Στην εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές παίζουν τον κυρίαρχο ρόλο.
Είναι οι εγκέφαλοι πίσω από κάθε μικρή, μεσαία ή μεγάλη επιχείρηση, μονάδα παραγωγής, βιομηχανία όπου με το πάτημα ενός πλήκτρου από τον χειριστή δίνουν τις κατάλληλες εντολές και επεξεργάζονται εκατομμύρια δεδομένα.
Παράλληλα είναι ο βοηθός για μεγάλο αριθμό εργαζόμενων και ο σύντροφος στα παιχνίδια για τα παιδιά.
Οι υπολογιστές σταθεροί ή φορητοί καλύπτουν τις ανάγκες του συγχρόνου ανθρώπου, καθώς του παρέχουν άπειρες δυνατότητες. Μέσα στα κουτιά όπως έχουμε συνηθίσει να τα λέμε βρίσκεται το λεγόμενο hardware, το οποίο αποτελείται από διάφορα μέρη μεταξύ των οποίων τα τσιπ και οι πλακέτες.
Τι γίνονται όταν ένας υπολογιστής «γεράσει» και παύει να εξυπηρετεί τις ανάγκες του χρήστη;
Στις περισσότερες των περιπτώσεων ολόκληρη η μονάδα καταλήγει στα σκουπίδια ή στην καλύτερη σε κάποιον κάδο ανακύκλωσης ηλεκτρικών συσκευών.
Η Λιζέτα Φώτογλου όμως είχε μια καλύτερη ιδέα. Να μετατρέψει τις μητρικές πλακέτες σε κοσμήματα, μπρελόκ και μικροαντικείμενα τέχνης, τα οποία ξεχωρίζουν με την πρώτη ματιά.
Η κ. Φώτογλου σπούδασε διακόσμηση εσωτερικών χώρων, χαρακτηρίζει τον εαυτό της ως artist of technology και εξηγεί πως η αρχική της έμπνευση προήλθε από υπολογιστές περασμένων δεκαετιών όπου το πληκτρολόγιο ήταν βασισμένο στο γερμανικό αλφάβητο.
«Οι πρώτες σκέψεις μού ήρθαν το 2010. Τότε εργαζόμουν σε ένα κατάστημα που πουλούσε έπιπλα από χαρτόνι. Στην πορεία η επιχείρηση αποφάσισε να εμπλουτίσει τη συλλογή με ακόμη περισσότερα προϊόντα φιλικά προς τον άνθρωπο και το περιβάλλον και στη διάρκεια της αναζήτησης μού ήρθε η ιδέα να κάνω κάτι με τα υλικά των υπολογιστών», αναφέρει στη Voria.gr.
Οι πρώτες της απόπειρες να κάνει κοσμήματα έγιναν με κουμπιά πληκτρολογίων με το γερμανικό αλφάβητο από υπολογιστές που είχε φέρει ο σύζυγός της από τη Γερμανία.
«Από εκεί ξεκίνησα και στη συνέχεια άρχισα να το εξελίσσω χρησιμοποιώντας άλλες υλικά των υπολογιστών όπως τα καλώδια, τους πυκνωτές, τις πλακέτες. Ο πατέρας μου ήταν ηλεκτρολόγος και έχοντας πολλά εργαλεία μου έδειξε πώς να τα χρησιμοποιώ, ώστε να κάνω τα πρώτα μου πειράματα. Στην πορεία την καρδιά μου κέντρισε η πλακέτα, είδα ότι έχει ενδιαφέρον, άρχισα να γνωρίζω το υλικό καλύτερα και να το δουλεύω. Στην αρχή οι κατασκευές ήταν πιο ερασιτεχνικές, όμως στην πορεία όλο αυτό εξελίχθηκε».
Συνεχίζει λέγοντας πως για να γίνει ένα χειροποίητο κόσμημα απαιτούνται πολλές ημέρες δουλειάς που ξεκινούν από την επιλογή της πλακέτας.
«Το πρώτο στάδιο είναι να βγάλω πάνω από την πλακέτα τα υπόλοιπα υλικά και να την καθαρίσω. Στη συνέχεια θα κάνω το σχέδιο που έχω εμπνευστεί και έπειτα ξεκινώ να τη δουλεύω. Προσωπικά χρησιμοποιώ πλακέτες κατασκευής από το 2006 και μετά καθώς οι προηγούμενες περιέχουν υλικά μη φιλικά προς τον άνθρωπο».
Λέει πως για την ίδια η τέχνη είναι η γλώσσα της ψυχής και πως καταφέρνει να εκφράζει τον εσωτερικό της κόσμο δημιουργώντας έργα τέχνης από τις πλακέτες.
Για την Λιζέτα Φώτογλου δεν πρόκειται απλά για ένα επάγγελμα άλλα μια φιλοσοφία ζωής, καθώς η κουλτούρα της επανάχρησης και της κυκλικής οικονομίας είναι αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού της.
Αυτό αποτυπώνεται και στο εργαστήριό της που βρίσκεται στην περιοχή της Ανάληψης, το οποίο είναι εξολοκλήρου φτιαγμένο από επαναχρησιμοποιούμενα υλικά.
Το φωτιστικό είναι από μια ξύλινη παλέτα, τα ράφια από ξύλινες σανίδες που χρησιμοποιούνται σε σκαλωσιές, ενώ η ίδια επιλέγει να φορά ρούχα από καταστήματα second hand.
«Η πλακέτα κατασκευάστηκε για να έχει μια συγκεκριμένη χρήση και εγώ όταν παλιώσει την παίρνω και της δίνω μια τελείως διαφορετική διάσταση μετατρέποντάς την σε αξεσουάρ, πίνακα, ρούχα. Είναι η κυκλική οικονομία στην πράξη καθώς αντί το υλικό να πεταχτεί μπορεί και επαναχρησιμοποιείται».
Συνεργαζόμενη επίσης με περιβαλλοντικές οργανώσεις δημιουργεί κοσμήματα θέλοντας να αναδείξει μέσα από τη θεματολογία τους προβλήματα όπως η είσοδος ξενικών ειδών στη Μεσόγειο και οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η χελώνα Καρέτα – Καρέτα.
Επίσης έχει δημιουργήσει μια εγκατάσταση από πλακέτες με θέμα τη σύγχρονη πόλη όπου κυριαρχεί το τσιμέντο, ενώ το πράσινο πασχίζει να ξεπηδήσει από κάποιες ρωγμές του εδάφους.
«Θα μπορούσε να είναι και η Θεσσαλονίκη η οποία έχει το λιγότερο πράσινο σε αναλογία κατοίκου στην Ε.Ε.» επισημαίνει.
Η κ. Φώτογλου απευθύνεται κυρίως στην χονδρική έχοντας μάλιστα συνεργασίες με χώρες του εξωτερικού όμως όπως λέει όταν ήρθε η πανδημία με τον covid όλα αυτά πάγωσαν.
«Άνοιξα το κατάστημα στην Ανάληψη το καλοκαίρι του 2019 και αμέσως μετά ως τραγική ειρωνεία ξέσπασε ο κορωνοϊός και η καραντίνα με αποτέλεσμα να σταματήσουν όλες οι δραστηριότητες», αναφέρει.
Όπως λέει πλέον είναι έτοιμη να περάσει στη λιανική πώληση οργανώνοντας καλύτερα το εργαστήριό της, δουλεύοντας με νέα υλικά, αλλά και να στήσει ένα ηλεκτρονικό κατάστημα.
Παράλληλα έχοντας πιστοποίηση ως σύμβουλος κυκλικής οικονομίας και πράσινου τουρισμού, κάνει ομιλίες ενώ διδάσκει σε εργαστήρια με παιδιά, καθώς είναι και η ίδια μητέρα.