Για αρκετή ώρα προσπαθώ να σκεφτώ τι θα μπορούσα να γράψω για τον Γιάννη Μπουτάρη. Εννέα χρόνια να είναι ανάμεσα στα πρόσωπα της επαγγελματικής σου καθημερινότητάς δεν είναι λίγα. Απρόβλεπτος, έντονος και μαχητικός ο κυρ Γιάννης. Ποτέ δεν κρυβόταν και ό,τι άσχημο και να γινόταν στον δήμο έβγαινε μπροστά και έπαιρνε πάνω του το παιχνίδι.
Ιούνιος του 2017, λίγες μέρες μετά τα γενέθλιά του, τον συναντάμε στην είσοδο του δημαρχείου μαζί με τη συνάδερφο Αναστασία Καρυπίδου και μας καλεί στο γραφείο του για να μας κεράσει τούρτα, που του είχαν προσφέρει οι συνεργάτες του.
Μόνο που για να φτάσουμε στο γραφείο του στον τρίτο όροφο – μια απόσταση λίγων λεπτών- κάναμε τουλάχιστον μισή ώρα. Μας γύρισε από τα περισσότερα γραφεία των εργαζομένων στο δημαρχείο. Αν και νόμιζα ότι ήταν κάποιο καψόνι που μας έκανε, τελικά μάθαμε ότι αυτό γινόταν σχεδόν καθημερινά. Άνοιγε τις πόρτες των γραφείων, έβαζε το κεφάλι μέσα και απλά ρωτούσε αν ήταν όλα καλά και εάν υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Δεν ήταν άλλωστε τυχαίο που σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι τον αγαπούσαν και τον σέβονταν και ας είχε έρθει αρκετές φορές σε σύγκρουση με κάποιους από αυτούς, κυρίως για τα θέματα της καθαριότητας. Δεν άνοιξε μόνο τα παράθυρα της Θεσσαλονίκης για να μπει νέος αέρας, αλλά και του δημαρχείου. Δεν χρειαζόσουν έλεγχο για να κινηθείς στον όροφο όπου βρισκόταν το γραφείο του, το οποίο ήταν πάντα ανοιχτό.
Κάθε δημοτικό συμβούλιο και μια εμπειρία, αφού δεν ήξερε κανένας τι θα πει στις ανακοινώσεις του, ποια ατάκα θα ξεστομίσει, τι αντιδράσεις θα προκαλέσει. Στάθηκε απέναντι σε συμβούλους της Χρυσής Αυγής, αλλά και όταν μπήκαν στο δημοτικό συμβούλιο μέλη των ΑΝΕΛ να διαμαρτυρηθούν με θηλιές στο λαιμό για τις δηλώσεις του για τον Πάνο Καμμένο.
Προκάλεσε αντιδράσεις για τις τοποθετήσεις του για τη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία υπεραμύνθηκε, αλλά και για τα όσα ανέφερε για τον Κεμάλ Ατατούρκ. Όταν τον ρωτούσες για την παρακαταθήκη που άφησε στην πόλη, πρώτα ανέφερε το Μουσείο Ολοκαυτώματος, για το οποίο δούλεψε και έτρεξε πολύ.
«Σταρ ήμουν… Εάν ζηλεύεις που με γράφουν οι New York Times κι εσένα ούτε η "Φωνή του Λαγκαδά" δεν μ' αφορά», «Χρειάζεσαι ψυχίατρο», «Δεν είσαι εσύ πιο έξυπνος από εμένα, τα ματάκια σου μου θυμίζουν έξυπνη αγελάδα», «Ούτε το γάλα της μάνας δεν είναι τζάμπα», «Εγώ είμαι πάντα με το γκουβέρνο αλλιώς δεν κάνεις δουλειά»… είναι κάποιες από τις ατάκες του που ακούστηκαν μέσα στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου.
Και από τα δημοτικά συμβούλια, στις περιοδείες του στην πόλη, αρκετές φορές και μόνος του, αν και πάντα βρισκόταν δίπλα του ο στενός του συνεργάτης Κοσμάς Φουντουκίδης. Όλοι τον σταματούσαν για να του πουν κάτι και εκείνος τους άκουγε.
Μια «αξέχαστη» περιοδεία που έκανε στους δημοσιογράφους ήταν… στα Κοιμητήρια Αναστάσεως του Κυρίου!
Ήξερε ότι στην πόλη είχε πολλούς ανθρώπους οι οποίοι τον υπεραγαπούν και άλλους τόσους οι οποίοι τον μισούν. Κανείς όμως δεν μπορεί να του αμφισβητήσει τα όσα προσέφερε σε αυτήν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έγιναν και λάθη στις δύο θητείες του. Αν και ταλαιπωρημένος από την υγεία του στην τρέχουσα θητεία ως δημοτικός σύμβουλος ερχόταν κανονικά στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου στο δημαρχείο επί της Γ΄ Σεπτεμβρίου, εκεί όπου την Τρίτη θα τον χαιρετήσουμε για τελευταία φορά.
Το «Μπουτάρη θα λέμε και θα κλαίμε», που λεγόταν στην πόλη όταν ανακοινώθηκε επίσημα ότι δεν θα είναι υποψήφιος δήμαρχος στις εκλογές του 2019, από το βράδυ του Σαββάτου 9 Νοεμβρίου 2024, είναι πλέον «πραγματική πραγματικότητα», όπως θα έλεγε και ο τότε αντιδήμαρχός του Θανάσης Παππάς.