Καλημέρα σας!
Πολύ γρήγορα ολοκληρώθηκαν οι χθεσινές διαπραγματεύσεις Ρωσίας – Ουκρανίας στην Κωνσταντινούπολη. Ξεκίνησαν στις 10.30 το πρωί και ολοκληρώθηκαν στις 2 το μεσημέρι. Εδώ που τα λέμε με τον υπουργό Εξωτερικών να δίνει συμβουλή – οδηγία στους δικούς του να μη φάνε, να μην πιούν και να μην αγγίξουν τίποτα για να μη… δηλητηριαστούν δεν μπορούσαν να κρατήσουν περισσότερο. Τρεισήμισι ώρες και με διαλείμματα και πολύ τούς είναι. Στα σοβαρά τώρα: από τα πρώτα αποτελέσματα, καθώς οι Ρώσοι μειώνουν πολύ τη στρατιωτική ένταση σε δύο σημεία, ένα εκ των οποίων είναι η πρωτεύουσα Κίεβο, φαίνεται πως στην πραγματικότητα οι διαβουλεύσεις με πολλούς και διάφορους τρόπους και ορθόδοξους, αλλά και ανορθόδοξους μεσολαβητές όπως ο Αμπράμοβιτς, συνεχίζονται καθημερινά κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας. Αυτός είναι, άλλωστε, ο δρόμος για να υπάρξει μια σοβαρή λύση, ώστε πρωτίστως να σταματήσει η αιματοχυσία και η καταστροφή στην Ουκρανία, αλλά και να υποχωρήσει η ανησυχία και η αναστάτωση στον υπόλοιπο πλανήτη.
Οι αλήθειες για την εστίαση και…
Η κρίση, η εκάστοτε κρίση, είναι περίοδος κατά την οποία στην αγορά λέγονται αλήθειες. Μεγάλες αλήθειες. Σκληρές αλήθειες. Πικρές αλήθειες. Ίσως επειδή στη δίνη μίας κρίσης ούτε ο αυτοθαυμασμός ούτε το κλασικό… παπατζιλίκι όσων δεν είναι απολύτως τίποτα, αλλά παριστάνουν πως είναι κάτι, δεν μετρούν. Όταν τα λεφτά τελειώνουν –διότι κάθε κρίση στην αγορά είναι πρωτίστως οικονομική και δευτερευόντως επαγγελματική και κοινωνική- δεν υπάρχει η τεχνητή δυνατότητα να καλυφθούν οι αδυναμίες. Για παράδειγμα η εστίαση. Σε εποχές που δένουν τα σκυλιά με τα λουκάνικα ακόμη και η τελευταία «τρύπα» της γωνίας που παριστάνει το καφέ, το μπαρ ή το ουζερί βρίσκει κάποιους πελάτες και προκύπτει μεροκάματο. Ίσως μικρό, αλλά, πάντως, μεροκάματο. Στις μέρες μας, μετά από δέκα χρόνια Μνημονίων, πανδημίας, και φοβερών αυξήσεων από την ενέργεια και τα καύσιμα μέχρι τα τρόφιμα, τα λουκέτα στην εστίαση πέφτουν βροχή. Την ίδια ώρα νέες επιχειρήσεις του κλάδου εμφανίζονται χωρίς ιδιαίτερη προοπτική. Ο πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων Ελλάδος Γιώργος Καββαθάς, ο οποίος ταυτόχρονα είναι και πρόεδρος της πανελλήνιας συλλογικότητας των επιχειρήσεων εστίασης, είναι βέβαιος ότι στον κλάδο περισσεύουν οι… αυτοκτονικές τάσεις. Όσο για τον πρόεδρο των επιχειρήσεων εστίασης της Θεσσαλονίκης Ιωάννη Φιλοκώστα το λέει πιο απλά: «Επειδή δεν υπάρχουν πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, όπως είναι τα εργοστάσια, για να προσφέρουν μισθωτή εργασία ο καθένας πιστεύει ότι βγάζοντας ένα ούζο και τηγανίζοντας λίγους γαύρους θα κερδίσει ένα μεροκάματο, ούτε τα λειτουργικά έξοδα δεν μπορούν να μετρήσουν κάποιοι» λέει χαρακτηριστικά αποδεικνύοντας ότι πέρα από όλα τα άλλα που είναι σοβαρά η έλλειψη επαγγελματισμού μεγαλώνει την κρίσιμη ώρα τα προβλήματα. Εκείνο που δεν λέει κανείς επίσημα, αλλά ισχύει, είναι ότι σε αυτό το…αυτοκτονικό και ελάχιστα επαγγελματικό περιβάλλον βρίσκουν περιθώριο να αναπτυχθούν παρασιτικές δραστηριότητες όπως είναι η μαύρη εργασία, η γκρίζα οικονομία, η φοροδιαφυγή, η φοροκλοπή, η νοθεία, αλλά και η έκπτωση στην ποιότητα.
… το πρόβλημα της Θεσσαλονίκης
Για τη Θεσσαλονίκη, η οποία λόγω οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, αφού είναι μια περιοχή οικονομικά υποβαθμισμένη, με υψηλή ανεργία και δεκάδες χιλιάδες ενεργούς φοιτητές, το επίπεδο της εστίασης είναι κομβικό για την ανάπτυξη και την απασχόληση. Έχοντας καθιερωθεί εδώ και δεκαετίες ως… φραπεδούπολη και απέραντο ουζερί, συχνά στο παρελθόν βρισκόταν στην πρωτοπορία του κλάδου. Σήμερα η γενική εικόνα είναι ότι υπάρχει ισοπέδωση προς τα κάτω. Μεγάλη χωρική και ποσοτική επέκταση των επιχειρήσεων του κλάδου, αλλά σταθερή υποχώρηση των ποιοτικών τους χαρακτηριστικών. Διότι μπορεί ένας καφές να κοστίζει 4,5 ή 5 ευρώ στην πλατεία Αριστοτέλους, αλλά αυτή η αυξημένη τιμή οφείλεται μόνο στο σημείο και πιθανόν στο ακριβό ενοίκιο που υπάρχει. Ο πελάτης δεν απολαμβάνει κάτι ιδιαίτερο που να δικαιολογεί το πεντάευρο. Ούτε η γεύση του καφέ ούτε το ξεχωριστό κουλουράκι, ούτε η διάταξη των τραπεζιών ούτε η εξυπηρέτηση από το προσωπικό. Ψέματα;
Η μελαγχολία του παρατημένου
Τα αρκουδάκια της φωτογραφίας εθεάθησαν ολομόναχα ένα σούρουπο, τις προηγούμενες ημέρες, σε ένα παγκάκι κοντά στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Η έκφρασή τους είχε τη μελαγχολία του παρατημένου, που επηρεάζει ακόμη κι ένα παιχνίδι, υποτίθεται άψυχο. Όποιος τα άφησε, πάντως, φρόντισε να τα βάλει δίπλα-δίπλα, να ακουμπούν το ένα το άλλο, σα να είναι αγκαλιασμένα. Για να αντέξουν μαζί τη σκληρότητα του πραγματικού κόσμου, που δεν διστάζει να αφήσει ολομόναχα ακόμη και δύο λούτρινα πλασματάκια. Ευτυχώς, όπως συμβαίνει συνήθως, κάποιος περαστικός τα περιέθαλψε. Νωρίς το άλλο πρωί, πριν ξημερώσει, δεν ήταν εκεί…