Το πολιτικό μας σύστημα παρουσιάζει ανησυχητική αποσύνθεση. Η εμπιστοσύνη των πολιτών στις παραδοσιακές δυνάμεις διακυβέρνησης αγγίζει το ναδίρ. Η δημοτικότητα της –πρόσφατα εκλεγμένης με ισχυρό ποσοστό- κυβέρνησης μειώνεται σταθερά με εντυπωσιακή ταχύτητα, τα δε μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης προσπαθούν εδώ και καιρό να αντιμετωπίσουν τους δαίμονές τους. Μόνο στο χώρο που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «δεξιά της δεξιάς» πνέει ούριος άνεμος. Πού πάμε;
Οι συνεχείς και έντονες συζητήσεις περί κεντροαριστεράς, κεντροδεξιάς, σοσιαλδημοκρατίας, προοδευτικών δυνάμεων κτλ, εκφράζουν την αγωνία μεγάλης μερίδας πολιτών για την έλλειψη ενός δυνατού αντιπολιτευτικού πόλου στην πολιτική μας σκηνή. Ενός πόλου που θα επαναφέρει την αισιοδοξία ότι η ψήφος του κάθε πολίτη έχει δύναμη και μπορεί να ρυθμίσει τον προγραμματισμό της ζωής του. Στην γενικευμένη απαξίωση της πολιτικής μας συμμετοχής κάποιος χώρος πρέπει να υψώσει τείχος.
Ο χώρος του «κέντρου» αποτελεί διαχρονικά την πολύφερνη νύφη των κυβερνητικών σχηματισμών. Γιατί, το πολιτικό κέντρο δεν είναι ένα σημείο στον άξονα του πολιτικού συστήματος που απέχει «εξ ίσου» από τα άκρα . Είναι οι αξίες και πρακτικές του που το καθιστούν απαραίτητο για μια δημοκρατική πορεία με βιωσιμότητα και δικαιοσύνη. Τα μελετημένα επιχειρήματα, οι ξεκάθαρες στρατηγικές, ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός, τα μετρήσιμα αποτελέσματα, η διαφανής πορεία, οι συλλογικές αποφάσεις, η θαρραλέα εκτίμηση των πραγματικών διεθνών καταστάσεων και δυνατοτήτων, η δημιουργία συνθηκών για ίσες ευκαιρίες των πολιτών, η ενίσχυση της αίσθησης του ατόμου ότι μετράει μέσα στο κοινωνικό σύνολο, και κυρίως η επίπονη και επίμονη νηφαλιότητα σύνθεσης και των πιο ακραίων αντιθέσεων. Όλα αυτά μετατρέπουν τις ομάδες ατόμων σε «σύνολο».
Οι κεντρώες πολιτικές και πρακτικές είναι οι μόνες που μπορούν να αντιμετωπίσουν συμπεριφορές πελατειασμού και παρασιτισμού. Που μπορούν να απαντήσουν σε συντεχνιακά αιτήματα και κοινωνικές πιέσεις προτάσσοντας το συλλογικό όφελος και τους κοινούς στόχους, σε μια ευνομούμενη κοινωνία. Που μπορούν να αντιπαρατεθούν σε οπαδικές συμπεριφορές, συνθηματικό λόγο, ακραίες πράξεις, διχόνοια, παραβατικότητα και ανομία. Που μπορούν με σύνεση, να προλάβουν την οργή, την απογοήτευση, την παραβατικότητα σε μια περίοδο με πολύ γρήγορες κοινωνικές και οικονομικές «αναταράξεις» διεθνώς.
Παρόλη την έντονα πολιτικοποιημένη πορεία της χώρας μας στην περίοδο της μεταπολίτευσης, αναζητούμε ακόμη ένα ώριμο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα, που θα μπορεί να προσφέρει στον πολίτη τη βεβαιότητα ότι, όσα διαβάζει σε μακροσκελείς πολιτικές διακηρύξεις , εξαγγελίες, και εκθέσεις ιδεών περί διαφάνειας, ανάπτυξης, ισότητας ευκαιριών, θα τα ζει στην καθημερινή του ζωή. Η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται να αγγίζει τα όρια των δυνατοτήτων της, ίσως και των επιθυμιών της. Στην αντιπολίτευση πέφτει βαριά ευθύνη. Θα ανταποκριθεί;
Τα μάτια των κεντρώων στρέφονται στο ΠΑΣΟΚ. Όχι για την επανάληψη του παρελθόντος του, αλλά για τη δημιουργία ενός νέου πόλου, βασισμένου στην εμπειρία του παλιού και την ορμή του νέου. Διότι ο πολιτικός αυτός χώρος, διαθέτει «πολύ από παλιό και πολύ από νέο», δυναμικά και αξιόλογα και τα δυο στοιχεία, φτάνει να καταφέρουν να σχηματίσουν ένα «Σύνολο». Ο αριθμός των υποψηφίων προέδρων είναι σημαντικός. Τα προφίλ τους συμπληρωματικά και ενδιαφέροντα. Η δε εκλογική διαδικασία μέχρι σήμερα, τόσο κοντά στις εκλογές, αξιοπρεπέστατη. Σε αντίθεση με άλλα κόμματα που δε μπορούν με τίποτα να απεμπλακούν από συμπεριφορές ακροτήτων και αλληλοσπαραγμών. Μπράβο στους υποψηφίους, μπράβο στον πρόεδρο, Νίκο Ανδρουλάκη.
Η συμμετοχή της Άννας Διαμαντοπούλου προσθέτει πολλά στην εκλογική διαδικασία του ΠΑΣΟΚ. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, όχι μόνο ενισχύει τα ποσοστά της στις δημοσκοπήσεις, αλλά τόνωσε το ενδιαφέρον των πολιτών για τις διεργασίες στο κόμμα. Ο πολιτικός λόγος της, η παραμονή της στον χώρο του κέντρου, η επιβίωσή της έξω από κομματική προστασία, προσφέρει εγγυήσεις για τις δυνατότητές της να αναλάβει αποτελεσματικά το ρόλο της προέδρου. Αλλά πάνω από όλα, η μακρά της πορεία με εύκολες και δύσκολες στιγμές, προσφέρει εγγυήσεις για την αφοσίωσή της στην ενότητα του κόμματός της, με την αξιοποίηση όλων των στελεχών στις κατάλληλες θέσεις.
Διότι, ακόμη και για τον νικητή, η ημέρα των εκλογών είναι μία και τελειώνει γρήγορα. Η πορεία για την ανάκαμψη του κεντρώου χώρου και την στήριξη της ταλαιπωρημένης κοινωνίας είναι μακρά και δύσβατη. Και οι ευκαιρίες λιγοστές.