Καλημέρα σας!
Ξημέρωσε η 9η Μαΐου και ο κόσμος κρατάει την ανάσα του και παρακολουθεί τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος ενδεχομένως σήμερα -λόγω του συμβολισμού της ημέρας για τη νίκη του Κόκκινου Στρατού επί της ναζιστικής Γερμανίας- να προβεί σε κάποια δήλωση ή κάποια κίνηση που να δείχνει τις προθέσεις του στον πόλεμο με την Ουκρανία. Ίσως, όμως, και όχι αφού ο Ρώσος πρόεδρος παραμένει πιθανόν αναποφάσιστος, καθώς οι εξελίξεις δείχνουν να τον ξεπερνούν ή -σε κάθε περίπτωση- δεν συνάδουν με τον αρχικό σχεδιασμό του για την Ουκρανία. Χθες, πάντως, στο μήνυμα του προς τις δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης επέμεινε ότι στην Ουκρανία ο ναζισμός σήκωσε κεφάλι και είναι υποχρέωση της Ρωσίας να τον νικήσει. Ένα ακόμη μεγάλο ερωτηματικό προκύπτει από το γεγονός ότι πληθαίνουν οι πληροφορίες για την υγεία του Πούτιν και κανείς δεν ξέρει τι ρόλο παίζει αυτός ο παράγοντας στις αποφάσεις του.
Τα συνέδρια των κομμάτων
Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ, συνέδριο Νέας Δημοκρατίας, κάλπες ΚΙΝΑΛ, κάλπες ΣΥΡΙΖΑ και συνέδριο ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής. Με αυτή τη χρονική σειρά διεξάγονται τις τελευταίες εβδομάδες εσωκομματικές διαδικασίες στα μεγαλύτερα ελληνικά κόμματα, αλλά ουσία δεν υπάρχει. Πέρα από προσπάθειες για συσπειρώσεις οπαδών και επιβεβαιώσεις προσώπων ουσία δεν υπάρχει. Οι νέες ιδέες για την πορεία της ελληνικής κοινωνίας απουσιάζουν, ακόμη και τα συνθήματα και τα σύμβολα ανασύρονται από το παρελθόν -ή ο πράσινος ήλιος του ΠΑΣΟΚ επέστρεψε.
Η Ελλάδα που… κρύβεται
Εδώ και χρόνια η Ελλάδα «κρύβεται». Αρχικά πίσω από την δική της οικονομική κρίση και στη συνέχεια πίσω από την πανδημία και την διεθνή οικονομική κρίση. Αναμφίβολα πρόκειται για ζόρικες καταστάσεις, οι οποίες ταυτόχρονα αποτελούν δικαιολογίες για τους λόγους που οι ουσιαστικές μεταρρυθμιστικές προσπάθειες στη χώρα πηγαίνουν αργά, ενώ η ανάγκη είναι για αυξημένες ταχύτητες. Είναι σαφές -όποιος δεν το βλέπει και δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει- ότι η Ελλάδα είναι παλιό και βραδυκίνητο σκαρί. Όποιες και όσες προσπάθειες κι αν κάνουν ο καπετάνιος, οι αξιωματικοί και το πλήρωμα δεν μπορεί να κινηθεί γρήγορα και στο τέλος όλοι συμβιβάζονται. Είναι εκπληκτικό το ότι μετά από τα όσα πρωτόγνωρα συνέβησαν στη δεκαετία του 2010 στον δημόσιο τομέα (απολύσεις, μειώσεις μισθών, κατάργηση δώρων, πάγωμα τριετιών κλπ.) ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των νέων έχει ως πρώτη επιλογή την εργασία στο Δημόσιο. Είναι σαφές ότι η ελληνική κοινωνία έχει γενικά μειωμένες προσδοκίες, πεδίο στο οποίο επενδύουν και τοκίζουν αρκετοί πολιτικοί παράγοντες, που μιλούν γενικά κι αόριστα, αλλά στην πραγματικότητα το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η διαχείριση της εξουσίας και της… μιζέρια της χώρας.
Το Σαββατοκύριακο της Θεσσαλονίκης
Το Σαββατοκύριακο ήταν ηλιόλουστο και… κοσμοπολίτικο για τη Θεσσαλονίκη. Οι αγορές της πόλης, τόσο στο κέντρο, όσο και στα περιφερειακά εμπορικά κέντρα, κατακλύστηκαν από κόσμο, που αν κρίνει κανείς από τις πινακίδες των αυτοκινήτων δεν προέρχονταν μόνο από την Θεσσαλονίκη, αλλά από την ευρύτερη περιοχή του βορειοελλαδικού τόξου και ασφαλώς από τις γειτονικές χώρες. Χωρίς αμφιβολία μετά από δύο μίζερα χρόνια τα πράγματα πάνε καλύτερα, αλλά τώρα το στοίχημα είναι διπλό. Πρώτον, η άνοδος και η κινητικότητα που καταγράφεται στη Θεσσαλονίκη να διατηρηθεί και δεύτερον, να μετουσιωθεί σε υπεραξία, ώστε να προκύψουν επενδύσεις και να αυξηθούν οι θέσεις εργασίας.
Η γιορταστική εικόνα
Στη γιορταστική εικόνα της Θεσσαλονίκης τη χθεσινή ημέρα βοήθησαν -πέρα από το ανοιχτό λιανεμπόριο- το κρουαζιερόπλοιο που ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι και από μόνο του σημαίνει πολλά, αλλά και η αντιπολεμική συναυλία που έδωσε πανηγυρικό χαρακτήρα στο κέντρο, αφού «κατέβασε» πολλές χιλιάδες κόσμου στην Αριστοτέλους. Επίσης τις τελευταίες εβδομάδες οι μαθητές των σχολικών εκδρομών που κυκλοφορούν στη Θεσσαλονίκη -και είναι πολλοί- δίνουν χρώμα και δυναμική ενέργεια στην ατμόσφαιρα. Όλα αυτά συνέβησαν ή μήπως η στέρηση των δύο και βάλε χρόνων της πανδημίας μεγεθύνει τα πράγματα και παραμορφώνει τις καταστάσεις;