Το πρωί της Κυριακής τα διερχόμενα αυτοκίνητα σταματούσαν στο τέρμα της Βασιλίσσης Όλγας στο Ντεπό με τους οδηγούς γεμάτους απορία να ρωτούν τι ακριβώς συμβαίνει και τόσος κόσμος βρίσκεται μαζεμένος έξω από ένα παλιό εγκαταλελειμμένο κτήριο.
Λίγοι ήξεραν ότι αυτός ο χώρος στέγαζε μέχρι και εφτά δεκαετίες πριν το μηχανοστάσιο του ιστορικού τραμ της Θεσσαλονίκης, το οποίο πλήθος κόσμου είχε την ευκαιρία να επισκεφτεί για μία διαφωτιστική δωρεάν ξενάγηση.
Κάτοικοι της πόλης, αλλά και τουρίστες πήραν τις αποσκευές τους και... επιβιβάστηκαν στο τραμ για ένα ταξίδι στον χρόνο, το οποίο στο πλαίσιο του Open House Thessaloniki που χάρισε την ευκαιρία σε λάτρεις της ιστορίας, της αρχιτεκτονικής και όχι μόνο να ξεναγηθούν δωρεάν σε 73 συνολικά κτήρια της πόλης καθένα από τα οποία κουβαλά και διασώζει κάτι ξεχωριστό από το παρελθόν μέχρι και σήμερα.
Το τραμ της Θεσσαλονίκης που συνόδευσε την πόλη σε μια περίοδο έντονης ανάπτυξης μπήκε στις ράγες για πρώτη φορά τον Μάιο του 1893 και για 60 και πλέον χρόνια αποτέλεσε το δημοφιλέστερο μέσο μεταφοράς στην συμπρωτεύουσα. Τα πρώτα 15 χρόνια λειτουργίας του το τραμ ήταν ιππήλατο με άλογα να σέρνουν το βαγόνι ενώ με την εξάπλωση της ηλεκτροδότησης το 1908 γίνεται ηλεκτροκίνητο.
Ιστορίες Παλιάς Θεσσαλονίκης: Από τα ιχνήλατα άλογα στο πιο σύγχρονο μετρό της Ευρώπης: Μπορεί να αναβιώσει το τραμ στη Θεσσαλονίκη;
Ιστορίες της Παλιάς Θεσσαλονίκης: Ντεπό, η τελευταία σημαντική μαρτυρία για το τραμ της
Τραμ: Ένα «κινητό τενεκετζίδικο» στις ράγες της παλιάς Θεσσαλονίκης
Το σημείο στην περιοχή του Ντεπό στο οποίο χτίστηκε το μηχανοστάσιο του τραμ (Βασιλίσσης Όλγας 186) ήταν στρατηγικά επιλεγμένο λόγω του ότι βρισκόταν εκτός Θεσσαλονίκης επάνω σε έναν βασικό οδικό άξονα της πόλης αλλά και λόγω της ύπαρξης του παρακείμενου ρέματος του Μπουγιούκντερε που διευκόλυνε την ύδρευση και την διατήρηση της υγιεινής στις εγκαταστάσεις. Η ίδια η περιοχή μάλιστα πήρε το όνομά της από το αμαξοστάσιο του τραμ καθώς η γαλλική λέξη «depot» μεταφράζεται στα ελληνικά ως αποθήκη ή αμαξοστάσιο.
Το μηχανοστάσιο, σχεδιασμένο από τον διάσημο Ιταλό αρχιτέκτονα Πιέρο Αριγκόνι, αποτελούσε την αφετηρία της γραμμής του τραμ που έφτανε μέσω της Βασ.Όλγας και της παλιάς παραλίας, και αργότερα μέσω της Τσιμισκή έως την Πλατεία Ελευθερίας και την οδό Βενιζέλου.
Τη δεκαετία του '50 τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ αρχίζουν σταδιακά να κατακλύζουν τους δρόμους της Θεσσαλονίκης με αποτέλεσμα το 1957 τα τραμ να ανάψουν για τελευταία φορά τις μηχανές τους στη συμπρωτεύουσα και οι γραμμές να ξηλωθούν, χωρίς ωστόσο να δρομολογηθεί η κυκλοφορία τρόλεϊ στη θέση τους, όπως συνέβη στην Αθήνα.
Έτσι η Θεσσαλονίκη μπορεί να μην «έχασε τ' αεροπλάνο και το παπόρι» αλλά έχασε το τραμ λίγο πριν τη δεκαετία του '60. Στον χώρο των εγκαταστάσεών του που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέος από το 1994 στεγάστηκαν μέχρι το 2015 μηχανοκίνητες μονάδες της Ελληνικής Αστυνομίας ενώ πλέον έχει περάσει στην κυριότητα του δήμου και χρησιμοποιείται ως αποθήκη, κυρίως αλατιού για τον χειμώνα.
Πέρα από τα εγκαταλελειμμένα κτήρια στον χώρο του παλιού αμαξοστασίου που ρημάζουν αφημένα στην τύχη τους στις εγκαταστάσεις υπάρχει και ένα βαγόνι του τραμ για να θυμίζει την ένδοξη ιστορία αυτού του εμβληματικού για τη Θεσσαλονίκη συγκοινωνιακού μέσου.
