Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο του Ζοέλ Πομμερά «Τρέμω» στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών και την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026, μετά την παράσταση διοργανώνεται ανοιχτή συζήτηση με το κοινό, με τη συμμετοχή του σκηνοθέτη Άρη Κακλέα και φοιτητών του Τμήματος Θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Η εκδήλωση εντάσσεται στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών εξωστρέφειας και εκπαιδευτικού διαλόγου του ΚΘΒΕ, αποσκοπώντας σε έναν ουσιαστικό και γόνιμο διάλογο γύρω από το σύγχρονο θέατρο.
Ο διάλογος θα επικεντρωθεί στη σκηνοθετική προσέγγιση, στη μεθοδολογία της πρόβας, στη διαδικασία της δραματουργικής επεξεργασίας, καθώς και στη διερεύνηση των βασικών θεματικών αξόνων του έργου, όπως η αγάπη, η βία, η ψευδαίσθηση και οι όψεις της σύγχρονης ανθρώπινης εμπειρίας. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στην αλληλεπίδραση του θεάτρου με την ακαδημαϊκή σκέψη, μέσα από τις παρεμβάσεις, τα ερωτήματα και τις παρατηρήσεις των φοιτητών.
Η ανοιχτή συζήτηση λειτουργεί ως πεδίο θεωρητικού προβληματισμού και ανταλλαγής γνώσης, ενισχύοντας τη διασύνδεση του σύγχρονου θεάτρου με την πανεπιστημιακή κοινότητα.
Το «Τρέμω» του Ζοέλ Πομμερά- ενός από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς της σύγχρονης ευρωπαϊκής θεατρικής σκηνής που ξεχωρίζει για τη βαθιά ανθρωποκεντρική του γραφή και την κινηματογραφική αίσθηση που διαπερνά τα έργα του- παρουσιάζεται από το ΚΘΒΕ, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία και δημιουργική επεξεργασία Άρη Κακλέα, στο Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών.
Πρόκειται για ένα αινιγματικό θεατρικό έργο το οποίο ξετυλίγει ατμοσφαιρικά «μια ιστορία αγάπης που τρεμοπαίζει υπό το φως του φεγγαριού», με φόντο την αέναη σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και το κακό, μέσα σε ένα σύμπαν μοναδικό, όπου το θέατρο γίνεται βαθιά προσωπική αλλά ταυτόχρονα και συλλογική εμπειρία.
Η σκηνή μεταμορφώνεται σε έναν ιδιόμορφο, σαγηνευτικό χώρο με αύρα καμπαρέ, έναν τόπο όπου το κοινό γίνεται μάρτυρας ενός σκοτεινού σόου που ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, τον ρεαλισμό και το μεταφυσικό, τη βία και την τρυφερότητα.
Λίγα λόγια για το έργο
Ένας παρουσιαστής εμφανίζεται στη μισοσκότεινη σκηνή και υπόσχεται στους θεατές μια ιδιαίτερη βραδιά, στο τέλος της οποίας ο ίδιος θα πεθάνει μπροστά στα μάτια τους. Από εκείνη τη στιγμή ένας παράδοξος κόσμος ξετυλίγεται μέσω διαδοχικών σκηνών, παρουσιάζοντάς μας οικεία αλλά και παράξενα πρόσωπα. Ο ρεαλισμός συναντά το μεταφυσικό σε μια κινηματογραφική αφήγηση, με την οποία ο συγγραφέας επιχειρεί να συναντήσει την πραγματικότητα μέσω της μυθοπλασίας.
Για τον Ζοέλ Πομμερά η πραγματικότητα δεν είναι κάτι σταθερό αλλά μια δημιουργική διαδικασία, κατά την οποία ο καθένας προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό του και τη ζωή του. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στο κεντρικό πρόσωπο του έργου, στον παρουσιαστή, που κάνει ένα ταξίδι αυτογνωσίας με στόχο την από-ιδανικοποίηση του εαυτού του. Εκεί εκτυλίσσεται ένα θέαμα τρόμου, όπου ένας βίαιος κόσμος γεμάτος εικόνες ξεπροβάλει μέσα από ένα σκοτεινό σόου, που θυμίζει καμπαρέ, με σουρεαλιστικά στοιχεία, μουσικές, τραγούδια και υποβλητικούς φωτισμούς.
Ο Ζοέλ Πομμερά παρουσίασε με τον θίασο του, Louis Brouillard, το έργο Τρέμω (1) [Je tremble (1)] το 2007 και το καλοκαίρι του 2008 το παρουσίασε για δεύτερη φορά μαζί με το Τρέμω (2) [Je tremble (2)], σαν δύο επεισόδια. Το θέατρό του χαρακτηρίζεται ως μεταδραματικό, καθώς η διαδικασία της γραφής επιτελείται παράλληλα με τις πρόβες, δηλαδή διαμορφώνεται με βάση αυτό που συμβαίνει στη σκηνή. Τα κείμενά του επανεγγράφονται όσες φορές χρειαστεί, μέχρι να αποδώσουν την αυθεντικότητα και την αλήθεια που ο ίδιος επιζητά μέσα από τη γραφή του. Το Τρέμω (1) και Τρέμω (2) ανεβαίνουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα ενώ ο συγγραφέας παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
Συντελεστές
Μετάφραση: Θοδωρής Καφάσης, Σκηνοθεσία- Δραματουργική επεξεργασία: Άρης Κακλέας, Σκηνικά: Σάκης Μπιρμπίλης- Άρης Κακλέας, Κοστούμια: Θώμις Παπαδημητρίου, Μουσική: Γιώργος Πούλιος, Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης, Βίντεο: Τατιάνα Υφαντή, Βοηθός σκηνοθέτη, Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Μαίρη Ανδρέου, Οργάνωση παραγωγής: Αθανασία Ανδρώνη, Άννα Μαρία Γάτου, Φωτογραφίες: Mike Rafail | That long black cloud
*Βοηθός σκηνογράφου/ ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Εμμανουέλα Νταλιάνη, Χριστίνα Γεωργιάδου
Διανομή
Μομώ Βλάχου (Υπερήλικη γυναίκα, η μητέρα του παρουσιαστή, η εισαγγελέας, η πρώτη επισκέπτης), Ξένια Γραμματικού (Η γυναίκα σε κακό χάλι, η νεαρή γυναίκα, η πόρνη, η γυναίκα με τα φτερά), Τάρικ -Δημήτρης Ελ Φλάιτι (Ο άνθρωπος που δεν υπήρχε, ο άντρας βαμπίρ, ο αστυνομικός, ο αδελφός της γυναίκας σε κακό χάλι), Ελένη Θυμιοπούλου (Μια γυναίκα, η μητέρα της κοπέλας με το μακό, η μητέρα της γυναίκας σε κακό χάλι, η γοργόνα, η φωνή της προέδρου, η δεύτερη πολύ έγκυος γυναίκα, η τρίτη επισκέπτης), Δημήτρης Μορφακίδης (Παρουσιαστής, παιδί παρουσιαστής, θεατής, δικηγόρος/ παρουσιαστής), Ολυμπία Μπουλογεώργου (η κοπέλα με το μακό, η τρομοκράτισσα, η μάρτυρας, η αδελφή της γυναίκας σε κακό χάλι, η πρώτη πολύ έγκυος γυναίκα, η δεύτερη επισκέπτης), Γρηγόρης Παπαδόπουλος (Ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου, ο πατέρας του παρουσιαστή, ο νονός, ο σωσίας του παρουσιαστή), Χρήστος Τσάβος (Λευκός Κλόουν, ο Άγνωστος άντρας, ψυχολόγος, ο πατέρας της γυναίκας σε κακό χάλι)