«Θέλουμε απλώς να είναι καλά οι γονείς μας και να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης που βιώνει η χώρα μας εδώ και 18 ημέρες».
Τρεις φίλες από την Ουκρανία βρήκαν συντροφιά και οικογένεια η μία στην άλλη καθώς η επικοινωνία με τους γονείς τους στη Μαριούπολη και στο Σούμι είναι εδώ και 12 ημέρες αδύνατη.
Η Ξένια ζει εδώ και εννέα χρόνια στη Θεσσαλονίκη στο ίδιο σπίτι με τη φίλη της την Καρίνα, που βρίσκεται στην πόλη εδώ και τέσσερα χρόνια. Η Ξένια τελείωσε τις σπουδές της στο ΤΕΦΑΑ του ΑΠΘ ενώ η Καρίνα σπουδάζει Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών στο ΠΑΜΑΚ. Σήμερα υποδέχθηκαν την άλλη φίλη τους, τη Σοφία, που κατάφερε μετά από δέκα ημέρες να φτάσει στη Θεσσαλονίκη.
Οι τρεις τους στέκονται η μία δίπλα στην άλλη και αφηγούνται τις δικές τους ιστορίες. Αφήνουν χώρο πρώτα στη Σόφια να μιλήσει, που έφτασε σήμερα. «Έφυγα στις 3 Μαρτίου από το Χάρκοβο όπου έμενα. Οι γονείς μου είναι στη Μαριούπολη και μιλήσαμε μόνο δύο φορές με το ζόρι», αναφέρει.
Η Σοφία έφυγε με το αυτοκίνητο φίλων της από το Χάρκοβο και έφτασε μετά από τρεις ημέρες στη Σλοβακία. Από εκεί εθελοντές τη μετέφεραν στην Κρακοβία, πήρε το τρένο για τη Βαρσοβία και έφτασε μόλις σήμερα αεροπορικώς στη Θεσσαλονίκη. «Η διαδρομή δεν ήταν καθόλου ασφαλής, συνεχώς μας βομβάρδισαν. Δεν ξέραμε αν θα φτάναμε», λέει.
Η ίδια θα μείνει στο σπίτι των φίλων της αλλά εδώ και 10 ημέρες κατάφερε να μιλήσει δύο φορές με τους δικούς της. «Στη Μαριούπολη δεν έχουν σήμα, νερό, φαγητό και ρεύμα. Αγωνιώ συνεχώς για αυτούς, δεν ξέρω τι να κάνω και πώς να βοηθήσω. Αυτοί δεν θέλουν να φύγουν από τη χώρα μας», σημειώνει.
Μετά τον λόγο πήρε η Ξένια. «Εγώ δεν μίλησα καθόλου με τους γονείς μου εδώ και ένα δεκαήμερο. Ούτε οι δικοί μου γονείς θέλουν να αφήσουν την Ουκρανία αλλά εγώ φοβάμαι για αυτούς. Δεν έχουν ρεύμα, νερό, φαγητό και έχει πολύ κρύο. Έχει -5 βαθμούς έξω και είναι εφιαλτικό αυτό που ζουν». Η Ξένια βλέπει εικόνες με πτώματα να βρίσκονται στους δρόμους και να ανοίγουν τάφους για να τους θάβουν και δεν μπορεί να το αντέξει. «Τα βλέπω και τρελαίνομαι για τους γονείς μου».
Τελευταία μιλάει η Καρίνα που έμενε σε ένα χωριό κοντά στα ρωσο-ουκρανικά σύνορα, την Κρασνοπίλα, που είναι δίπλα στην πόλη Σούμι. «Το χωριό μου είναι 23 χλμ από τα σύνορα. Τώρα πια δεν πυροβολούν εκεί, παρά μόνο περνάνε τα ρωσικά στρατεύματα για να πάνε στο Σούμι».
Οι τρεις τους λένε πως θα κάνουν ό,τι μπορούν για να σταθούν στη χώρα τους. Για αυτό, όπως λένε, θα βγαίνουν κάθε ημέρα να διαδηλώνουν κατά του πολέμου.