του Χρίστου Στεφανή
Το να ζεις στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης είναι ευχή και κατάρα. Από τη μια η ησυχία, η αίσθηση χωριού, το κλίμα κι από την άλλη οι ανηφόρες, η έλλειψη πάρκινγκ και τα στενά. Αυτά τα γραφικά, πλακόστρωτα δρομάκια κάποια από τα οποία είναι χαραγμένα, δεν έχουν αλλάξει, από τον 8ο και 9ο αιώνα. Aλλά ζώντας σε ένα από αυτά τα τελευταία χρόνια και βλέποντας αυτά που γίνονται δεν είναι βέβαιο ότι θα παραμείνουν ίδια και για τους επόμενους...
Μόλις πέρσι το καλοκαίρι η «Αλ. Παπαδοπούλου» ξηλώθηκε μαζί με κάποιους άλλους γειτονικούς δρόμους (Άθωνος, Θεοφίλου κ.ά) και αποκαταστάθηκε με καινούργιες πέτρες τοποθετημένες σε νέο μοτίβο πιο όμορφο και πιο ομαλό για πεζούς και οχήματα. Πέρασαν μήνες ταλαιπωρίας με θόρυβο, σκόνη, παρακάμψεις, για κατοίκους και οδηγούς που περνούσαν από το σημείο αλλά χαλάλι, καθώς το οδόστρωμα ήταν πολύ πιο όμορφο, ομοιόμορφο και καλαίσθητο.
Το τι ακολούθησε από εκεί κι έπειτα δεν περιγράφεται. Λες κι ήταν συνεννοημένες όλες οι υπηρεσίες, η μία μετά την άλλη κατά μήκος της «Αλ. Παπαδοπούλου» σκάβουν μικρά ή μεγαλύτερα κομμάτια της φέρνοντάς τη σταδιακά μέσα σε λίγους μήνες σε ένα επίπεδο χειρότερο από ό,τι ήταν πριν την ανακατασκευή της. Πρώτα η αποχέτευση για να αντικαταστήσει έναν αγωγό, μετά το φυσικό αέριο επίσης για να περάσει αγωγό, στη συνέχεια η ύδρευση για να συνδέσει αγωγό. Τελευταία σκάβει τον πολύπαθο δρόμο η υπηρεσία ηλεκτροδότησης για να τοποθετήσει αγωγό. Ποιος ξέρει ποια θα ακολουθήσει...
Κι όλοι αυτοί όταν φεύγουν, αποκαθιστούν το πλακόστρωτο κατά το δοκούν ή στην καλύτερη περίπτωση κατά προσέγγιση με το πώς ήταν αυτό πριν σκάψουν. Και αυτό που τελικά ενοχλεί δεν είναι ούτε ο θόρυβος ούτε η ταλαιπωρία από αυτές τις εργασίες, αλλά η ασυνεννοησία και η προχειρότητα με την οποία γίνονται ακόμα και τα μικρότερα έργα σε αυτή την πόλη...
