Από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και το «Έξω οι βάσεις του θανάτου», μέχρι την κατάργηση των μνημονίων «με έναν νόμο και ένα άρθρο», την ακύρωση στην πράξη του δημοψηφίσματος του 2015 και την πρόσφατη κυβερνητική διαβεβαίωση ότι αν οι ιδιοκτήτες των ομάδων μπάσκετ του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού δεν καθίσουν στο ίδιο τραπέζι, ώστε να δεσμευθούν στον υπουργό Αθλητισμού, αλλά και μεταξύ τους, για την εξάλειψη της βίας από τους αγωνιστικούς χώρους, το πρωτάθλημα μπάσκετ θα διακοπεί, οι «κωλοτούμπες» των πολιτικών και η ασυνέπεια λόγων και πράξεων δεν έχει τέλος.
Σε πολλές περιπτώσεις στα 50 και πλέον χρόνια της Μεταπολίτευσης –προφανώς και παλαιότερα, αλλά δεν έχει νόημα να διατρέξουμε την ιστορία των τελευταίων δύο αιώνων- οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα δεν έχει ξεφύγει από την εποχή του… Μαυρογιαλούρου. Που αν πιστέψουμε την ταινία του Αλέκου Σακκελάριου είχε φιλότιμο, αφού ο κουστουμαρισμένος υπουργός – Λάμπρος Κωνσταντάρας- μόλις κατάλαβε τι γίνεται, πρώτα έριξε μερικά φάσκελα στον εαυτό του και μετά παραιτήθηκε.
Η… κωλοτούμπα Βρούτση - στην πράξη πρόκειται για κωλοτούμπα της κυβέρνησης - δείχνει ορισμένα συγκεκριμένα πράγματα:
Πρώτον, οι εν θερμώ αποφάσεις των πολιτικών είναι συνήθως επιπόλαιες και έχουν ως μοναδικό στόχο την επίδειξη αντανακλαστικών, έστω κι αν αυτά αποδεικνύνονται αναποτελεσματικά.
Δεύτερον, οι Έλληνες πολιτικοί έχουν μάθει να συντονίζονται με την ψυχολογία του μέσου καφενόβιου Έλληνα, που συχνά μπορούμε να τον χαρακτηρίζουμε «μάγκα της πλάκας». Υπό την έννοια ότι σπανίως αναλαμβάνει ο ίδιος τις ευθύνες του. Συνήθως προσπαθεί να τις… μεταβιβάσει, να τις φορτώσει στους άλλους. Η κόλαση είναι οι άλλοι, έτσι δεν λένε;
Τρίτον, πολλές φορές το πολιτικό κόστος βαραίνει περισσότερο από το κοινωνικό όφελος. Κάθε τι που ξεφεύγει του εκλογικού κύκλου, δεν απασχολεί ιδιαιτέρως ή μάλλον είναι απολύτως ανεπιθύμητο.
Τέταρτον, στη βάση αυτού του πολιτικού κόστους, οι Έλληνες πολίτες στα μάτια πολλών Ελλήνων πολιτικών δεν είναι ακριβώς ίσοι, αλλά… περίπου ίσοι. Όπως ακριβώς οι νόμοι που είναι για να ψηφίζονται, αλλά όχι ακριβώς για να εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση και προς κάθε κατεύθυνση. Οι πρόεδροι των μεγάλων ομάδων, συνήθως κάποιοι πλούσιοι επιχειρηματίες ή «επιχειρηματίες» έχουν λόγο βαρύνοντα, έναντι των απλών πολιτών. Κάτι που υποτίθεται ότι μέσω του δυτικού πολιτικού πολιτισμού έχει ξεπεραστεί και στην Ελλάδα. Υποτίθεται… Διότι, πέρα από το πρόσφατο με τον Δ. Γιαννακόπουλο και τους αδελφούς Αγγελόπουλους, τα παραδείγματα είναι πολλά. Ξεκινούν από τη διαφορετική αντιμετώπιση εντός των γηπέδων και φτάνουν μέχρι την ατιμωρησία στα δικαστήρια.
Η υπόθεση του φετινού πρωταθλήματος μπάσκετ -έτσι όπως εξελίχθηκε τις τελευταίες ημέρες- μόνο αθλητική δεν είναι. Είναι βαθύτατα πολιτική. Κάτι που μετά από τα αίσχη της προηγούμενης Κυριακής έδειξε να το αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Κάτι που, πλέον, με τη στάση του αναπληρωτή υπουργού Αθλητισμού -ο οποίος προφανώς συνεννοήθηκε με τους προϊσταμένους του-, που άλλα είπε τη Δευτέρα και άλλα εννοούσε την Τετάρτη, εκπίπτει στην κατηγορία του πολιτικαντισμού.
ΥΓ. Όπως έγραψε και ο Κώστας Τριπολίτης στην δική του «Νταλίκα», που μελοποίησε ο Δήμος Μούτσης και τραγούδησε η αξεπέραστη Σωτηρία Μπέλλου:
«Μες στο κόλπο είσαι χωμένος και γλιτώνεις παρά τρίχα, /
τώρα είσαι βολεμένος και σου κόψανε το βήχα./
Κι αν θυμάσαι τα παλιά ψέματα και μπλα μπλα μπλα /
η μαγκιά σου ναφθαλίνη με κασμίρι και λουστρίνι».