Καλημέρα σας!
Το πιο αστείο με την υπόθεση του ντιμπέιτ των έξι πολιτικών το βράδυ της Τετάρτης είναι ότι μετρήθηκαν οι… θεαματικότητες των καναλιών. Τη στιγμή που οι τρεις από τις τέσσερις συχνότητες της ΕΡΤ (ΕΡΤ1, ΕΡΤ3, ERTnews) και τα πέντε από τα έξι ιδιωτικά ενημερωτικά κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας (ΑΝΤ1, OPEN, ΣΚΑΪ, ALPHA, STAR) μετέδιδαν την τηλεμαχία και είχαν απέναντι τους μόνο το MEGA, που είχε το ματς Μίλαν – Ίντερ, τι να συγκρίνει κανείς; Οκτώ εναντίον ενός και μάλιστα με ένα πρόγραμμα -ποδοσφαιρικός αγώνας- που δεν απευθύνεται σε όλους τους τηλεθεατές δεν είναι δίκαιη κατάσταση. Υπό αυτές τις συνθήκες το λίγο κάτω από το 20% που απέσπασε το ματς είναι πολύ καλό ποσοστό, έναντι του 80% όλων των απέναντι. Σε κάθε περίπτωση αυτή η ισοπεδωτική αντίληψη να δείχνουν όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί την τηλεμαχία λες και πρόκειται για μοναδικό ιστορικό γεγονός εθνικών διαστάσεων συνιστά υπερβολή. Ακόμη χειρότερα: είναι δείγμα πολιτικής και δημοκρατικής υπανάπτυξης. Κανονικό θα ήταν να οργανωθεί το ντιμπέιτ στην ΕΡΤ –όπως έγινε- και από την ΕΡΤ, δηλαδή με δικούς της δημοσιογράφους κοινής αποδοχής από τα κόμματα –που δεν έγινε. Η δημόσια τηλεόραση θα το μετέδιδε από την ΕΡΤ1, άντε και από το ERTnews, και όσοι τηλεθεατές ήθελαν να το δουν θα το παρακολουθούσαν. Όσοι δεν ενδιαφέρονταν θα έκαναν άλλες επιλογές. Τόσο απλά. Όπως και να το κάνουμε η δημόσια τηλεόραση είναι η καταλληλότερη πλατφόρμα για μια μεγάλη προεκλογική συζήτηση των πολιτικών αρχηγών κάθε χώρας, λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές. Έτσι λέει η λογική, αλλά και η εμπειρία ευρωπαϊκών κρατών, όπως –για παράδειγμα- η Μεγάλη Βρετανία και το BBC.
Χωρίς γραβάτες
Ενδυματολογικά οι κύριοι Τσίπρας και Βαρουφάκης, οι μόνοι από τους έξι πολιτικούς αρχηγούς που έλαβαν μέρος στο ντιμπέιτ χωρίς να φορούν γραβάτα, θύμισαν το πρώτο εξάμηνο του 2015. Τότε που ως πρωθυπουργός ο πρώτος και ως υπουργός Οικονομικών ο δεύτερος τριγυρνούσαν στην Ευρώπη χωρίς γραβάτα και με τα πουκάμισα έξω από το παντελόνι, διαφημίζοντας το… αντισυμβατικό τους στιλ, που πήγαινε γάντι με τον δήθεν ριζοσπαστισμό τους. Όχι ότι ενδιαφέρθηκε κανείς στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στη Φρανκφούρτη για το dress code των δύο Ελλήνων, αλλά όπως και να το κάνουμε το θέμα σχολιάστηκε. Φυσικά το τελικό… στραπάτσο της «περήφανης διαπραγμάτευσης» που χρεώνεται από τους δύο στον Σόιμπλε και στον Ντράγκι, ενώ οφείλεται στην έλλειψη σοβαρότητας και υπευθυνότητας από την πλευρά τους, και οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών, στα capital controls και στο δημοψήφισμα – παρωδία, δεν αποφεύχθηκε. Η εμφάνιση της τότε ηγεσίας της χώρας στις συναντήσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης – στις Συνόδους Κορυφής και στα Eurogroup- με… χίπικη εμφάνιση δεν βοήθησε καθόλου. Την κρίσιμη ώρα –όπως συμβαίνει πάντα- όλα εξαρτώνται από τη σοβαρότητα, το ρεαλισμό και τις δυνατότητές σου. Τόσο τις πραγματικές, όσο και τις διαπραγματευτικές, που στην συγκεκριμένη περίπτωση… εζυγίστηκαν, εμετρήθησαν και ευρέθησαν λειψές.
Η μάχη της… αφίσας στη Θεσσαλονίκη
Σε προεκλογική περίοδο είμαστε, εκλογές έρχονται, κόμματα και υποψήφιοι βουλευτές κινούνται αγχωμένοι και ίσως γι’ αυτό δεν μπορούν να… ξεκολλήσουν από τις συνήθειες του παρελθόντος. Ακόμη κι αν αυτές οι συνήθειες χαρακτηρίζονται, πλέον, κακές, αφού είναι εκτός εποχής. Ακόμη κι αν δεν κάνουν καλό στον τελικό σκοπό, αλλά αντίθετα είναι ζημιογόνες. Όπως –για παράδειγμα- η σταθερή εδώ και δεκαετίες τακτική του ΚΚΕ να προπαγανδίζει τις εκδηλώσεις του με αφίσες που κολλάει στους τοίχους, αλλά και με τα θρυλικά καρτολίνια, που τοποθετούν τα μέλη του στη λογική του… σάντουιτς σε κολώνες και δέντρα. Κάτι ανάλογο γίνεται και αυτές τις ημέρες στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, αλλά και περιφερειακά, με αφορμή την κεντρική προεκλογική ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα στο Λευκό Πύργο, το απόγευμα της προσεχούς Δευτέρας. Η φωτογραφία που δημοσιεύουμε σήμερα τραβήχτηκε πριν από δύο ημέρες στην Τσιμισκή, όπου εξελίχθηκε το εξής σκηνικό. Μπροστά πήγαιναν τα μέλη του ΚΚΕ που τοποθετούσαν τα… σάντουιτς και από πίσω υπάλληλοι του δήμου Θεσσαλονίκης τα κατέβαζαν. Όπως μάλιστα έβρεχε η σκηνή είχε κάτι το δραματικό, κάτι το μάταιο. Κρίμα τα δεντράκια που κόπηκαν για να τυπωθούν οι αφίσες. Κρίμα η ενέργεια που καταναλώθηκε για να γίνει η Τσιμισκή κατακόκκινη. Κρίμα και ο κόπος των δημοτικών υπαλλήλων να αποτρέψουν τη ρύπανση. Τίποτε από όλα αυτά δεν υπάρχει λόγος να γίνονται. Βρισκόμαστε στο 2023. Τρόποι για να διαφημιστεί μια πολιτική εκδήλωση υπάρχουν πολλοί. Εξαιρετικά αποτελεσματικοί και απόλυτα φιλικοί προς το περιβάλλον.
Ζητούν υπουργείο Βιομηχανίας
Το αίτημα για την επανασύσταση αυτοτελούς υπουργείου Βιομηχανίας επαναφέρει ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Ελλάδος με βάση τα αποτελέσματα έρευνας γνώμης ανάμεσα στα μέλη του, με αντικείμενο τη θέση της βιομηχανίας στο νέο παραγωγικό υπόδειγμα της χώρας. Εν μέσω σημαντικών προβλημάτων για τη μεταποίηση –από την αύξηση του λειτουργικού κόστους λόγω ενέργειας και πρώτων υλών, μέχρι τη δυσκολία εξεύρεσης εξειδικευμένου προσωπικού- οι βιομηχανίες ζητούν από την επόμενη Κυβέρνηση, μέσω του ΣΒΕ, να τοποθετήσει την επαναβιομηχάνιση σε θέση εθνικής προτεραιότητας. «Μόνο με ισχυρή βιομηχανία η Ελλάδα θα μπορέσει να ενισχύσει την ανθεκτικότητα της οικονομίας, να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και να αυξήσει τις εξαγωγές» λέει η πρόεδρος του Συνδέσμου Λουκία Σαράντη για να στηρίξει το αίτημα για τη δημιουργία ειδικού υπουργείου για τη Βιομηχανία, όπως συνέβαινε επί δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση. Τελευταία περίοδος κατά την οποία υπήρχε σε ελληνική κυβέρνηση κάτι σχετικά αυτόνομο για τη βιομηχανία ήταν μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, όταν ο Αλέξης Τσίπρας είχε αποδεχθεί κατά το ήμισυ την πρόταση του τότε προέδρου του ΣΒ(Β)Ε Θάνου Σαββάκη και είχε δημιουργήσει υφυπουργείο Βιομηχανίας, στο πλαίσιο του υπουργείου Ανάπτυξης. Τοποθέτησε, μάλιστα, αρμόδια υφυπουργό από τη Βόρεια Ελλάδα, την εκ Πέλλας –και ΠΑΣΟΚ- προερχόμενη Θεοδώρα Τζάκρη. Βέβαια η κίνηση δεν ήταν τυχαία, αφού εκείνη την περίοδο οι σχέσεις Τσίπρα – Σαββάκη ήταν αρκετά στενές. Με τον τότε πρωθυπουργό να βλέπει τους βιομηχάνους του Βορρά –για την ακρίβεια την συλλογική τους έκφραση, δηλαδή τον ΣΒ(Β)Ε- ως αντίπαλο δέος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) με τον οποίο δεν διατηρούσε καλές σχέσεις, επειδή θεωρούσε τους διοικούντες του πολύ… δεξιούς. Γι’ αυτό, άλλωστε, την ίδια εκείνη περίοδο της διακυβέρνησής του ο κ. Τσίπρας άναψε το «πράσινο φως» για την αναβάθμιση του ΣΒ(Β)Ε σε κοινωνικό εταίρο. Όλα αυτά –όσο κι αν ο ίδιος δεν το ήθελε- «στιγμάτισαν» τον κ. Σαββάκη ως φίλο του Αλέξη Τσίπρα, κάτι που σε κάποιες φάσεις μπορεί να θεωρείται καλό και σε κάποιες άλλες όχι και τόσο καλό. Ο ΣΒΕ, πάντως, προικοδοτήθηκε από την τότε κυβέρνηση με την αξιοζήλευτη ιδιότητα του κοινωνικού εταίρου. Τώρα αν η βιομηχανική πολιτική της χώρας απέκτησε συγκεκριμένο σχήμα και περαιτέρω «σάρκα και οστά» επειδή υπήρξε αρμόδιο υφυπουργείο, μάλλον κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Διότι αν είχε συμβεί τα αιτήματα του ΣΒΕ σήμερα θα ήταν διαφορετικά και δεν θα έμοιαζαν τόσο πολύ με τα αντίστοιχα του 2015.