Ήταν πολλοί και σιωπηλοί για αρκετή ώρα κι όταν έφτασαν στον ΟΣΕ ξέσπασαν και το πένθος έγινε οργή, η θλίψη αγανάκτηση, ο πόνος βγήκε από τα στήθη και η κραυγή έσκισε τον ουρανό «Ποτέ Ξανά».
Η πρωτοφανής σε όγκο και παλμό συγκέντρωση διαμαρτυρίας και η πορεία που ακολούθησε χθες στη Θεσσαλονίκη έδειξε πως η τραγωδία των Τεμπών είναι πολύ μεγάλη για να ξεχαστεί και άφατη για να μείνει στα στενά όρια 57 οικογενειών που θρηνούν τους αγαπημένους τους.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, από μωρά στα καρότσια μέχρι ηλικιωμένοι υποβασταζόμενοι από συγγενείς και φίλους, συμμετείχαν στην πορεία που δεν μπορούσε το μάτι να δει αρχή και τέλος, αφού όλοι οι δρόμοι πάνω και κάτω από την Εγνατία οδό -στο άγαλμα του Βενιζέλου ήταν η προσυγκέντρωση-, καθώς και τα γύρω στενά είχαν γεμίσει από κόσμο.
«Στείλε όταν φτάσεις, δεν έφτασε ποτέ, εκδίκηση θα πάρουμε για σένανε μικρέ», ήταν ένα από τα συνθήματα που ακούστηκαν. Η 12χρονη Αναστασία, μαθήτρια της ΣΤ΄ τάξης δημοτικού σχολείου της Τούμπας, το φώναζε δυνατά κρατώντας ένα πλακάτ που έγραφε «Δεν έχω οξυγόνο» και ένωσε τη φωνή της με τους διαδηλωτές.
«Είμαι εδώ για να τιμήσω αυτές τις αθώες ψυχές που χάθηκαν στα Τέμπη πριν από δύο χρόνια. Και θέλω ακόμη να πω πως αυτό που έγινε τότε εκεί δεν ήταν ατύχημα, ήταν δολοφονία», είπε στη Voria και συνέχισε τη διαμαρτυρία της. Η Αναστασία προχώρησε μαζί με τη μητέρα της και παραδίπλα ήταν κι άλλοι συμμαθητές της, επίσης με πλακάτ και δάσκαλοι ανάμεσά τους, να καμαρώνουν τα παιδιά που βγήκαν στους δρόμους ζητώντας τη διαλεύκανση της αλήθειας.
Μια ανάσα στα πεζοδρόμια, λίγο νερό, ένα βιαστικό τηλεφωνήματα και το ποτάμι συνεχίζει. Έτσι κι αλλιώς ήταν τόσο μεγάλη η πορεία που δεν υπήρχε περίπτωση να την χάσει κανείς. Όπου έφτανε το μάτι σου έβλεπες κόσμο. Κι ανάμεσά τους εκατοντάδες πανό και πλακάτ και χαρτόνια με τα ονόματα των θυμάτων, φωτογραφίες τους, μηνύματα, λόγια αγάπης, υποσχέσεις και δεσμεύσεις πως ο αγώνας θα συνεχιστεί και θα δικαιωθεί.
Στην πλατεία Αριστοτέλους, λίγο πάνω από την Τσιμισκή ένας άντρας μοίραζε ενημερωτικά φυλλάδια για τoν μη κερδοσκοπικό φορέα amkeisonomia και καλούσε τους πολίτες σε ομαδικό εξώδικο και άλλες νομικές ενέργειες, ώστε «να αναβαθμιστούν οι κατηγορίες και το πλημμέλημα να μετατραπεί σε κακούργημα». Είναι ο Βασίλης Δερμεντζόγλου, φίλος της οικογένειας της 55χρονης Βασιλικής Χλώρου, μητέρας τεσσάρων παιδιών που ζούσε στη Μενεμένη Θεσσαλονίκης, η οποία έχασε τη ζωή της στην τραγωδία των Τεμπών. Ο σύζυγος της Βασιλικής, Χρήστος Κωνσταντινίδης δίνει από την πρώτη μέρα αγώνα για να δικαιωθεί η μνήμη της -πριν έναν χρόνο έστειλε επιστολή στην εισαγγελία Εφετών Λάρισας με κοινοποίηση στην πρόεδρο του Αρείου Πάγου, ζητώντας την αναβάθμιση του κατηγορητηρίου σε ανθρωποκτονία κατά συρροή από ενδεχόμενο δόλο – έχοντας στο πλευρό του συγγενείς και φίλους. «Στα χέρια των πολιτών είναι ο δρόμος και η ψήφος. Με αυτά τα δύο όπλα παλεύουν για να αλλάξουν όσα τους ενοχλούν, χωρίς να χειραγωγούνται από κόμματα και οργανώσεις. Όλοι μαζί μπορούν να αλλάξουν τα πάντα», δήλωσε στη Voria ο Β. Δερμεντζόγλου.
Αυτό που συνέβη χθες δεν έχει προηγούμενο για τη Θεσσαλονίκη. Με κλειστά καταστήματα και χωρίς συγκοινωνίες η εικόνα εξέπληξε -ευχάριστα- τις 23χρονες Κλαούντια και Τζούλια από την Πολωνία. Οι δύο κοπέλες σπουδάζουν γερμανική φιλολογία στο πανεπιστήμιο της Κρακοβίας και βρέθηκαν για το τριήμερο στη Θεσσαλονίκη. Το βράδυ της Πέμπτης, με το που έφτασαν, έμαθαν για το συλλαλητήριο και πρωί πρωί χθες βγήκαν στον δρόμο. «Αυτό δεν το έχουμε ξαναδεί. Τον Σεπτέμβριο του 2020 είχαμε μεγάλες διαδηλώσεις σε όλη την Πολωνία εναντίον των σκληρών μέτρων για την πανδημία του κορωνοϊού. Εκεί όμως έβλεπες κυρίως γυναίκες και νεολαία. Αυτό που είδαμε σήμερα στη Θεσσαλονίκη μας εντυπωσίασε. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, παιδιά, νέοι, αγόρια κορίτσια, μεγαλύτερης ηλικίας, ακόμη και ηλικιωμένοι», είπε στη Voria η Κλαούντια.
Στη ερώτηση αν γνωρίζουν γιατί βγήκε τόσος πολύς κόσμος στους δρόμους, η Τζούλια έδειξε καλά ενημερωμένη. «Δύο τρένα συγκρούστηκαν και 57 άνθρωποι, κυρίως νέοι, σκοτώθηκαν. Είναι πραγματικά τραγικό όλο αυτό και συγκινητική η αλληλεγγύη του κόσμου που βρήκε στους δρόμους για να τιμήσει τη μνήμη τους».