Τις ομορφιές της Θεσσαλονίκης και το πώς αυτές αναδεικνύονται μέσα από το νέο Μετρό εκθειάζει άρθρο της βρετανικής Telegraph, με τον συντάκτη να περιγράφει μια πόλη με «ψυχή», ιστορικό βάθος και εντυπωσιακή ευκολία εξερεύνησης.
Ο ταξιδιωτικός συντάκτης Κρίστοφερ Μπίνλαντ περιγράφει με ενθουσιασμό την εμπειρία του από τη Θεσσαλονίκη, ξεκινώντας με ένα απρόσμενο περιστατικό στον σταθμό Βενιζέλου. Όπως γράφει, ενώ βιντεοσκοπούσε αρχαιολογικά ευρήματα, μια φωνή από τις κυλιόμενες σκάλες τον ρώτησε αν μιλά αγγλικά. Αντί για παρατήρηση, εμφανίστηκε ένας φιλικός σταθμάρχης που του είπε: «Θα κρατήσω τον σταθμό ανοιχτό για πέντε λεπτά ακόμη για να δεις το μουσείο!». Ήταν μεσάνυχτα και, όπως σημειώνει, παρότι ο εργαζόμενος προφανώς ήθελε να επιστρέψει στην οικογένειά του, «η περηφάνια του για τη Θεσσαλονίκη πήρε προτεραιότητα».
Ο ίδιος τονίζει ότι από την πρώτη κιόλας ώρα στην πόλη βρέθηκε σε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς σταθμούς Μετρό που έχει δει ποτέ. Περιγράφει τον σταθμό Βενιζέλου ως ένα σημείο όπου ξεδιπλώνονται «στρώματα ιστορίας» από τη ρωμαϊκή, βυζαντινή, εβραϊκή και οθωμανική περίοδο. Κάνει λόγο για μια «σχεδόν τέλεια διατηρημένη αρχαία οδό», τόσο ζωντανή που «περίμενες σχεδόν να δεις κάποιον να βγαίνει από τα κτήρια για να πουλήσει ελιές».
Όπως γράφει η Telegraph, κατά την κατασκευή του Μετρό οι εργάτες ανακάλυψαν «κάτι σαν μια μικρή Πομπηία», με βυζαντινούς δρόμους και κίονες άθικτους. Μετά από συζητήσεις, αποφασίστηκε να παραμείνουν στη θέση τους, δημιουργώντας ένα «κομψό υπόγειο μουσείο», πάνω από το οποίο λειτουργεί το Μετρό.
Ο συντάκτης σημειώνει ότι το νέο δίκτυο μήκους 10 χλμ., που χρειάστηκε σχεδόν 25 χρόνια για να ολοκληρωθεί και ξεκίνησε να λειτουργεί το 2024, με επιπλέον σταθμούς να αναμένονται, έχει «μεταμορφώσει» την πόλη. Επισημαίνει, μάλιστα, ότι το εισιτήριο κοστίζει μόλις 60 λεπτά του ευρώ. Όπως γράφει, η Θεσσαλονίκη, που «έπαιζε πάντα δεύτερο ρόλο σε σχέση με την Αθήνα», πλέον καθίσταται πιο προσιτή, παρά τη γεωγραφική της θέση κοντά σε χώρες όπως η Τουρκία, η Βουλγαρία, η Βόρεια Μακεδονία και η Αλβανία.
Ο ίδιος συγκρίνει τη Θεσσαλονίκη με το Πόρτο ή τη Μασσαλία, ως έναν συνδυασμό θάλασσας, διεθνούς χαρακτήρα και «ψυχής», ενώ υπογραμμίζει ότι είναι «σχεδόν εντελώς απαλλαγμένη από τουριστικά κιτς» και κοντά σε όμορφες παραλίες. Κατά την παραμονή του, όπως αναφέρει, ο συντάκτης χρησιμοποίησε το Μετρό για εύκολες μετακινήσεις. Τονίζει ότι οι συρμοί είναι χωρίς οδηγό, ενώ περιγράφει τη διαδρομή προς την Ανάληψη και τη σύνδεση με την παραλία και το Μέγαρα Μουσικής, συμπεριλαμβανομένου του κτηρίου του Αράτα Ισοζάκι.
Στη συνέχεια, αναφέρεται σε στάσεις όπως το Πανεπιστήμιο και στην αρχιτεκτονική της πόλης, περιγράφοντας το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και τη ΔΕΘ ως χώρους με ιδιαίτερο χαρακτήρα. Κάνει ειδική μνεία στον Πύργο του ΟΤΕ, έργο του Αλέξανδρου Αναστασιάδη, καθώς και στο MOMus, που ιδρύθηκε το 1979 μετά τον σεισμό του 1978, σημειώνοντας ότι ξεχώρισε ιδιαίτερα ο υπαίθριος χώρος γλυπτών. Πριν από την αναχώρησή του, επισκέφθηκε και τον σταθμό Αγίας Σοφίας, τον οποίο χαρακτηρίζει «ένα ακόμη υπόγειο θαύμα», καθώς και τον Λευκό Πύργο, «σύμβολο 500 ετών της πόλης».
Κλείνοντας, τονίζει ότι η εμπειρία μετακίνησης με το Μετρό ήταν τόσο ομαλή που τη θεώρησε δεδομένη, μέχρι τη στιγμή που χρειάστηκε να πάρει ταξί για το αεροδρόμιο και ήρθε αντιμέτωπος με τη «συνηθισμένη διαδικασία παζαριού». Όπως σημειώνει, αυτό τον έκανε να συνειδητοποιήσει πόσο «απρόσκοπτο» ήταν το ταξίδι του με το Μετρό, προσθέτοντας ότι στα επόμενα σχέδια είναι και η επέκταση προς το αεροδρόμιο.
