Καλημέρα σας!
Αλλαγή σελίδας. Καθημερινά όλο και περισσότεροι διεθνολόγοι, αλλά και άνθρωποι που ασχολούνται με ζητήματα ασφαλείας., επισημαίνουν ότι οι σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας έχουν γυρίσει σελίδα, καθώς η προοπτική ενός θερμού επεισοδίου, δηλαδή ενός μίνι – πολέμου, ανάμεσα στις δύο πλευρές δεν μπορεί να αποκλειστεί. Το αντίθετο. Οφείλουμε να μάθουμε να ζούμε έχοντας στο μυαλό μας αυτήν την πιθανότητα και φυσικά προετοιμαζόμενοι για κάτι τέτοιο. Παρά τις ελπίδες των τελευταίων 30 ετών ότι η παγκοσμιοποίηση και η απελευθέρωση του εμπορίου, αλλά και της διακίνησης ανθρώπων, αγαθών και κεφαλαίων, θα απομάκρυναν την προοπτική πολεμικών εντάσεων και συγκρούσεων, τις οποίες απορρίπτει η αγορά και η οικονομία, επιστρέφουμε στην εποχή των εξοπλισμών. Στη ζούγκλα των σπηλαίων, όπου η βία εξισορροπεί την αποτυχία της διπλωματίας και την έκπτωση της απειλής. Αυτό για την Ελλάδα σημαίνει θηριώδη προγράμματα προμήθειας οπλικών συστημάτων κάθε είδους για στεριά, αέρα και θάλασσα. Άρα εξασφάλιση πόρων –δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων- έναντι της υγείας, της παιδείας, του κοινωνικού κράτους και των αναπτυξιακών έργων. Ασφαλώς δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, αφού τόσο η ιστορία όσο και η εμπειρία δείχνουν ότι η ασφάλεια και η σταθερότητα συνιστούν για κάθε χώρα όρους ανάπτυξης. Χωρίς αυτά τα δύο δεδομένα η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει σύμφωνα με τις δυνατότητές της. Δεν γίνονται επενδύσεις, δεν δημιουργούνται θέσεις απασχόλησης και ως εκ τούτου δεν αυξάνεται ο πλούτος, που προορίζεται να διαχυθεί στην κοινωνία. Ως εκ τούτου προηγούνται οι… προτεραιότητες.
Το δημόσιο και το ιδιωτικό
Στην Ελλάδα ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας είναι εντελώς διακριτές μεταξύ τους καταστάσεις. Όχι μόνο σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις, αλλά και την εν γένει συμπεριφορά. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των αυτοκινήτων που ανήκουν σε κάποιον φορέα του δημοσίου και κινούνται στην πόλη για να εξυπηρετήσουν ανθρώπους –τα στελέχη και τους εργαζομένους αυτών των φορέων- και καταστάσεις –να μεταφέρουν αλληλογραφία ή οτιδήποτε άλλο. Στη Θεσσαλονίκη –για παράδειγμα- τα συγκεκριμένα οχήματα δεν έχουν ποτέ ή σχεδόν ποτέ πρόβλημα πάρκινγκ. Παρκάρουν όπου βολεύει το θράσος των οδηγών τους, συνηθέστατα επάνω σε πεζοδρόμια, με τη βεβαιότητα της ατιμωρησίας. Εάν για παράδειγμα κάποιος ιδιώτης τολμούσε να οδηγήσει στον πεζόδρομο της Αριστοτέλους ή στο πεζοδρόμιο της Αγγελάκη ή στον λεωφορειόδρομο της Τσιμισκή το πιθανότερο είναι να το πλήρωνε ακριβά με πρόστιμο, αφαίρεση πινακίδων και στέρηση διπλώματος. Ή έστω με το άγχος και την αγωνία της… σύλληψης. Για τα αυτοκίνητα κρατικής ιδιοκτησίας τέτοια εμπόδια δεν υπάρχουν. Η συχνή –και σπανίως πραγματική- επίκληση του επείγοντος δικαιολογεί τα πάντα, αν και ποτέ δεν χρειάζεται καμία δικαιολογία. Το κακό –το πολύ μεγάλο κακό- είναι ότι η κοινωνία στο σύνολό της αποδέχεται αυτή τη διάκριση, τη θεωρεί περίπου φυσιολογική.
Τουριστική στρατηγική και…
Κάτι (φαίνεται ότι) αρχίζει να κινείται στον σχεδιασμό της τουριστικής προοπτικής για τη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή. Όπως έχει αναφέρει συχνά η Voria.gr –το τελευταίο δημοσίευμα μόλις το περασμένο Σάββατο- η περιοχή χρειάζεται τουριστική ταυτότητα, κάτι που σε απλά λόγια σημαίνει οργανωμένο τουριστικό προϊόν και στοχευμένη προβολή. Χθες η Ένωση Ξενοδόχων Θεσσαλονίκης, που εκπροσωπεί τους επαγγελματίες και τις επιχειρήσεις που ωφελούνται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο κλάδο με την αύξηση της επισκεψιμότητας στην πόλη, με ανακοίνωσή της ζητάει την εκπόνηση και εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδίου για την ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης ως τουριστικό προορισμό, εκτιμώντας ότι βρισκόμαστε στην κατάλληλη στιγμή για κάτι τέτοιο. Εξάλλου, σήμερα, στις 12 το μεσημέρι, στο Ηλέκτρα Παλάς θα γίνει ενώπιον του υπουργού Τουρισμού και των αρχών της Θεσσαλονίκης η παρουσίαση των Σχεδίων Δράσης για τον τουρισμό της Κεντρικής Μακεδονίας έως το 2030, αλλά και η στρατηγική προβολής και προώθησης της περιοχής, που εκπόνησαν το Ινστιτούτο του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων και το Marketing Greece. Κάτι κινείται, λοιπόν, σε οργανωτικό και επαγγελματικό επίπεδο. Αρκεί να μην… ξεφουσκώσει ο ενθουσιασμός και το θέμα ξεχαστεί. Διότι μπορεί η Θεσσαλονίκη να γνωρίζει τα πλεονεκτήματά της, αλλά και τον εξαιρετικά ενδιαφέροντα ζωτικό χώρο με παγκόσμια τοπόσημα που την περιβάλλει, αλλά στο διεθνές πεδίο –πέραν των Βαλκανίων- η πόλη και η περιοχή στο σύνολό της επί της ουσίας παραμένουν άγνωστες.
…φιλοξενία στη Θεσσαλονίκη
Σε αυτό το γενικό πλαίσιο φαίνεται απόλυτα λογικό το success story των ξενοδοχείων που καταγράφεται στη Θεσσαλονίκη. Οι νέες μονάδες φιλοξενίας που δημιουργούνται στην πόλη είναι πολλές και όσες ολοκληρώνονται και ξεκινούν τη λειτουργία τους αυτή την περίοδο ανάγονται στην πραγματικότητα στην προ πανδημίας περίοδο. Ο κορωνοϊός καθυστέρησε πολλά από αυτά τα πρότζεκτ, αλλά τελικά οι καλές μελλοντικές προοπτικές της Θεσσαλονίκης επικράτησαν στο μυαλό και τη διάθεση των επενδυτών. Κάπως έτσι το κέντρο της Θεσσαλονίκης έχει ήδη αποκτήσει ένα σημαντικό απόθεμα ξενοδοχείων – μπουτίκ, που σηκώνουν το μεγάλο βάρος της φιλοξενίας στην πόλη, ασφαλώς μαζί με τα γνωστά και καθιερωμένα ακόμη και ως τοπόσημα ονόματα του χώρου. Τα ξενοδοχεία αυτά –και κάποια ακόμη που προγραμματίζονται- συγκροτούν μια άκρως απαραίτητη υποδομή, έναν πραγματικό πλούτο, για να προσελκύσει η Θεσσαλονίκη επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό όλον τον χρόνο. Είτε έρχονται για δουλειές είτε για βόλτα ένα διήμερο –τριήμερο, είτε για κάποιο συνέδριο είτε για κάποια έκθεση, είτε για να συναντήσουν φίλους και γνωστούς οι άνθρωποι κάπου πρέπει να μείνουν. Δεν είναι για όλους τα πεντάστερα, δεν τα σηκώνουν όλες οι τσέπες. Και όπως έχει αποδειχθεί διεθνώς τα ξενοδοχεία πόλης, με βασικό πλεονέκτημα το σημείο που βρίσκονται, σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της φιλοξενίας.