν υπάρχει στη συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών νοσοκομείων, προβλέπεται ακόμη και το ποιοι γιατροί και νοσηλευτές δεν θα βρεθούν από την πρώτη στιγμή στο νοσοκομείο, αλλά θα παραμείνουν στα σπίτια τους, ώστε να είναι ετοιμοπόλεμοι την επόμενη ημέρα, όταν θα κληθούν να αντικαταστήσουν τους εξαντλημένους από την υπερπροσπάθεια των πρώτων ωρών συναδέλφους τους. Πρόκειται για παραδειγματική ετοιμότητα σε μια χώρα που δεν συνηθίζει να είναι προετοιμασμένη για τα πολύ δύσκολα και δυσάρεστα. Ούτως ή άλλως η έννοια της μαζικής καταστροφής ακόμη και σήμερα –μετά από όσα έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια σε Μάνδρα, Μάτι, Εύβοια- παραμένει εξαιρετικά υποτιμημένη ως προοπτική στη χώρα μας. Έτσι κι αλλιώς πρόκειται εξ αντικειμένου για μία κατάσταση σπάνια, που όμως μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή. Ή και ποτέ. Αυτό σημαίνει ότι ένας μηχανισμός οφείλει να είναι σε ύψιστη ετοιμότητα, αυτό που λέμε alert, επί μακρόν χρονικό διάστημα, χρόνια ή δεκαετίες, και να μη χρειαστεί να ενεργοποιηθεί. Όσοι ασχολούνται με προληπτικά μέτρα ασφαλείας γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι να διαμορφωθούν και να εφαρμόζονται τέτοιους είδους πρωτόκολλα. Ίσως γι’ αυτό σε δηλώσεις του στον 102 FM της ΕΡΤ – 3 ο διευθυντής του χειρουργικού τομέα του νοσοκομείου καθηγητής Δημήτρης Ζαχαρούλης δεν έκρυψε την ικανοποίησή του από το γεγονός ότι το σχέδιο εφαρμόστηκε επιτυχώς εκείνο το μοιραίο βράδυ της περασμένης Τρίτης, προς όφελος των δεκάδων τραυματιών που εξυπηρετήθηκαν.
Τζάμπα νερό στον λαό!
Μια καθ’ όλα αναμενόμενη συζήτηση περί ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών παροχής ύδρευσης και αποχέτευσης στη χώρα μας πυροδοτήθηκε τις τελευταίες ώρες, επειδή στη Βουλή συζητείται η δημιουργία της νέας Ρυθμιστικής Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας, Υδάτων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις παραγόντων της αγοράς το θέμα δημιουργήθηκε για δύο λόγους. Αφενός, διότι η νέα ρύθμιση επιτρέπει τη δημιουργία σχημάτων ΣΔΙΤ σε ορισμένες περιπτώσεις, κάτι που στην πράξη ήδη συμβαίνει, και αφετέρου επειδή υπάρχει πρόβλεψη για κοστολόγηση και αντίστοιχη τιμολόγηση του νερού, ώστε να επιτυγχάνεται ανάκτηση του κόστους από τις εταιρείες ύδρευσης και αποχέτευσης. Ποιες είναι αυτές; Εξαιρουμένων των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, οι υπόλοιπες είναι δημοτικές –οι περίφημες ΔΕΥΑ- που στην πλειονότητά τους λειτουργούν ως δημοτικές, δηλαδή στο περίπου και στο… τζάμπα. Με βάση, λοιπόν, τις ιδεοληψίες και τους αστικούς μύθους που επικρατούν σε ένα ποσοστό Ελλήνων, το να μπει μία τάξη με βάση ορθολογικά κριτήρια στη διαχείριση του κύκλου του νερού, συνιστά απόπειρα ιδιωτικοποίησης και ξεπουλήματος του νερού. Ενώ, αντίθετα, να διανέμεται νερό τζάμπα και με ζημία τής ΔΕΥΑ για να πουλάνε εξυπηρέτηση οι δήμαρχοι και οι αντιδήμαρχοι είναι συμβατό με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατική τάξη!