* του Γιάννη Νισύριου, Δικηγόρου
Προνόμιο για λίγους τείνει να γίνει η απονομή της Δικαιοσύνης ύστερα και από τις δυσβάστακτες οικονομικές επιβαρύνσεις των τελευταίων ετών.
Δεν υπάρχει τομέας υποθέσεων που να τίθεται εκτός του κάδρου μεγάλων οικονομικών υποχρεώσεων για τους πολίτες. Οι καταθέσεις αγωγών στα Πολιτικά Δικαστήρια, με την υποχρεωτική διαμεσολάβηση, τις συνακόλουθες απαραίτητα ένορκες βεβαιώσεις, τις επιδόσεις των δικαστικών επιμελητών, την κατάθεση προτάσεων, απαιτούν έξοδα της τάξης των 500 ευρώ περίπου, δίχως να περιλαμβάνονται σ’ αυτά το υπέρ κράτους ένσημο ανάλογα με το ποσό της καταψηφιστικής αγωγής και οι αμοιβές των δικηγόρων.
Στα Ποινικά Δικαστήρια πάλι, τα υψηλά τετραπλότυπα και η πρωτοφανής αύξηση των δικαστικών εξόδων σε περίπτωση καταδίκης, καθιστούν απαγορευτική για τον μέσο πολίτη την απεύθυνση στη Δικαιοσύνη και ιδίως την άσκηση ενδίκων μέσων, αφού ενδεικτικά το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων επιβάλλει κατώτερο ποσό εξόδων 1.200 ευρώ!
Είναι προφανές ότι ο φτωχός και ο αδύναμος πολίτης θα αποφύγει τη δικαστική επιδίωξη των δικαιωμάτων του ακόμη και σε περίπτωση επιβολής δυσβάστακτων φόρων και προστίμων, αφού η προσφυγή στα Διοικητικά Δικαστήρια, συνοδεύεται από υπέρογκα έξοδα και με προφανή πιθανότητα αρνητικού αποτελέσματος λόγω και της τυπικότητας του αντικειμένου.
Τι μέλλει γενέσθαι;
Η Δικαιοσύνη θα απονέμεται επιλεκτικά, η νομική βοήθεια, θεσμός για τους οικονομικούς αδύναμους, θα διευρυνθεί υπέρμετρα, θα καταστεί κανόνας αντί για εξαίρεση και ο πολίτης θα αποφεύγει τα Δικαστήρια, με συνέπεια η όποια επιτάχυνση (;) τυχόν της Δικαιοσύνης να επιτυγχάνεται σε βάρος της ουσίας και ερήμην των πολιτών και της κοινωνίας.