Συγκέντρωση αλληλεγγύης υπέρ του πρώην κατειλημμένου θεάτρου «Εμπρός» θα πραγματοποιήσουν στη Θεσσαλονίκη το απόγευμα της Τετάρτης μέλη αναρχικών συλλογικότητων.
Το κάλεσμα έχει οριστεί για τις 7.00 με σημείο συγκέντρωσης την Καμάρα.
Η διαμαρτυρία θα πραγματοποιηθεί με αφορμή την επιχείρηση της Αστυνομίας στο θέατρο στην περιοχή του Ψυρρή τις πρωινές ώρες της Τετάρτης (δείτε ΕΔΩ).
Συγκεκριμένα η ανακοίνωση της κατάληψης Mundo Nuevo αναφέρει:
Το πρωί της 19ης Μαΐου 2021, εκκενώνεται από δυνάμεις της αστυνομίας το επί δέκα χρόνια κατειλημμένο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο "Εμπρός", ένας χώρος του κινήματος, μια δομή αγώνα που έχει φιλοξενήσει εκατοντάδες θεατρικές -και όχι μόνο - παραστάσεις, έχει προσφέρει στέγη σε διάφορα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα ελεύθερης έκφρασης και έχει αποτελέσει πολιτιστικό κέντρο για τους κατοίκους της γειτονιάς.
Ύστερα από έναν σχεδόν χρόνο σε συνθήκες καραντίνας και ολικού lockdown, με τη δημόσια υγεία διαλυμένη, τους δείκτες της ανεργίας να ανεβαίνουν ολοένα και τον κατώτατο μισθό να μην επαρκεί πλέον ούτε για τη διατροφή, είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι για τους διαχειριστές της κρατικής εξουσίας, η επιστροφή στην κανονικότητα περνάει μέσα από τη συνέχιση της επίθεσης στην κοινωνική βάση και την εκκένωση των κατειλημμένων δομών αγώνα του αναρχικού κινήματος. Σε αντίθεση με την επικοινωνιακή διαχείριση την οποία είχε επιλέξει ο υπουργός προστασίας του πολίτη, το χειμώνα του 2019, όταν και διαμοίραζε τελεσίγραφα σε αναρχικούς καταληψίες, απειλώντας με εκκενώσεις σε πανελλαδική κλίμακα, πλέον το κράτος έχει στραφεί σε μια πιο υπόγεια διαχείριση, εκκενώσεων στα μουλωχτά.
Διανύουμε μια περίοδο όπου τα απανωτά κύματα της πανδημίας χρεώνονται αποκλειστικά στις εγκληματικές πολιτικές της κυβέρνησης, η οποία δεν νοιάζεται στο ελάχιστο, όπως υποκριτικά διατείνονταν, για τις ζωές των ανθρώπων της κοινωνικής βάσης, των εργαζόμενων, των αδύναμων, παρά μόνο για την εξασφάλιση της απρόσκοπτης συνέχειας της παραγωγής και του κεφαλαίου των ελίτ. Παράλληλα η καπιταλιστική ύφεση βαθαίνει, εκτινάσσοντας τους δείκτες της ανεργίας, της φτώχειας και της ανέχειας, περνάνε νομοσχέδια που κατακρεουργούν κάθε είδους εργατικού δικαιώματος και αξιοπρέπειας, την ίδια στιγμή που σχεδόν κάθε μήνα υπάρχουν θάνατοι εργατών σε διάφορα σύγχρονα κάτεργα. Μέσα σε συνθήκες πλήρους αποσύνθεσης της κοινωνικής βάσης, το κράτος προσηλώνει τις δυνάμεις του στο χτύπημα των κέντρων της κοινωνικής αντίστασης, στις δομές και τους ανθρώπους του. Παράλληλα δημιουργεί μια δεξαμενή "περιττών ανθρώπων" τους οποίους είτε στοιβάζει σε άθλιες εγκαταστάσεις είτε τους πετάει στο δρόμο, όταν δεν τους σκοτώνει στα σύνορα και δεν τους πνίγει στη θάλασσα. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, οι κολασμένοι και οι καταπιεσμένοι πετιούνται στο περιθώριο της ζωής.
Οι καταλήψεις αποτελούν κομμάτι του αγώνα, το έδαφος όπου προετοιμάζονται τα σχέδια της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης και για αυτό πρέπει να χτυπηθούν, στο πλαίσιο της «προληπτικής αντιεξέγερσης» για να μην βρουν κοινωνικές προσβάσεις να μην έρθουν σε ώσμωση με την διογκούμενη οργή των πληβειακών μαζών, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου τα προτάγματα του αναρχικού αγώνα είναι τα μόνα που μπορούν να δώσουν μιαν απάντηση στη βάρβαρη πραγματικότητα που βιώνουμε. Αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση και αλληλοβοήθεια. Όπως λοιπόν απέτυχαν και οι προηγούμενες κατασταλτικές ενέργειες τους θα αποτύχουν και αυτές οι τωρινές. Η έντονη και διαρκής παρουσία των αναρχικών αγωνιστών σε όλα τα μέτωπα πάλης, η σύνδεσή τους με τους κοινωνικούς αγώνες, η συμμετοχή της νεολαίας, των φοιτητών και των μαθητών, των νέων εργαζόμενων, των ανθρώπων με αξιοπρέπεια σε αναρίθμητα εγχειρήματα του αναρχικού και αντικρατικού αγώνα έχουν διαμορφώσει ένα αγωνιστικό υποκείμενο το οποίο διεκδικεί χωρίς να παρακαλά κανέναν, επιτίθεται χωρίς να μεμψιμοιρεί. Και ως σχέση δεν καταστέλλεται. Το αναρχικό κίνημα γεννήθηκε μέσα από σχέσεις αμοιβαίας κοινωνικής αλληλοβοήθειας, αναπτύχθηκε και ενέπνευσε με το όπλο της -δίχως προϋποθέσεις και όρους- αλληλεγγύης και αυτό παραμένει το ιδανικό και ο προσανατολισμός του για την κοινωνία που οραματίζεται.