Καλημέρα σας!
Σήμερα είναι η μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου και ταυτόχρονα η ευρωπαϊκή ημέρα μουσικής. Κατά κάποιο τρόπο πρόκειται για μία φωτεινή ημέρα. Κι όμως… Όπως μαθαίνουμε από τα κοινωνικά δίκτυα η κόρη του αείμνηστου Μάνου Λοϊζου, που το 2019 είχε εξαναγκαστεί σε παραίτηση από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ επειδή αποκαλύφθηκε ότι επί 5,5 χρόνια εισέπραττε τη σύνταξη της νεκρής μητέρας της, ζητά την απόσυρση του τραγουδιού «Καλημέρα Ήλιε» από τις εκδηλώσεις του ΠΑΣΟΚ. Έστειλε, μάλιστα, και σχετική εξώδικο διαμαρτυρία προς το κόμμα και τον Ν. Ανδρουλάκη. Όπως είχε κάνει το 2011 επί Γιώργου Παπανδρέου. Τυπικά η απαγόρευση είναι δικαίωμά της. Αναμφίβολα. Κληρονόμος και διαχειρίστρια του πνευματικού έργου του πατέρα της είναι. Μόνο που της διαφεύγουν (;) δύο πράγματα: Πρώτον, ότι ο αείμνηστος Μάνος Λοϊζος, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 1982 δεν είχε παρόμοιο πρόβλημα, αφού όσο ζούσε το τραγούδι ακουγόταν στις εκδηλώσεις του ΠΑΣΟΚ. Δεύτερον, ότι συχνά η παράδοση και ο συμβολισμός είναι στοιχεία ισχυρότερα από τα… δικαιώματα. Είτε ακούγεται στις συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ, είτε όχι, το «Καλημέρα ήλιε» -ένα έτσι κι αλλιώς καταπληκτικό τραγούδι- θα συνδέεται για πάντα με τον «πράσινο ήλιο», ακόμη κι όταν εκείνος δύσει οριστικά και αμετάκλητα. Ανεξάρτητα από τη βούληση των δημιουργών του ο κόσμος –αυτό που λέμε λαός- το πήρε στους ώμους του και το ταύτισε με το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αλλά στο ΠΑΣΟΚ να μη στεναχωριούνται. Τουλάχιστον υπάρχουν διαθέσιμα τα Carmina Burana του Γερμανού συνθέτη Καρλ Όρφ, που γράφτηκαν το 1935, βασίζονται σε μεσαιωνικά ποιήματα του 12ου και 13ου αιώνα και για τη χρήση του έργου υπάρχει απεριόριστη ανοχή!
Η άγνωστη απαγόρευση της Ευδοκίας
Φαίνεται, πάντως, πως κάποιοι είναι επιρρεπείς στις απαγορεύσεις, ενδεχομένως από υπερβολική ευαισθησία, για την οποία κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει. Κάπως έτσι πριν από 20 και κάτι χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν η Αφροδίτη Μάνου είχε γράψει στίχους –παρεμπιπτόντως εξαιρετικούς στίχους- πάνω στη μελωδία του περίφημου κομματιού «Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» για να τους τραγουδήσει η Ελένη Ροδά, η Μυρσίνη Λοϊζου δεν είχε δώσει τη σχετική άδεια, ώστε το τραγούδι να ακούγεται δημόσια και ενδεχομένως να ηχογραφηθεί. Επίσης δικαίωμά της. Μόνο που η Ελένη Ροδά ήταν η φωνή της Μαρίας Βασιλείου, της πρωταγωνίστριας στην ταινία του Αλέξη Δαμιανού «Ευδοκία», που γυρίστηκε το 1971 και για τις ανάγκες της οποίας έγραψε το συγκεκριμένο κομμάτι ο Λοϊζος. Όσοι έχουν δει την ταινία –και είναι πολλοί- αντιλαμβάνονται το πόσο συγκλονιστικά σημαντικό ρόλο παίζει η φωνή της πρωταγωνίστριας, ίσως καθοριστικότερο και από την ίδια την φιγούρα της Ευδοκίας. Τότε, λοιπόν, πολλοί είχαν αναρωτηθεί, καλοπροαίρετα, μήπως στη συγκεκριμένη περίπτωση θα μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη ανοχή; Επίσης, αναρωτιούνταν –προφανώς χωρίς απάντηση- ποια στάση θα κρατούσε ο Μάνος Λοϊζος αν ζούσε; Μόνο που με τα αν δεν γράφεται η ιστορία…
Οι ιδιώτες βουλιάζουν την ανταγωνιστικότητα
Υποχώρησε η ανταγωνιστικότητα της χώρας το 2022 εξαιτίας των κακών επιδόσεων του ιδιωτικού τομέα. Αντίθετα ο δημόσιος τομέας κινήθηκε καλύτερα και αποτελεσματικότερα. Σύμφωνα με τα στοιχεία του International Institute for Management Development (IMD) της Ελβετίας, που έχει ως αντένα στην Ελλάδα τον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Ελλάδος από τη Θεσσαλονίκη, η χώρα μας βρίσκεται, πλέον, στην 49η θέση της σχετικής κατάταξης, υποχωρώντας από την 47η θέση που βρισκόταν πέρυσι, μεταξύ 64 χωρών. Η θέση της Ελλάδας στη διεθνή κατάταξη ανταγωνιστικότητας την τετραετία 2019 – 2023 βελτιώθηκε συνολικά κατά εννέα θέσεις –από την 58η το 2019 στην 49η το 2023-, αλλά για μια ακόμη χρονιά βρίσκεται στις χαμηλές θέσεις. Η υποχώρηση της ανταγωνιστικότητας την περσινή χρονιά προέρχεται από τις κακές επιδόσεις που καταγράφηκαν στη δραστηριότητα του ιδιωτικού τομέα και συγκεκριμένα στην κατηγορία των δεικτών της «Οικονομικής Αποδοτικότητας» κατά επτά θέσεις και από την 51η θέση πέρυσι βρίσκεται πλέον στην 58η και στην κατηγορία της «Επιχειρηματικής Αποτελεσματικότητας», στην οποία η Ελλάδα υποχώρησε κατά δυο θέσεις και από την 46η θέση στην 48η. Αντιθέτως, σημειώθηκε βελτίωση στις δυο άλλες κατηγορίες δεικτών που αφορούν τη δραστηριότητα του δημόσιου τομέα, στην «Κυβερνητική Αποτελεσματικότητα» κατά δυο θέσεις, οπότε η χώρα μας βρίσκεται στην 53η θέση από την 55η πέρυσι και στην κατηγορία των «Υποδομών», στην οποία βελτιώθηκε κατά μία θέση και πλέον βρίσκεται στην 40η θέση από την 41η στην οποία βρισκόταν πέρυσι. Κάποιος θα σκεφτεί ότι το 2022 ήταν χρονιά στην οποία η πανδημία, η ενεργειακή κρίση και ο πληθωρισμός έριχναν το βάρος τους στη λειτουργία των επιχειρήσεων, κάτι που ισχύει απολύτως. Παρ’ όλα αυτά το ρεφρέν «βρε πώς αλλάζουν οι καιροί» ταιριάζει στην περίσταση.
Δύσκολοι καιροί για ΑΜΕΑ στη Θεσσαλονίκη
Ένα από τα μεγαλύτερα –και ίσως γι’ αυτό άλυτα- προβλήματα που ταλανίζουν τη Θεσσαλονίκη και αφορά τα άτομα με κινητικές δυσκολίες είναι η έλλειψη προσβασιμότητας, τόσο στους δημόσιους όσο και στους ιδιωτικούς χώρους. Οι διαδρομές τους με τα αναπηρικά αμαξίδια είναι σαν να προσπαθούν να λύσουν έναν δύσκολο γρίφο, καθώς θα πρέπει ανάλογα με το μέρος της κατοικίας τους να σχεδιάσουν την πορεία τους κατά πόσο προσβάσιμα είναι τα πεζοδρόμια, οι δρόμοι, τα μέσα μαζικής μεταφοράς δηλαδή το εξής ένα ο ΟΑΣΘ, οι διάφορες υπηρεσίες αλλά και τα εμπορικά καταστήματα. Και καλά για τους ιδιωτικούς χώρους υπεύθυνοι είναι οι ιδιώτες, η ευαισθησία των οποίων δεν βρίσκεται στον ίδιο βαθμό. Αλλά το δημόσιο; Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το πιο κεντρικό και εμβληματικό σημείο του κέντρου της Θεσσαλονίκης, το πέταλο της Πλατείας Αριστοτέλους, στο ύψος της Μητροπόλεως, μεταξύ του Ηλέκτρα Παλάς και του Ολύμπιον. Δεν υπάρχουν ράμπες με αποτέλεσμα τα αναπηρικά αμαξίδια να δυσκολεύονται να κατέβουν ή να ανέβουν στα πεζοδρόμια, ενώ ο λιθόστρωτος δρόμος στο ημικύκλιο δημιουργεί αναταράξεις και δυσκολίες στην κίνηση. Αν δεν υπάρχει συνοδός να βοηθήσει στη διέλευση τότε η βόλτα και ένας καφές παρά θίν’ αλός θα αποτελέσουν ένα άπιαστο όνειρο. Για να μην είμαστε άδικοι, κάτι που δεν το θέλουμε, τα τελευταία χρόνια όντως έχουν γίνει κάποια βήματα στο θέμα της προσβασιμότητας, όπως ο επανασχεδιασμός στις θέσεις στάθμευσής των αναπήρων και το υπό κατασκευή πάρκο για όλους στην Τούμπα. Μένουν όμως να γίνουν ακόμη περισσότερα, ώστε η Θεσσαλονίκη να είναι φιλική και προσβάσιμη για όλους! Κι ένα καλό παράδειγμα: όποιος επισκεφθεί το Μόναχο και είναι λίγο παρατηρητικός θα δει ότι στους δρόμους, στα πεζοδρόμια και τις πλατείες, κυκλοφορούν πολλά άτομα με αναπηρία. Ένας σημαντικός αριθμός από αυτά βρέθηκε να ζει στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας, επειδή οι σχετικές υποδομές είναι τόσο εξελιγμένες και ανεπτυγμένες –μάλλον οι καλύτερες στο είδος τους στην Ευρώπη- που η ζωή και η κυκλοφορία των αναπήρων γίνεται εξαιρετικά άνετη, με αποτέλεσμα και να εξυπηρετούνται απολύτως και να αισθάνονται πλήρως ισότιμοι.
Οι περιπέτειες του Νο 23 στην Κασσάνδρου
Η ιστορία επαναλαμβάνεται εδώ και πολύ καιρό και ενδεχομένως αρκετές φορές καθημερινά, ώστε να έχει εξελιχθεί σε μία πλήρως ακανόνιστη και ακατανόητη… κανονικότητα. Τα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα στη δεξιά πλευρά της οδού Κασσάνδρου εμποδίζουν το λεωφορείο Νο 23, που κατεβαίνει από τα κάστρα μέσω της οδού Αγίας Σοφίας, να πάρει τη στροφή, με αποτέλεσμα… να κολλάει και να δημιουργεί μία συμφόρηση -που συνοδεύεται από τα συνήθη κορναρίσματα και… γαλλικά των οδηγών- μέχρι τη συμβολή της Κασσάνδρου με την Ιουλιανού. Ενίοτε και ακόμα πιο πίσω. Μάλιστα, υπήρξαν και πολλές περιπτώσεις όπου επί τόπου έφτασε η τροχαία για να μετακινήσει το όχημα που εμπόδιζε. Η σχεδόν μονίμως γεμάτη με διπλοπαρκαρισμένα οχήματα Κασσάνδρου αποτελεί βραχνά για τους οδηγούς του ΟΑΣΘ, οι οποίοι πρέπει να λύνουν τον γρίφο κάθε φορά με το πώς πρέπει να ξεκολλήσουν από την πολυπόθητη στροφή, αλλά και τους υπολοίπους άτυχους που θα τύχει να βρεθούν στο σημείο –στο λάθος σημείο- εκείνη τη στιγμή –τη λάθος στιγμή. Τη λύση ενδεχομένως να μπορούσαν να δώσουν τα πασαλάκια που όταν τοποθετούνται στη μέση ενός στενού δρόμου «απαγορεύουν» στην ουσία το διπλοπαρκάρισμα. Μόνο που η σημερινή δημοτική αρχή στη Θεσσαλονίκη ακούει πασαλάκια και αλλάζει κουβέντα. Άλλωστε τα τελευταία 3,5 χρόνια περισσότερα πασαλάκια ξήλωσε και πολύ λιγότερα τοποθέτησε. Η ιστορία, λοιπόν, θα συνεχίζεται, εκτός κι αν γίνει κάποιο θαύμα. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...
