«Πήρα την κόρη μου, την εγγονή μου και τον σκύλο μας και αφήσαμε τη χώρα μας αλλά ο άνδρας μου έμεινε να πολεμήσει για την πατρίδα του».
Με αυτά τα λόγια η Τόνια, μία 57χρονη Ουκρανή από τη Μπούτσα, μια πόλη 12 χιλιόμετρα από το Κίεβο ξεκινάει τη δικιά της ιστορία, όπως τη βίωσε από τις 24 Φεβρουαρίου, την πρώτη ημέρα της ρωσικής εισβολής.
Η Τόνια δεν ήθελε να δείξει το πρόσωπό της. «Δεν ντρέπομαι, φοβάμαι να δείξω τον πρόσωπό μου», λέει η ίδια με τη βοήθεια της Βαλέρια, της γυναίκας που μεταφράζει καθώς η Τόνια δεν ξέρει ελληνικά.
Όπως αναφέρει στη Voria.gr, η Τόνια με την κόρη της και την εγγονή της αλλά και το σκυλάκι τους άφησαν την πόλη τους και φιλοξενήθηκαν σπίτι φίλων μέχρι και τις 5 Μαρτίου, όταν και πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς. «Ήρθαμε στην Ελλάδα οδικώς μέσω Ρουμανίας. Φτάσαμε στα σύνορα του Προμαχώνα τα μεσάνυχτα της 7ης Μαρτίου και μετά ήρθαμε εδώ στη Θεσσαλονίκη. Η άλλη μου η κόρη συζεί με τον σύντροφό της στη Θεσσαλονίκη καθώς σπουδάζει στο ΑΠΘ. Αυτή είναι που μας φιλοξενεί εδώ».
Η Τόνια επιλέγει να δείξει μια εικόνα με το σπίτι της. «Ήταν πολύ όμορφο το σπίτι μας, η ζωή μας. Αναγκάστηκα στα 60 μου κοντά να γίνω πρόσφυγας και να αναρωτιέμαι κάθε ημέρα αν είναι καλά ο άνδρας μου», λέει συγκινημένη.
Εξηγεί ότι επειδή ο σύζυγός 60 χρόνων μπορούσε να φύγει και να έρθει στην Ελλάδα μαζί τους. «Με το που φύγαμε από την Ουκρανία, ο σύζυγος και ο γαμπρός μου εντάχθηκαν σε ειδικό σώμα του στρατού για να πολεμήσουν για την πατρίδα τους», αναφέρει.
Η Μπούτσα είναι μία πόλη που βάλλεται όπως η Μαριούπολη. Η Τόνια, που μιλάει με τον σύζυγό της αναφέρει πως υπάρχουν πολλές γυναίκες και παιδιά που επιθυμούν να φύγουν αλλά όταν το επιχειρούν, πυροβολούνται τα αυτοκίνητά τους. «Η κατάσταση είναι τραγική πάνω, ευτυχώς μπορούμε και μιλάμε και μαθαίνω τα νέα τους».
«Έμειναν πολλοί φίλοι πίσω που ζουν εφιάλτη πολέμου, προσευχόμαστε να τελειώσει γρήγορα». Την Τόνια τη συναντήσαμε σε ακόμα μία συγκέντρωση κατά του πολέμου στην πλατεία Αριστοτέλους.