Οι σκηνές στη δίκη για την τραγωδία των Τεμπών που από χθες «προσπαθεί» να ξεκινήσει στη Λάρισα είναι -το λιγότερο- μελαγχολικές. Σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζουν σε μια πολιτισμένη ευρωπαϊκή χώρα. Διότι είναι, πλέον, σαφές ότι τρία χρόνια μετά το δυστύχημα και τα 57 θύματα για πολλούς συγγενείς η κόντρα τους με την κυβέρνηση και την δικαστική εξουσία έχει εξελιχθεί σε βεντέτα. Οι ίδιοι έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους κι έχουν εκδώσει την δικαστική τους απόφαση -ποιοι φταίνε και πώς θα τιμωρηθούν- και δεν δέχονται τίποτε άλλο. Μάλλον προτιμούν να καθυστερήσει η δίκη ή και -αν είναι δυνατόν- να μην τελειώσει ποτέ, εάν η απόφαση του δικαστηρίου απέχει από τη δική τους. Το έγραψε ξεκάθαρα η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, σε μια ανακοίνωση πρωτοφανούς -για τα δεδομένα της- ύφους και περιεχομένου. Το καταλαβαίνει ο καθένας που δεν εμπλέκεται συναισθηματικά με την υπόθεση κι έχει στοιχειωδώς… κρύο αίμα.
Πέρα από τις πολιτικές καριέρες που χτίζονται πάνω στην τραγωδία -η Μ. Καρυστιανού μαζί με τη δικηγόρο της έχουν εξαγγείλει την ίδρυση κόμματος, ενώ η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι ήδη πολιτικός αρχηγός και προετοιμάζεται για… πρωθυπουργός-, προφανώς υπάρχει η απόλυτα σεβαστή θλίψη των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους στην καλύτερη ηλικία, αλλά και όλων των υπολοίπων που έχασαν κάποιον δικό τους. Η κατανόηση (πρέπει να) είναι απόλυτη. Όπως, επίσης, ακλόνητη πρέπει να παραμείνει και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς και ιδιαίτερα στα δικαστήρια, ακόμη κι όταν ασκείται λογική κριτική. Όχι μόνο επειδή σε μια δημοκρατική πολιτεία η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο αποκούμπι του καθενός. Αλλά και διότι καθημερινά ανά την Ελλάδα γίνονται χιλιάδες δίκες, σε διάφορους βαθμούς και για διαφορετικής βαρύτητας αντικείμενα. Εάν, λοιπόν, αυτό το σύστημα καταστεί αναξιόπιστο ή καταρρεύσει τι θα συμβεί; Απάντηση δεν υπάρχει. Ή μάλλον υπάρχει, αλλά δεν είναι καθόλου βολική. Διότι εάν το σύστημα τιναχτεί στον αέρα, όπως εμφανώς επιδιώκουν κάποιοι δικηγόροι θυμάτων και κάποιοι πολιτικοί στη Λάρισα, οι οποίοι αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα, θα την πληρώσουν σκληρά οι πιο αδύναμοι της κοινωνίας. Οι οποίοι προφανώς δεν θέλουν μια τέτοια εναντίον τους εξέλιξη, στην οποία θα είναι οι… μεγάλοι χαμένοι.
Στο ερώτημα γιατί κάποιοι να επιδιώκουν το μπάχαλο σοβαρή απάντηση, λοιπόν, δεν υπάρχει. Εκτός κι αν υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν στα αλήθεια πως η υπόθεση των Τεμπών μπορεί να κρίνει τις επόμενες εκλογές στην κατεύθυνση που θέλουν ή ότι τελικά υπό την ηγεσία κάποιου Έλληνα Τσε Γκεβάρα θα υπάρξει επανάσταση στη χώρα, περίπου σαν κι αυτή που γιορτάζουμε αύριο! Από εκεί και πέρα -δυστυχώς- μόνο ιδιοτελή κίνητρα και συμφέροντα μπορεί να υποθέσει κανείς. Διότι ακόμη και το τυφλό πείσμα σε μια προσωπική πεποίθηση, που καταλήγει να γίνεται εμμονή, καταλήγει να είναι προσωπική υπόθεση, προσωπικό στοίχημα, που ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Πολύ περισσότερο εάν υπάρχουν πολιτικά κίνητρα που φτάνουν μέχρι την είσοδο ενός κόμματος και κάποιων προσώπων στη Βουλή, δηλαδή στο κυρίαρχο σύστημα εξουσίας στη χώρα.
Το αντιφατικό της υπόθεσης -αν υποθέσουμε ότι στον παραλογισμό και τον καιροσκοπισμό υπάρχουν αντιφάσεις- είναι πως όσοι αμφισβητούν και πολεμούν το σύστημα το κάνουν με τις δυνατότητες που τους παρέχει το ίδιο. Για παράδειγμα, εξαντλούν τις δικονομικές δυνατότητες και τους δικονομικούς κανόνες μιας Δικαιοσύνης την οποία δεν εμπιστεύονται και μοιραία τα αιτήματά τους θα κριθούν από δικαστές που επίσης δεν εμπιστεύονται. Πώς εξηγείται; Μάλλον στο μόνο που ποντάρουν είναι η πίεση που προσπαθούν να ασκήσουν, γνωρίζοντας ότι και οι δικαστές είναι άνθρωποι. Μόνο που όλο αυτό καμία σχέση δεν έχει με τη δικαιοσύνη, αλλά μόνο με την εξουσία. Διότι και η περίφημη «λαϊκή εξουσία», εξουσία είναι, που -ιστορικά να το δει κανείς- αποφασίζει για όλα, ακόμη και για το ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει.
ΥΓ. Σε μια ανεπτυγμένη και πολιτισμένη κοινωνία η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών τρία χρόνια μετά θα είχε πιθανότατα ολοκληρωθεί, τουλάχιστον σε πρώτο βαθμό. Θα είχαμε έτσι μια πρώτη αμακιγιάριστη εικόνα μιας δικαστικής διαδικασίας. Εδώ, στη χώρα όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα, η δίκη δεν άρχισε καν και θα περιμένουμε για καιρό -οι νομικοί μιλάνε για χρόνια, όχι για μήνες- για ένα πρώτο αποτέλεσμα. Για να ακολουθήσουν -μετά βεβαιότητος- το Εφετείο και ο Άρειος Πάγος.
