Του Γιώργου Κατοστάρη*
Τα ποσοστά της παγκόσμιας πείνας τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί και εμείς… ακόμα πολεμάμε. Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ, παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί στην αντιμετώπιση παραγόντων που πτωχαίνουν τους πληθυσμούς, η καταπολέμηση της πείνας σε παγκόσμιο επίπεδο έχει υποχωρήσει κατά 15 ολόκληρα χρόνια. Αυτό σίγουρα δεν είναι ασύνδετο με τα όσα βιώνουμε και μάλλον αποτελεί άλλη μια καταφανή απόδειξη των πληγών της Ελλάδας του σήμερα.
Έτσι ενόσω άλλοι παλεύουν ακόμα για την εξάλειψη της πείνας και την εδραίωση επισιτιστικής ασφάλειας, άλλοι αγωνίζονται να βιοπορισθούν και κάποιοι άλλοι να επιδείξουν ή να εκμεταλλευθούν την εξουσία που τους έχει παραχωρηθεί βάσει κοινωνικού συμβολαίου.
Ίσως αυτό ν΄αποτελεί μια νέα κρίση ή διακύβευμα των καιρών που διανύουμε. Το ερώτημα είναι τι είδους κρίση; Κρίση ψυχοκοινωνική, κρίση θεσμών; Η ενεργοποίηση των δυνατοτήτων σε κοινωνικό επίπεδο φαίνεται να περιορίζεται μόνο στο φαίνεσθαι και στην υλική και πρόσκαιρη δράση.
Από την άλλη αναρωτιόμαστε πόση ανθεκτικότητα θα πρέπει να διαθέτει κανείς για να αντιμετωπίσει όσα διαδραματίζονται σε τοπικό, αλλά και παγκόσμιο πεδίο σήμερα; Μετά από την εγχώρια οικονομική κρίση και μία ολέθρια υγειονομική οι αντοχές φαίνεται να λιγοστεύουν και ταυτόχρονα να δικαιολογούν σ΄ένα βαθμό τη γενικευμένη αδιαφορία ή αναντίληψη όσων διαδραματίζονται παντού και δίπλα μας.
Κάποιοι πολεμούν, ακόμα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Με τι όπλα όμως να οπλισθεί κανείς απέναντι στην υπονόμευση του διεθνούς δικαίου, σε ολιγαρχίες πολιτικές και τεχνολογικές που καταλήγουν να θεσμοθετηθούν διαχρονικά και να περιορίζουν τις δυνατότητές μας και κατ’ επέκταση την ευημερία μας; Η αισιοδοξία δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Η συμμετοχή στις αποφάσεις και στον πλούτο κάθε άλλο παρά συμπεριληπτική (!) είναι. Το γενικό καλό εκλείπει και περιορίζεται στο καλό των ολίγων. Λίγοί είναι βέβαια και εκείνοι που στέκονται στο ύψος των περιστάσεων.
Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε απορρύθμιση μέσα από έναν πόλεμο χωρίς στόχο, αντί να ασχολούμαστε με το παγκόσμιο βιοτικό επίπεδο (ελάχιστο μισθό διαβίωσης για όλους). Αντί ν΄ανακαλύπτουμε νέα μονοπάτια επιβίωσης και βελτίωσης της διαβίωσης μας στον πλανήτη, ακόμα πολεμάμε χωρίς καν να αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό διακύβευμα.
Τα προβλήματα στις εφοδιαστικές αλυσίδες είναι μόλις εμφανή, ενώ το πέρασμα σε περίοδο μακρού στασιμοπληθωρισμού δημιουργεί συνθήκες μιας νέας ΄κανονικότητας΄ με πολύ δυσμενείς επιπτώσεις σε κοινωνικό και ψυχολογικό πεδίο.
Η αξιοπρέπεια των θεσμών βάλλεται από πλέγμα σκανδάλων ανθεκτικών στο πέρασμα του χρόνου, που και πισωγύρισμα αποτελούν και απειλούν με εγκαθίδρυση παντελούς έλλειψης αξιοπρέπειας και μετάδοσης δυσπιστίας και απουσίας κάθε εμπιστοσύνης με μείωση των προσδοκιών, άρα και της προσπάθειας για βελτίωση.
Ο πλανήτης κινδυνεύει. Ίσως τελικά η περιβαλλοντική κρίση να μετατοπισθεί χρονικά εξαιτίας της ελάφρυνσης χρήσης των συμβατικών πηγών ενέργειας που διαφαίνεται να επιβάλλεται από τις συνθήκες πολέμου. Ίσως ο στόχος να ήταν και αυτός και να αυτό να αποτελεί μία επίπτωση θετική.
Στον εσωτερικό μας πόλεμο, σε μια Ελλάδα με πληθυσμό γηράσκοντα, η αναγκαιότητα να τοποθετηθούμε διαφορετικά έξω από δογματισμούς και ιδεοληπτικές πρακτικές, ώστε οι λιγότερο νέοι ν΄αρχίσουν να εκπαιδεύονται στο όνειρο μιας Ελλάδας διαφορετικής.
______
*Ο Γιώργος Κατοστάρης είναι επενδυτής κεφαλαίων, με MBA, MSc in International Business
