Η ασκούμενη οικονομική πολιτική, είχε έως το 2010 στην χώρα μας ιδεολογικό προσανατολισμό. Άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο. Επειδή μάλιστα εγκαθιδρύθηκε το δίπολο στην εναλλαγή των κομμάτων εξουσίας, υπήρξε και η σχετική αντανάκλαση στην οικονομική πολιτική των δύο κομμάτων κατά την πολυσυλλεκτικότητά τους. Η σύγχρονη κεντροδεξιά και η σύγχρονη κεντροαριστερά διαμορφώθηκαν με παληά και νέα ιδεολογικά ρεύματα.
Στην Πατρίδα μας όμως κυριάρχησε η επί μέρους έκφραση και όχι η ομογενοποιημένη σύγχρονη ιδεολογική ταυτότητα. Έτσι η Νέα Δημοκρατία εμφάνιζε ως συνισταμένη τον ορθολογικό φιλελευθερισμό, αλλά κυριαρχούσε η ταυτότητά της αποκαλούμενης δεξιάς. Ελεύθερη δημιουργία και κοινωνική προστασία. Το ΠΑΣΟΚ διαμόρφωσε οικονομικές πολιτικές, πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενες, αλλά με σταθερό κοινωνικό πρόσημο. Η χώρα ταυτόχρονα στερούνταν δεξαμενών σκέψεως και υπήρχαν οι πνευματικές -πολιτικές αναλαμπές προσώπων. Αναπόφευκτα και έχοντας ένα πολίτευμα διαστροφικό, εμφανιζόταν και διογκωνόταν τα φαινόμενα του πολιτικού εκφυλισμού και της αναποτελεσματικότητας στην οικονομική πολιτική. Παρά ταύτα η χώρα οδηγούνταν, έστω και ελλειμματικά, από κυρίαρχες πολιτικές οικονομίας και της όποιας ανάπτυξης.
Στο κομβικό σημείο της δεκαετίας του 2000 επήλθε η κόπωση και η αναρχία στην όποια ακολουθούμενη οικονομική πολιτική που οδήγησε στον τοίχο του 2010. Έκτοτε η επιβληθείσα υποταγή εξαφάνισε κάθε ίχνος πολιτικής οικονομίας. Η διαχείρηση ως μέσον ισορροπίας και διάσωσης από την καταστροφή καταπλάκωσε καθολικά την πολιτική ζωή της χώρας.
Αντιλαμβάνεται νομίζω εύκολα ο μέσος πολίτης, ότι αυτά που συμβαίνουν στο οικονομικό πεδίο δεν έχουν καμία ιδεολογική πολιτική αναφορά. Ένα ανάμεικτο κράμα από την κεντροαριστερά και δυστυχώς και από την κεντροδεξιά. Η απουσία πολιτικών θεμελίων με στοιχειώδη εθνική αναφορά και κοινωνική προστασία των πολιτών, δημιούργησε το ανοσιούργημα των δέκα ετών μνημόνια. Η τελευταία περίοδος, του μνημονιακού τραύματος, δυστυχώς δεν ήταν ούτε σε επίπεδο ισορροπίας, ούτε σε επίπεδο προφανώς ανάκαμψης. Απλώς γλιτώσαμε τον πνιγμό, αλλά θέριεψαν οι οικονομικές ανωμαλίες. Εξαφανίστηκε η μεσαία οικονομικώς κοινωνική οντότητα, ταυτίσθηκε η φοροδοτική ικανότητα με την εισφορά στην κοινωνική ασφάλιση και εκχωρήθηκαν τα «ασημικά» της χώρας και των πολιτών.
Από το 2019, υποτίθεται ότι αναζητούμε την κανονικότητα, αλλά με τραγικά λάθος τρόπο και δρόμο. Μία κεντροδεξιά στην κυριολεξία κυβέρνηση, αδυνατεί να κατανοήσει, ότι η λύση για τη χώρα και τους πολίτες είναι ο εαυτός της. Να ενισχυθούν οι δημιουργικές δυνάμεις της χώρας με επιμερισμό και αναλογικότητα στην κοινωνία. Να κυριαρχήσει η ανταποδοτικότητα στην προσπάθεια και να αναθερμανθεί η οικονομία με ρευστότητα από τους πολίτες αναλογικά στο σύνολο της κοινωνίας. Φαίνεται όμως ότι, ο Θεός να την κάνει κεντροδεξιά, έχει καταληφθεί από επιβήτορες εξουσίας και λαθρεπιβάτες των ιδεών της.
Η χώρα δυστυχώς σώζεται λόγω διεθνών συνθηκών και συμμαχιών . Όπως και από το συμπιεσμένο ελατήριο των μνημονίων, που αναπόφευκτα θα άνοιγε προς τα εμπρός. Γιατί δεν είχε πιο πίσω και πιο κάτω να πάει. Η οικονομική δύναμη συγκεντρώνεται σε λίγους, το εισόδημα προς διάθεση στην αγορά των συνταξιούχων και δημοσίων υπαλλήλων δεν ανατάσσεται και τα επιδόματα και οι αποσπασματικές οικονομικές παρεμβάσεις είναι γενικευμένες. Οι υπηρεσίες (ιδίως τραπεζικές) και τα διατροφικά προϊόντα με την ενέργεια στραγγαλίζουν την επιβίωση με την ταυτόχρονη πορεία προς τα εμπρός.
Αντί πολιτικής, η διαχείρηση με αντινομία ιδεολογικού περιεχομένου και προσδοκιών των πολιτών. Ένας γαλάζιος ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της Κεντροδεξιάς, είναι ανεπίτρεπτη διαστροφή. Όπως δεν είναι άλλοθι για τον πολιτικό κόσμο της μεταπολίτευσης η λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, έτσι και για την κυβέρνηση δεν υπάρχει το άλλοθι, ότι πάμε καλύτερα από τη δεκαετία των μνημονίων. Ιστορική ευκαιρία για την κεντροδεξιά παράταξη της χώρας να δοξάσει της ιδέες και την Πατρίδα και επί του οικονομικού πεδίου. Επειγόντως αποτίναξη των επιβητόρων και των λαθρεπιβατών, για να αναπνεύσει η κοινωνία από τη διαχείρηση, που οδηγεί στην αλαζονεία και στην διαφθορά . Είναι η ώρα της πολιτικής, για την οικονομία και την κοινωνία.
