του Γιώργου Δώρα
Η τελευταία απόφαση του Αλέξη Τσίπρα πριν την παραίτησή του και την προσφυγή σε εκλογές, μπας και σώσει την προσωπική του παρτίδα, ήταν να σταματήσει την εξορυκτική δραστηριότητα στη Βόρεια Χαλκιδική. Σε συνεννόηση με τον στενό του συνεργάτη υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Πάνο Σκουρλέτη το μεσημέρι της Τετάρτης ανακοίνωσαν ότι η Ελληνικός Χρυσός έχει παραβεί όρους της τεχνικής μελέτης κι επομένως η δραστηριότητα πρέπει να σταματήσει.
Με αυτό τον τρόπο ο Τσίπρας επιχειρεί να εμφανιστεί λίγες μόλις ημέρες μετά την υπογραφή του 3ου Μνημονίου και εξίσου λίγες ημέρες πριν τις εκλογές ως ο περιβαλλοντικά ευαίσθητος αριστερός πολιτικός. Αφενός «κλείνει το μάτι» στους φανατικούς της περιοχής που αντιδρούν στην ολοκλήρωση της επένδυσης για περιβαλλοντικούς λόγους και αφετέρου επιχειρεί να εκθέσει τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, που εξελίσσεται σε απόλυτο πρωταγωνιστή των πολιτικών εξελίξεων της τρέχουσας περιόδου. Ο επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας ήταν ο προκάτοχος του κ. Σκουρλέτη στο υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, αλλά αν και ήταν πολέμιος της επένδυσης, αν και δημιουργούσε προσκόμματα στην εταιρία δεν είχε φτάσει στο σημείο να σταματήσει εντελώς τη δραστηριότητα και να στείλει –σε πρώτη φάση- σε τρίμηνη διαθεσιμότητα περί τους 2000 εργαζομένους.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η μεθόδευση είναι άθλια. Σε μία χώρα που (υποτίθεται ότι) έχει ως μεγαλύτερο πρόβλημα την ανεργία και αναζητεί με αγωνία ένα κάποιο οικονομικό μέλλον τέτοιου είδους χειρισμοί είναι καταστροφικοί. Δεν είναι μόνο οι θέσεις εργασίας που χάνονται, σε μια περιοχή στην οποία χιλιάδες χρόνια τώρα ασκείται μεταλλευτική δραστηριότητα και άλλες πηγές πλούτου επί της ουσίας δεν υπάρχουν. Είναι η απόλυτη δυσφήμιση στο εξωτερικό και τους δυνητικούς επενδυτές. Διότι η χώρα στην οποία οι άδειες χορηγούνται ή ανακαλούνται αναλόγως του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία ή του υπουργού του ίδιου κόμματος που κατέχει την καρέκλα για λίγες εβδομάδες δεν είναι σοβαρή. Διότι η χώρα στην οποία το κράτος δεν έχει συνέχεια και συνέπεια δεν μπορεί να λογίζεται ανεπτυγμένη. Διότι η χώρα στην οποία η εκτελεστική εξουσία περιφρονεί τις δικαστικές αποφάσεις δεν είναι δυνατόν να θεωρείται πολιτισμένη.
Η υπόθεση των μεταλλείων χρυσού στην ορεινή Χαλκιδική αποδεικνύει εδώ και 20 χρόνια ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα της πλάκας. Ότι η γραφειοκρατία είναι συχνά ισχυρότερη από τη νομιμότητα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 η ελληνική Βουλή ψήφισε με πλειοψηφία 95% -μόνο το ΚΚΕ είχε πει όχι- την παραχώρηση των εγκαταλελειμμένων και γι’ αυτό επικίνδυνων για το περιβάλλον μεταλλείων στην καναδική TVX Gold, που είχε καταθέσει συγκεκριμένο σχέδιο. Η εταιρία επί οκτώ χρόνια δεν κατάφερε να εξασφαλίσει από τα συναρμόδια υπουργεία τις απαιτούμενες για την πραγματοποίηση της επένδυσης άδειες και εγκατέλειψε τις προσπάθειες. Στα τέλη του 2003 μια κοινοπραξία Ελλήνων και Αυστραλών ανέλαβε τα μεταλλεία και τα επόμενα εννέα χρόνια αγωνιζόταν να προχωρήσει. Μετά κόπων και βασάνων το θέμα έφτασε σε κάποιο ικανοποιητικό στάδιο και από τις αρχές του 2012 η υπόθεση πέρασε στην καναδική Eldorado Gold, βασικοί μέτοχοι της οποίας είναι η Fidelity και η Blackrock, που αντιπροσωπεύουν δύο από τα μεγαλύτερα επενδυτικά κεφάλαια στον πλανήτη.
Σε όλη αυτή τη εικοσαετία το θέμα επανέρχεται διαρκώς στην επικαιρότητα, διότι στην περιοχή του σημερινού δήμου Αριστοτέλη κάποιοι αντιδρούν. Απλοί πολίτες που αγωνιούν για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, αλλά και πολιτικά πρόσωπα που στήριξαν την πορεία τους στην αυτοδιοίκηση ή την κεντρική πολιτική σκηνή στην αντίθεσή τους στη μεταλλουργία χρυσού. Κανένας διάλογος δεν έχει γίνει όλα αυτά τα χρόνια και η κεντρική εξουσία αποδεικνύεται ανεύθυνη, αφού αντί να εποπτεύει και να ελέγχει την εφαρμογή των νόμων και αναλόγως να εγκρίνει ή να μην εγκρίνει τις μελέτες και τις ενστάσεις που υποβάλλονται, απλώς πελαγοδρομεί, δίνοντας περιθώρια για παιχνίδια και… παιχνιδάκια. Για να φτάσουμε στην προεκλογική περίοδο του περασμένου Ιανουαρίου, όταν η απληστία και η βιασύνη για εξουσία οδήγησαν τον Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνο Καμένο να υποσχεθούν τα πάντα στους πάντες, ανάμεσα σε αυτά και το κλείσιμο των μεταλλείων, κάτι που επιχειρούν να κάνουν πράξη, πάλι για προεκλογικούς λόγους, την τελευταία ημέρα τους στην εξουσία. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι τις τελευταίες εβδομάδες, ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι δεν είναι δυνατόν να ακυρωθεί μια τόσο μεγάλη επένδυση 1,5 δισ. ευρώ, που προσφέρει χιλιάδες θέσεις εργασίας. Προφανώς όταν τα έλεγε αυτά, ξεσηκώνοντας αντιδράσεις από το ΣΥΡΙΖΑ του δήμου Αριστοτέλη, πίστευε ότι θα ξεπεράσει τις εσωκομματικές αντιδράσεις και δεν θα υποχρεωθεί να προσφύγει σε εκλογές. Είχαν μεσολαβήσει τους προηγούμενους μήνες δημιουργικές παρεμβάσεις από τους Καναδούς σε κορυφαίο επίπεδο και υπήρχε συνεννόηση.
Μέχρι και ο μεγαλομέτοχος της Eurobank καναδοϊνδός επιχειρηματίας Πρεμ Γουάτσα, που έχει αναπτύξει προνομιακές σχέσεις με τον πρωθυπουργό, επισκέφθηκε το Μέγαρο Μαξίμου για τον θέμα. Μόνο που μπροστά στις εκλογές ο κ. Τσίπρας νοιάζεται περισσότερο για την υποστήριξη της κ. Κατερίνας Ιγγλέση, της βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή και του δημάρχου Αριστοτέλη Γιώργου Ζουμπά, οι οποίοι έστησαν τις πολιτικές τους καριέρες τοκίζοντας αποκλειστικά στο κλείσιμο των μεταλλείων. Οι δυο τους ήταν το μεσημεράκι της Τετάρτης οι τελευταίοι που συνάντησαν τον Π. Σκουρλέτη στο γραφείο του, πριν εκείνος μεταβεί στο Μέγαρο Μαξίμου και ανακοινώσει «πανηγυρικά» το τέλος της μεταλλευτικής δραστηριότητας.