* Της Νιόβης Παυλίδου
Ως σοβαρή εξέλιξη της υπόθεσης χαρακτήρισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τις πρόσφατες δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Πολύ σωστά. Πιο σοβαρό ζήτημα όμως αποτελούν οι «θερμές» τοποθετήσεις στα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα πολλών εμπλεκόμενων και μη βουλευτών, αλλά και απλών πολιτών, σχετικά με τον ρόλο του βουλευτή στη διακυβέρνηση της χώρας. Αυτές κυμαίνονται γύρω από τη διατύπωση «οι εισαγγελείς πρέπει να μας πουν αν πιστεύουν ότι δεν πρέπει να γίνεται η δουλειά του βουλευτή».
Ποια είναι η δουλειά του βουλευτή; να φροντίζει για «τα αιτήματα» των πολιτών» της περιφέρειάς του πατώντας στα όρια του νόμου, ενάντια στο γενικό συμφέρον; Έχει γραφτεί στο DNA του Έλληνα αυτή η στάση ζωής, παρόλα τα βήματα που κάναμε προς μια σταθερή, ώριμη Δημοκρατία; Ίσως γι αυτό αποδεχόμαστε να εκλέγουμε τόσο πολλούς βουλευτές, σε σχέση τόσο με τον πληθυσμό μας όσο και τις νέες δυνατότητες επικοινωνίας που έχει σήμερα ο πολίτης με την κυβέρνηση της χώρας του. Είναι πολλά τα «αιτήματα», συλλογικά και ατομικά, που όσο περισσότεροι βουλευτές ασχολούνται με αυτά και «ασκούνται πιέσεις», τόσο καλύτερα θα εξυπηρετηθούν!
Στις Δημοκρατίες η δουλειά του βουλευτή είναι η συμμετοχή του στην χάραξη και τον έλεγχο μιας αποτελεσματικής διακυβέρνησης της χώρας. Δηλαδή, η μελέτη των διαφόρων επιλογών σε όλα τα θέματα και η διαμόρφωση προγράμματος για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας μέσα σε ένα ισχυρά διεθνοποιημένο οικονομικό και εργασιακό περιβάλλον. Για το συμφέρον όλης της κοινωνίας. Ιδίως για χώρες μικρές, όπως η χώρα μας, η προσοχή που απαιτείται είναι μεγάλη. Οι μικρές χώρες αν δεν σταθούν με σταθερότητα στη διεθνή κοινότητα, δεν έχουν μέλλον. Διότι καμία χώρα πλέον δεν θα γίνει «μεγάλη ξανά» κλείνοντας τα σύνορά της. Το βιώνουν σήμερα και οι πλέον υπερφίαλες «υπερδυνάμεις». Η χώρα στηρίζει τον βουλευτή για να ανταποκριθεί στον ρόλο του, με πολυπληθή ομάδα ειδικών, για να συμμετέχει κυρίως στην διατύπωση απόψεων στα ποικίλα θέματα που εξετάζονται. Όχι αποκλειστικά για να συνομιλεί με τους πολίτες.
Ο βουλευτής λοιπόν έχει το βάρος αυτής της αποστολής. Και αν χρειαστεί θα πρέπει να αντισταθεί στα «κοντόφθαλμα» αιτήματα του πολίτη, εξηγώντας και πείθοντάς τον ότι το γενικό συλλογικό συμφέρον είναι πιο ισχυρό. Το συλλογικό συμφέρον μας αποτυπώνεται στους νόμους. Και η εφαρμογή τους στηρίζει την κοινωνική δικαιοσύνη. Και όχι μόνο στα όρια της χώρας μας. Ανήκουμε σε μια Ευρωπαϊκή οικογένεια. Και κοινωνική δικαιοσύνη σημαίνει, μεταξύ άλλων, να μην σκεφτόμαστε την κατάχρηση κοινοτικών κονδυλίων που αποτελούν το κοινό μας ταμείο. Δηλαδή, τα χρήματα των εργαζόμενων σε όλη την Ευρώπη. Το ταμείο αυτό προφανώς δεν πέφτει από τον ουρανό.
Σήμερα έχουν διευρυνθεί οι τρόποι συμμετοχής του πολίτη στη διακυβέρνηση της χώρας. Ηλεκτρονική επικοινωνία με όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης, διαβουλεύσεις, εθελοντικές δράσεις πολιτών σε ζητήματα της καθημερινότητάς του, είναι πρακτικές ώριμες σε άλλες χώρες. Καιρός και στη χώρα μας. Ο ρόλος του βουλευτή, ως μεσάζοντα ανάμεσα στον πολίτη και την κυβέρνηση, καιρός να επαναδιατυπωθεί σοβαρά. Να δοθούν ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες για τον ρόλο αυτό. Είναι μορφωμένος, ενημερωμένος ο Έλληνας πολίτης, δικαιούται να δοκιμαστεί. Είναι σκανδαλώδες να μην υπάρχουν θητείες στις βουλευτικές θέσεις, και σε όλες τις αιρετές θέσεις. Να μην εξασφαλίζονται ευκαιρίες για όλους. Και με όλες τις «ατασθαλίες» που αποκαλύπτονται διαρκώς κλονίζεται η εμπιστοσύνη του πολίτη προς την δημοκρατία, προς τις διαδικασίες του «εκλέγειν» και «εκλέγεσθαι». Σήμερα ποιος πέφτει από τα σύννεφα εάν εκλέγονται διαρκώς όσοι σταθερά «εξυπηρετούν» τον πολίτη της περιφέρειάς τους; Οι πολίτες οδηγούνται στην αποχή. Θάνατος για τη Δημοκρατία. Κάποια στιγμή πρέπει να αντιμετωπισθούν οι πρακτικές αυτές. Που έγιναν χρόνια ασθένεια για την χώρα και δεν θεραπεύονται εύκολα.
Υπάρχουν όμως και καλά νέα! Η Ψηφιακή Κοινωνία, που προχωρά διεθνώς σταθερά, προσφέρει όπλα που εντοπίζουν τις «παραβατικές» πρακτικές και περιφρουρούν την νομιμότητα. Πολύτιμος βοηθός για την θεσμική θωράκιση της χώρας. Και οι πλέον δύσπιστοι («στην Ελλάδα αυτά δεν γίνονται») το αισθάνονται σήμερα, τους ακουμπά η οργανωμένη κοινωνία.
Υπάρχουν και καλύτερα νέα! Η Ψηφιακή Κοινωνία δεν προχωρά με τους αργούς ρυθμούς που μάθαμε και αγαπάμε. Τρέχει. Αν γίνει κάτι κάπου σήμερα, αύριο παντού στον κόσμο.
Ας επανεξετάσουμε λοιπόν τους στόχους και τις πρακτικές μας, για να θωρακίσουμε τη χώρα μας, και ας μην εκνευριζόμαστε με τους εισαγγελείς.
* Η Νιόβη Παυλίδου είναι Τ. Καθηγήτρια ΑΠΘ και Τ. Συμπαραστάτης του Πολίτη και της Επιχείρησης στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας
