Το ότι στην Ελλάδα από πολιτική άποψη πολλοί ζουν ακόμη στα πρώτα χρόνια του νέου ελληνικού κράτους, όταν τα κόμματα δεν είχαν ιδεολογικό πρόσημο, αλλά το καθένα προσδιοριζόταν από τη μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη που υποστήριζε, το γνωρίζαμε.
Για παράδειγμα το Ρωσικό κόμμα. Όπως, επίσης, αντιλαμβανόμαστε ότι στη χώρα μας υπάρχουν πολιτικοί –επομένως και πολίτες- που θαυμάζουν κάτι τύπους όπως ο Πούτιν, ο Ερντογάν και ο Μαδούρο, δηλαδή αυταρχικούς ηγέτες, που μονίμως κόβουν δήθεν γόρδιους δεσμούς, τους οποίους ουδέποτε προσπαθούν να λύσουν. Πάντα, εις βάρος των κοινωνιών και υπέρ της τσέπης, της δικής τους και των φίλων τους, που πάλι δική τους είναι. Επίσης βλέπουμε Έλληνες πολιτικούς να κάνουν like σε αναρτήσεις της Ρωσικής πρεσβείας που ανακατεύεται στα εσωτερικά της χώρας και την καθυβρίζει. Αλλά ότι θα βρεθούν Έλληνες μουσικοί και εκπρόσωποί τους, οι οποίοι σε αυτή τη συγκυρία θα αρνηθούν να παίξουν τον εθνικό ύμνο της Ουκρανίας μας ξεπερνάει. Τον ύμνο που τραγουδούν αυτές τις ημέρες οι Ουκρανοί μπροστά από τα ρωσικά τανκς και στις αποβάθρες των τρένων της μεγάλης φυγής. Το σχετικό περιστατικό συνέβη στην Αθήνα. Στη Συμφωνική Ορχήστρα του δήμου Αθηναίων, η οποία έδωσε συναυλία την περασμένη Παρασκευή, που επρόκειτο να ξεκινήσει με την Εθνικό Ύμνο της Ουκρανίας προς τιμήν των πολιτών της χώρας που υφίστανται τις συνέπειες του πολέμου μετά την ρωσική εισβολή. Μόνο που οι συνδικαλιστές γνωστής κομματικής απόχρωσης το… απαγόρευσαν. Σκοταδισμός! Κάτι ανάλογο και από συνδικαλιστές πάνω κάτω της ίδιας λογικής και… ιδεολογίας έγινε και το περασμένο Σάββατο σε παράσταση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, επίσης στην Αθήνα. Λίγο πριν την έναρξη της παράστασης ένας χορευτής της ΕΛΣ, με Έλληνα πατέρα και μητέρα Ουκρανή, βγήκε στη σκηνή και πρότεινε στο κοινό να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή προς τιμήν των Ουκρανών πολιτών που υποφέρουν από τον πόλεμο. Το κοινό ανταποκρίθηκε και η παράσταση του «Οθέλλου» ξεκίνησε κανονικά. Στο διάλειμμα, όμως, λίγο πριν την έναρξη του δευτέρου μέρους της παράστασης, κάποια μέλη του σωματείου εργαζομένων στην ΕΛΣ βγήκαν στη σκηνή και είπα ότι διαφωνούν με τη συμπαράσταση στους Ουκρανούς, διότι είναι μονομερής θέση. Ευτυχώς το κοινό τους έβαλε στη θέση τους γιουχάροντας. Η παράσταση ολοκληρώθηκε θριαμβευτικά, με πρωταγωνιστή στο ρόλο του Οθέλλου τον Λετονικής και Ουκρανικής καταγωγής τενόρο Αλεξάντρτς Αντονένκο.
Μία κυρία, δύο κύριοι
Την ίδια ώρα που γίνονται αυτά στην πτωχή πλην τίμια Ελλάδα, με τους μονίμως μπερδεμένους Έλληνες, οι οποίοι 200 χρόνια τώρα δεν μπορούν να συγχωρέσουν την ιστορία όταν πηγαίνει κόντρα στα γούστα και τις ιδεοληψίες τους, στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ ο διεθνώς καταξιωμένος βιολιστής συμπατριώτης μας Λεωνίδας Καβάκος και ο διάσημος κινεζικής καταγωγής τσελίστας Yo Yo Ma συναντήθηκαν για ακόμα μία φορά στη σκηνή του Washington Kennedy Center και προκάλεσαν ρίγη στο κοινό της αίθουσας. Όχι μόνο με τη συναυλία τους –κάτι αναμενόμενο-, όσο με την έναρξη, όταν απέδωσαν τον ύμνο της Ουκρανίας. Αλλά και η «Because the night» Πάτι Σμιθ, κορυφαία ρόκερ και –κυρίως- ποιήτρια της γενιάς της αμφισβήτησης στις ΗΠΑ, βγήκε στο YouTube, μετέφρασε στα αγγλικά τους στίχους του ύμνου της Ουκρανίας και τους τραγούδησε.
Μουσικοί και οργανοπαίκτες
Συμπέρασμα: Από τη μία έχουμε μουσικούς. Τεράστια ονόματα διεθνούς εμβέλειας που δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν. Από την άλλη συνδικαλισμένους οργανοπαίκτες, χορωδούς, υπαλλήλους του δημοσίου, οι οποίοι μοιάζει να έχουν απωλέσει προ πολλού την ευαισθησία τους, δηλαδή το βασικότερο προσόν ενός μουσικού, τη στιγμή που στέκεται ενώπιον του κοινού για να εξασκήσει την τέχνη του και όχι μόνο την τεχνική του, που κι αυτή σε αρκετές πριπτώσεις τον βοηθάει ίσα ίσα για τη διεκπεραίωση.
Καραβάνι αποχωρήσεων
Το εντυπωσιακό με την αντίδραση της Δύσης στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία δεν είναι τόσο η αντίδραση του επισήμου τομέα, δηλαδή των κρατών και των οργανισμών, όσο τα αντανακλαστικά του ιδιωτικού τομέα. Των πολυεθνικών εταιρειών, οι οποίες αντιλαμβανόμενες τον αντίκτυπο της ρωσικής στάσης στην κοινή γνώμη της Δύσης μία μία τα μαζεύουν και φεύγουν από τη χώρα του Πούτιν. Από τις πιο θεματικές αποχωρήσεις είναι οι εταιρείες που κινούνται στο χώρο της μόδας όπως ο όμιλος Luis Vuitton (κλείνει περί τα 140 καταστήματα στη Ρωσία), ο όμιλος Zara (κλείνει 1500 μαγαζιά) και ο παγκόσμιος leader των κοσμημάτων με ημιπολύτιμους λίθους Swarovski. Επίσης οι κάρτες Visa, Mastercard και American Express. Και πολλές ακόμη παγκόσμιες επιχειρηματικές δυνάμεις όπως η BASF (η γερμανική παρασκευάστρια πετροχημικών είναι συνιδιοκτήτρια της Wintershall Dea, μία από τις εταιρείες που στηρίζει οικονομικά τον αγωγό Nord Stream 2, του οποίου η λειτουργία αναβλήθηκε), οι πετρελαϊκές BP, Shell, TotalEnergies και ExxonMobil, η Coca-Cola HBC (με 7.000 εργαζομένους στη Ρωσία), η γαλλική παρασκευάστρια γιαουρτιών Danone, η ελβετική Nestle (με έξι εργοστάσια στη χώρα και πωλήσεις 1,7 δισ. ευρώ ετησίως), η γερμανική αλυσίδα λιανεμπορίου Metro (με 10.000 εργαζομένους και 2,5 εκατομμύρια πελάτες στη Ρωσία), τα McDonald's, οι αυτοκινητοβιομηχανίες Renault (που ελέγχει την βιομηχανία που κατασκευάζει τα Lada, τα οποία πωλούνται κατά 90% εντός Ρωσίας), Rolls-Royce, Toyota (απασχολεί στο εργοστάσιο της Αγίας Πετρούπολης 2.600 άτομα), Mitsubishi (με 141 αντιπροσώπους στη χώρα) και η Japan Tobacco (η ιαπωνική καπνοβιομηχανία που απασχολεί περίπου 4.000 ανθρώπους στα εργοστάσια της στη Ρωσία, ενώ οι φόροι που πληρώνει αντιστοιχούν στο 1,4% του προϋπολογισμού της χώρας).