Ανακατατάξεις στον ευρύτερο βαλκανικό χώρο προβλέπουν οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Και μάλιστα στο όχι και τόσο απώτερο μέλλον. Εξ ου και χαρακτηρίζουν ως κίνηση σταθερότητας τη συμφωνία των Πρεσπών. Διότι δείχνει να κλείνει ένα από τα πολλά ανοικτά μέτωπα. Στα περισσότερα από αυτά, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες ευρωπαϊκές και αμερικανικές πηγές, τον κεντρικό ρόλο παίζει η Τουρκία. Και σε αυτή απευθύνονται οι περισσότερες από τις εκκλήσεις για υπευθυνότητα και αποφυγή προκλήσεων. Αρχής γενομένης από το Κυπριακό το οποίο τελευταία έχει πάρει και ενεργειακή διάσταση. Για τους δυτικούς συμμάχους η βασική προσδοκία είναι ότι η ανάπτυξη των υδρογονανθράκων στην Κύπρο θα προχωρήσει με τρόπο που θα δίνει κίνητρο συνέχισης όσων θέλουν λύση. Πώς; Μέσα από τη δίκαιη διανομή των προσόδων από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, στο πλαίσιο ενός συνολικού συμβιβασμού.
Για τους δυτικούς, η συμφωνία των Πρεσπών, όπως προαναφέρθηκε, αποτελεί το πιο σημαντικό, καθαρά διπλωματικό, επίτευγμα στην περιοχή, αν και όλοι παραδέχονται ότι η εφαρμογή της θα πάρει αρκετό καιρό. Σε κατ ιδίαν συζητήσεις του αναφέρουν για την ακρίβεια ότι «θα υπάρχουν προβλήματα και σημεία τριβής σε όλη τη διαδρομή. Ολοι όσοι συμμετέχουν, το καταλαβαίνουν», ενώ πάντα γίνεται αναφορά στη Ρωσία που κατά την άποψη τους «εξακολουθεί να προσπαθεί να την υποσκάψει όπως μπορεί». Το βασικό πρόβλημα ωστόσο είναι αυτό των Δυτικών Βαλκανίων, και η ομαλοποίηση των σχέσεων Σερβίας και Κοσόβου. Αυτό θα είναι στην πραγματικότητα το επόμενο μεγάλο στοίχημα, το οποίο κανείς δεν γνωρίζει πως θα λυθεί και κυρίως με ποια μέσα. Και το κυριότερο: Με ποια παρέμβαση των Τούρκων. Οι οποίοι, όπως προκύπτει κι από τις τελευταίες δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν οραματίζονται ρόλο στην περιοχή.