Ο νομός Μαγνησίας αφουγκράζεται όλες τις εκδρομικές επιθυμίες, κατορθώνοντας να παντρεύει με απόλυτη επιτυχία βουνό και θάλασσα. Για το φετινό Πάσχα μπορείτε να απολαύσετε τις μοναδικές ομορφιές του νομού ξεκινώντας από τον Βόλο, κάνοντας ένα οδοιπορικό στα χωριά του Πηλίου και συνδυάζοντας μια νησιωτική απόδραση στην καταπράσινη κοσμοπολίτισσα Σκιάθο.
Βόλος: Στην αγκαλιά του βουνού των Κενταύρων
"Μία από τις μεγάλες απλοχεριές της ζωής", είχε χαρακτηρίσει το Βόλο ο Μενέλαος Λουντέμης. Κι όχι άδικα. Αρχοντική πόλη στην αγκαλιά του βουνού των Κενταύρων, που "βρέχει τα πόδια της" στον Παγασητικό Κόλπο. Σημείο αναφοράς τόσο για τους ντόπιους, όσο και για τους επισκέπτες, το λιμάνι καλωσορίζει τα κρουαζιερόπλοια–όπως ακριβώς έκανε με τη μυθική Αργώ του Ιάσονα.
Καλώς ήρθατε στον Βόλο!
Και μόνο η περατζάδα στο λιμάνι με τα γραφικά μαγαζιά -ανάμεσά τους και τα πιο ξακουστά σε όλη την Ελλάδα τσιπουράδικα- δίνουν στον Βόλο πολλούς πόντους γοητείας. Εκτός από την πολύβουη παραλία, το κέντρο του Βόλου ορίζεται ακόμα από την οδό Αργοναυτών, τις λεωφόρους Ιάσωνος και Δημητριάδος, τις οδούς Ιωλκού και Καρτάλη, αλλά και την Ερμού.
Μεγάλη ιστορία και ισχυρή ταυτότητα έχει η περιοχή Νέα Ιωνία, γνωστή και ως γειτονιά των προσφύγων. Κατοικήθηκε αρχικά από τους πρόσφυγες της Σμύρνης το 1922. Τη Νέα Ιωνία «χωρίζει» από τον Βόλο ο Κραυσίδωνας, το ποτάμι που διασχίζει μέρος της πόλης.
Μια βόλτα στη συνοικία των Παλαιών στη δυτική πλευρά της πόλης αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για να δείτε πόσο όμορφος ήταν ο Βόλος μέχρι το σεισμό του 1955 (ο οποίος κατέστρεψε μεγάλο κομμάτι της πόλης), αφού ακόμα στέκουν στη θέση τους όμορφα νεοκλασικά κτίρια. Εδώ βρίσκεται και το μεσαιωνικό κάστρο του Βόλου (έκτασης 60 στρεμμάτων), το οποίο χτίστηκε στα μέσα του 6ου μ.Χ. αιώνα. Θα θαυμάσετε ακόμα τα ρωμαϊκά λουτρά και θα περπατήσετε στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων.
Στα ανατολικά της πόλης βρίσκεται ο κατάφυτος λόφος της Γορίτσας, ένα φυσικό μικρό ύψωμα περίπου 200 μέτρων. Προσφέρει πανοραμική στην πόλη και στο λιμάνι. Στην κορυφή του βρίσκεται και η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής.
Η μεγαλύτερη της πόλης, η πλατεία Ρήγα Φεραίου κάποτε αποτελούσε το σύνορο ανάμεσα στο κάστρο και το νέο οικισμό. Το 1882 μετατράπηκε σε πλατεία και αποτέλεσε τον κεντρικό πυρήνα του Βόλου. Σήμερα είναι ένα ωραίο πάρκο, με δενδροφυτεύσεις, πεζοδρόμους και γλυπτά.
Χτισμένο σε σχέδια του Βολιώτη αρχιτέκτονα Κ. Αργύρη, το κινηματοθέατρο Αχίλλειον συνεχίζει να λειτουργεί και σήμερα. Το κτήριο θεωρείται κλασικό αφού έκανε τα εγκαίνια του στις 15 Νοεμβρίου του 1925.
Κατασκευής του 19ου αιώνα, το νεοκλασικό κτήριο του Δημοτικού Ωδείου, χτίστηκε αρχικά για να φιλοξενήσει την Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας (και αργότερα την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος). Μετά από τους σεισμούς της δεκαετίας του '50 κατεδαφίστηκε ο πρώτος του όροφος. Το κτήριο αναστηλώθηκε τη δεκαετία του '80 .
Δίπλα του βρίσκεται ένα άλλο εντυπωσιακό κτήριο, το Κέντρο Τέχνης Τζόρτζιο Ντε Κίρικο, το οποίο στεγάζει το Μουσείο Αλέκου Κ. Δάμτσα, ενώ στους εκθεσιακούς του χώρους φιλοξενούνται και περιοδικές εκθέσεις εικαστικών αλλά και μια επιλογή έργων της Δημοτικής Συλλογής.
Χτισμένη το 1936 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχου, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το πάρκο της στην ανατολική πλευρά της παραλίας έγινε σημείο αναφοράς της σύγχρονης πόλης. Είναι η πρώτη από τις τρεις εκκλησίες που σχεδίασε ο Αριστοτέλης Ζάχος στο Βόλο και αποπερατώθηκε το 1934. Στο προαύλιο του ναού διατηρείται το παλιό καμπαναριό, έργο του Ιταλού γλύπτη Previsan.
Το Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου στεγάζεται σε ένα κίτρινο νεοκλασικό κτήριο χτισμένο μες στο πράσινο. Είναι μάλιστα ένα από τα παλαιότερα της Ελλάδας. Ανεγέρθηκε το 1909 με χρήματα του βαμβακέμπορα Αλέξιου Αθανασάκη (από την Πορταριά Πηλίου) με πιο σημαντικό του έκθεμα τις γραπτές επιτύμβιες στήλες από το νεκροταφείο της αρχαίας Δημητριάδας. Στην ουσία, τα εκθέματα δίνουν μια πολύ καλή εικόνα για τον αρχαιολογικό πλούτο ολόκληρης της Θεσσαλίας, από την παλαιολιθική περίοδο έως τα ρωμαϊκά χρόνια.
Στη δυτική πλευρά της πόλης βρίσκεται ο Πολυχώρος Τσαλαπάτα, με επίκεντρο του το «Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας Ν. & Σ. Τσαλαπάτα». Οι Βολιώτες αδελφοί Νικόλαος (1874-1930) και Σπυρίδων (1886-1967) Τσαλαπατάς ίδρυσαν τη δεκαετία του 1920 ένα εργοστάσιο πλινθοκεραμοποιίας. Λειτούργησε σχεδόν επί μισό αιώνα και ταυτίστηκε με εκβιομηχάνιση του Βόλου. Στο σημερινό μουσείο οι επισκέπτες βλέπουν από κοντά την τεχνολογία και τα εργασιακά ήθη της εποχής, από τα βαγονέτα και τη μεταφορά χώματος στο πατάρι του μύλου μέχρι τον φούρνο Χόφμαν, από όπου κάποτε περνούσε η φωτιά.
Κτήριο με μουσταρδί πρόσοψη, τριγωνική σκεπή και πολλές λεπτομέρειες, το κτήριο του Σιδηροδρομικού Σταθμού. Χτίστηκε το 1884 σε σχέδια του Εβαρίστο Ντε Κίρικο (πατέρα του Τζόρτζιο) ως μέρος του έργου του Θεσσαλικού Σιδηροδρόμου που θα συνέδεε το λιμάνι του Βόλου με τον θεσσαλικό κάμπο και την πόλη της Λάρισας. Ο γραφικός αυτός σταθμός είναι σχεδόν αλώβητος κι αποτελεί ένα από τα λίγα κτήρια που διασώθηκαν μετά τους ισχυρούς σεισμούς που έπληξαν τον Βόλο στη δεκαετία του '50.
Ένα μεγάλο κεφάλαιο από μόνα τους και ίσως το πιο ισχυρό κομμάτι της ταυτότητας του Βόλου είναι τα τσιπουράδικα, τα οποία και θα πρέπει να επισκεφτείτε.
Η Νέα Αγχίαλος, με το μικρό λιμένα, στο μυχό του Παγασητικού είναι η «πολιτεία της θάλασσας» . Ιδρύθηκε το 1907 από πρόσφυγες της Παλαιάς Αγχιάλου. Η περιοχή έχει εξελιχθεί σε δημοφιλή παραθεριστικό θέρετρο με εναλλαγές των τοπίων που μαγνητίζουν. Είναι περιτριγυρισμένη από γραφικούς λοφίσκους και δαντελένιες ακτές. Στη Νέα Αγχίαλο θα θαυμάσετε το γραφικό της λιμανάκι, τον πευκόφυτο λόφο, θα ανακαλύψετε τα αρχαιολογικά ευρήματα και μια «δέσμη» από παραλιακούς οικισμούς, όπως της Κριθαριάς, του Μαράθου, του Αγίου Γεωργίου Κυνηγών, της Μεγάλης Βαλανιδιάς, αλλά και της Δημητριάδος. Ένας τόπος με χρώματα, αρώματα και σπουδαίο κρασί.
Ο Αλμυρός είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου δήμου και βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Μαγνησίας, σε απόσταση 35 χλμ από τον Βόλο. Ο Αλμυρός είναι μια ζωντανή και δραστήρια κωμόπολη. Γύρω από τη μεγάλη κεντρική πλατεία αναπτύσσεται το εμπορικό κέντρο αλλά και πληθώρα καφέ και εστιατορίων. Αξίζει να επισκεφτείτε το Αρχαιολογικό Μουσείο Αλμυρού και τη Δημοτική βιβλιοθήκη που θα σας μυήσουν ευχάριστα στην ιστορία της πόλης και την πολιτιστική της κουλτούρα.Απολαύστε τη θάλασσα, ακολουθήστε τις δραστηριότητες ανάμεσα στο δάσος Κουρί και το όρος Όθρυς και μάθετε για τη μακραίωνη ιστορία της περιοχής.
Δύο από τους σημαντικότερους προϊστορικούς οικισμούς όχι μόνο της Μαγνησίας και της Θεσσαλίας, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας έχουν ανασκαφεί δυτικά του πολεοδομικού συγκροτήματος του Βόλου, στο Διμήνι και στο Σέσκλο.
Σε απόσταση 5 μόλις χλμ από την πόλη του Βόλου, στις βορειοδυτικές παρυφές του ομώνυμου σύγχρονου οικισμού, εντοπίζεται ο αρχαιολογικός χώρος του Διμηνίου. Εκεί, πάνω σε χαμηλό λόφο, σώζονται απομεινάρια μεγάλου και καλά οργανωμένου οικισμού, που κατοικήθηκε πρώτη φορά στη Νεότερη Nεολιθική Eποχή (τέλη 5ης χιλιετίας π.Χ.). Σπουδαίο αρχιτεκτονικό σύνολο αποτελούν οι έξι λιθόχτιστοι περίβολοι, που είχαν κατασκευαστεί γύρω από τον οικισμό κατά ζεύγη. Οι δύο πρώτοι ορίζουν την κεντρική αυλή-πλατεία και, συγχρόνως, χρησιμεύουν ως αναλημματικοί τοίχοι στους οποίους στηρίζονται τα σπίτια της κεντρικής αυλής.
Το Διμήνι σήμερα ζει στους σύγχρονους ρυθμούς ενός μεγάλου χωριού με ταβέρνες, μπαρ και καφέ. Στο Διμήνι υπάρχει ο ιερός ναός Υπαπαντής του Σωτήρος που χτίστηκε το 1860 και πολλοί ακόμα μικρότεροι αλλά αξιόλογοι ναοί.
Δυτικότερα, σε απόσταση 14 χλμ από τον Βόλο, βρίσκεται το χωριό Σέσκλο, γνωστό για τον αρχαιολογικό χώρο του. Ο προϊστορικός οικισμός του Σέσκλου αναπτύχθηκε πάνω στο λόφο Καστράκι και στη γύρω περιοχή, σε απόσταση 1,5 χλμ από τον ομώνυμο σύγχρονο οικισμό. Το πλέον εντυπωσιακό οικοδόμημα του αρχαιολογικού χώρου του Σέσκλου είναι το λεγόμενο μέγαρο, που οικοδομήθηκε κατά τη Νεότερη Νεολιθική Περίοδο στο ψηλότερο σημείο του λόφου και περιβαλλόταν από ένα σύστημα κυκλικών λίθινων περιβόλων.
Το σημερινό χωριό είναι ένας σύγχρονος οικισμός, με ταβέρνες, καφέ και απλή καθημερινή ζωή που ζωντανεύει κυρίως στην κεντρική πλατεία. Εκεί υπάρχει και ο μεγαλοπρεπής Ιερός Ναός του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Ο ναός είναι χτισμένος σε χώρο τεσσάρων περίπου στρεμμάτων με πελεκητές πέτρες. Στην ανατολική πλευρά υπάρχει το παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής από το 1700.
Οδοιπορικό στο Πήλιο
Τα δεκάδες γραφικά χωριά προσφέρουν απλόχερα στον επισκέπτη όμορφες εικόνες. Παραδοσιακά καλντερίμια, επιβλητικά αρχοντικά, πλατείες, υπεραιωνόβια δέντρα, όμορφες διαδρομές, καταπράσινα τοπία, τοπική γαστρονομία, συνθέτουν ένα μοναδικό σκηνικό.
Ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα χωριά του Πηλίου είναι η Πορταριά, που σφύζει από ζωή όλες τις εποχές του χρόνου.Είναι το πρώτο χωριό που συναντάμε καθώς ανεβαίνουμε από τον Βόλο το βουνό του Πηλίου, και είναι ιδιαίτερα δημοφιλές λόγω της εγγύτητάς του στο χιονοδρομικό κέντρο, αλλά και στη θάλασσα. Το υπέροχο φυσικό τοπίο της, οι δροσερές πηγές, τα παραδοσιακά αρχοντικά και τα γραφικά καλντερίμια της, καθιστούν την Πορταριά μια από τις λίγες περιοχές, στην καρδιά της Ελλάδας, όπου ο επισκέπτης μπορεί να βρει την ηρεμία που του χρειάζεται.
Η Μακρυνίτσα είναι ένας εξαιρετικός παραδοσιακός και γραφικός οικισμός του Πηλίου. Φημίζεται για την εξαιρετική θέα που προσφέρει προς την πόλη του Βόλου και τον Παγασητικό κόλπο. Η Μακρυνίτσα είναι χτισμένη σε υψόμετρο από 300 μ. μέχρι 850 μ. Χτίσθηκε το 1204, όπως ενημερώνει μία πινακίδα λίγο πριν την κεντρική πλατεία. Το χωριό ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική του φυσιογνωμία, τα καλοδιατηρημένα και αναστηλωμένα αρχοντικά του, τα γραφικά και αριστοτεχνικά καλντερίμια του και το καταπράσινο τοπίο με τα πλατάνια, τις καστανιές, τις καρυδιές και τις οξιές.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος έγραψε το τραγούδι «Σου μιλώ και κοκκινίζεις» για το Μούρεσι, το γλεντζέδικο χωριό του Πηλίου, που αγάπησε και διέμενε για πολλά χρόνια. Το Μούρεσι είναι χτισμένο στα νότια του Κισσώτικου Ρέματος, με θέα προς τον Κισσό, τον Άγιο Δημήτριο, τον Άγιο Ιωάννη και το καταγάλανο Αιγαίο Πέλαγος με επίνειο το λιμάνι της Νταμούχαρης.
Aν και δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, η Ζαγορά, αποτελεί ένα από τα πιο ιστορικά χωριά του Ανατολικού Πηλίου που εντυπωσιάζει τον επισκέπτη για πολλούς λόγους. Απέχει 47 χλμ από τον Βόλο και αναπτύσσεται σε μια καταπράσινη και ηλιόλουστη πλαγιά, χωρισμένο στις τέσσερις μεγάλες συνοικίες (Αγία Παρασκευή ή Περαχώρα, Αγία Κυριακή, Άγιο Γεώργιο, Σωτήρα). Εδώ βρίσκεται και το «Ελληνομουσείο», ένα σχολείο-οικοτροφείο υψηλής εκπαίδευσης, όπου λέγεται ότι μαθήτευσε και ο Ρήγας Φεραίος.
Το Πήλιο μπορεί να περηφανεύεται για δεκάδες χωριά του, όπως για τον Άγιο Λαυρέντιο, που έχει διατηρήσει την αυθεντικότητά του, κτισμένος στις νότιες πλαγιές με τον χείμμαρο Βρύχωνα. Το χωριό διατηρεί πλούσια την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του με πολλές εκκλησίες, αρχοντικά, πλατείες, βρύσες και λιθόστρωτους δρόμους. Εκτός από την Μονή του Αγίου Λαυρεντίου, ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το ξωκλήσι της Παναγίας Σουραβλού (αφιερωμένο στην Ζωοδόχο Πηγή), τον Άγιο Αθανάσιο και τον Άγιο Δημήτριο στην κεντρική πλατεία.
Κεφαλοχώρι - σημείο αναφοράς του Νότιου Πηλίου αποτελεί η Αργαλαστή, χτισμένη σε εύφορο οροπέδιο, όπως εξαιρετικά πλούσια είναι η ιστορία της, με τον σπουδαίο Κώστα Βάρναλη να περνά μέρος της ζωής του στο πανέμορφο χωριό. Εξαιρετικό δείγμα τοπικής αρχιτεκτονικής των αρχών του εικοστού αιώνα αποτελεί το καμπαναριό του ναού των Αγίων Αποστόλων, ενώ εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη τα νεοκλασικά αρχοντικά. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το κτήριο του Παρθεναγωγείου (δωρεά Γ. Γεωργατζή).
Ο Άγιος Βλάσιος βρίσκεται 16 χλμ. από τη πόλη του Βόλου σε υψόμετρο 300 μέτρων. Σε αυτό το πανέμορφο τοπίο, ο επισκέπτης νιώθει ότι σταμάτησε ο χρόνος.Τα παλιά σπιτάκια του και τα πλακόστρωτα καλντερίμια του, οδηγούν στην εκκλησία ή στην ήσυχη πλακόστρωτη πλατεία του οικισμού, με τα αιωνόβια πλατάνια.
Η Τσαγκαράδα είναι ένα ευλογημένο μέρος με πλούσια ιστορία και κουλτούρα. Διαθέτει ένα πραγματικό λαβύρινθο καλντεριμιών, μονοπατιών και αγροτικών και ασφαλτοστρωμένων δρόμων που οδηγούν προς διάφορες κατευθύνσεις. Ο πλάτανος της Τσαγκαράδας είναι από τα γηραιότερα δέντρα της Ελλάδος. Η ηλικία του, σύμφωνα με δασολόγους, ανέρχεται στα 1000 χρόνια και βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Τσαγκαράδας, την Αγία Παρασκευή.
Με θέα στον Παγασητικό και τον Ευβοϊκό κόλπο το Τρίκερι διαφέρει πολύ από τα υπόλοιπα χωριά του Πηλίου. Ο νησιώτικος χαρακτήρας του χαρίζει την ανεμελιά των καλοκαιρινών διακοπών. Τα κτίσματα του οικισμού είναι επίσης ιδιαίτερα και διαφορετικά. Μονοπάτια που ξεκινούν μέσα από το χωριό ενώνουν το Τρίκερι με τις Κόττες και την Αγία Κυριακή, το επίνειο του χωριού, το οποίο συγκεντρώνει πολλή από την κίνηση του καλοκαιριού. Είναι ένα γραφικό ψαροχώρι με φυσικό λιμανάκι όπου αράζουν τα ψαροκάικα. Γύρω από το λιμάνι, μικρά ταβερνάκια σερβίρουν θαλασσινούς μεζέδες και φρέσκο ψάρι.
Στο κεντρικό τμήμα του Πηλίου και σε απόσταση 28 περίπου χλμ. ΝΑ του Βόλου, βρίσκονται οι Μηλιές, ένα ιστορικό χωριό με πολλές ομορφιές, χτισμένο σε μια κατάφυτη πλευρά του Πηλίου. Ο θρυλικός πλέον "Μουτζούρης" συνέδεσε στο παρελθόν το εμποροβιομηχανικό κέντρο του Βόλου με την εύφορη και πλούσια περιοχή του Δυτικού Πηλίου, στις πλαγιές και στους ελαιώνες του βουνού των Κενταύρων. Σήμερα, ο σταθμός Μηλεών είναι και το τέρμα της όμορφης διαδρομής με το τρενάκι. Μέχρι το ιστορικό κεφαλοχώρι των Μηλεών, η διαδρομή γεμίζει με εικόνες πλούσιας φύσης και αρχιτεκτονικής με παλαιές, αλλά περίτεχνες κατασκευές λαξευτής μαρμαρόπετρας και γκρίζου ασβεστόλιθου που διαμόρφωσαν τις αντιστηρίξεις, τα τοξωτά γεφύρια, τις καμάρες και τα στόμια των σηράγγων.
Η Βυζίτσα αποτελεί ένα ζωντανό μουσείο παραδοσιακής πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής. Το χωριό της Μαγνησίας είναι ένας από τους καλύτερα διατηρημένους ελληνικούς παραδοσιακούς οικισμούς, γεμάτη με όμορφους πύργους (του Κόντου, του Γερουλάνου, του Βέργου, του Καραγιαννόπουλου και άλλων). Η ιστορία του χωριού ξεκινάει από το 16ο αιώνα, όταν κατοικήθηκε από πλούσιους Έλληνες της Αιγύπτου. Η Βυζίτσα, μαζί με τη Μακρινίτσα και τις Πινακάτες, έχει ανακηρυχθεί διατηρητέος οικισμός απολύτου προστασίας με το προεδρικό διάταγμα του 1980, οπότε ο ΕΟΤ ξεκίνησε την αναπαλαίωση και κατασκευή των παλιών αρχοντικών. Γι' αυτό το λόγο της έχει απονεμηθεί και το βραβείο του «Χρυσού Μήλου».
Στην κορυφογραμμή του Νότιου Πηλίου, σε υψόμετρο 310 μέτρων με άπλετη θέα προς τον Παγασητικό κόλπο, βρίσκεται το αρχοντοχώρι του Νοτίου Πηλίου, ο Λαύκος. Ένα ιδιαίτερο χωριό, με εντυπωσιακή μεγάλη πλατεία, πετρόκτιστες βρύσες και πλακόστρωτα καλντερίμια μέσα από τα οποία ο επισκέπτης μπορεί να ανακαλύψει γνήσια πηλιορείτικα αρχοντικά. Σε αυτό το χωριό βρίσκεται το παλαιότερο καφενείο της Ελλάδας, αυτό με τη μεγαλύτερη αδιάκοπη λειτουργία εδώ και 242 χρόνια. Το παραδοσιακό καφενείο του Εμμανουήλ Φορλίδα, που αγάπησε ο Παπαδιαμάντης, δεσπόζει στο κέντρο του χωριού, στην πλατεία με τα γιγάντια σκιερά πλατάνια.
Η Μηλίνα είναι ένας μικρός παραθεριστικός οικισμός που προσφέρει στους επισκέπτες ωραίες ακρογιαλιές, καλές τουριστικές υποδομές και όμορφο περιβάλλον. Η περιοχή έχει αξιοποιηθεί τουριστικά και προσφέρει στους επισκέπτες της πληθώρα επιλογών. Μπορείτε να κολυμπήσετε στην υπέροχη παραλία του χωριού, με την χρυσαφένια αμμουδιά. Γαλήνια και ειδυλλιακή, με το πιο εντυπωσιακό ηλιοβασίλεμα του Παγασητικού...
Ο Πλατανιάς είναι ένα γραφικό, παραθεριστικό ψαροχώρι στο νοτιοανατολικό Πήλιο. Η φύση έχει προικίσει την περιοχή με χαμηλοϋψείς λόφους που καλύπτονται από ελαιώνες και περιβόλια, καθώς επίσης και με υπέροχες, δαντελωτές ακρογιαλιές, η πιο φημισμένη των οποίων είναι το Μικρό, μια πολυφωτογραφημένη, παραδεισένια αμμουδιά σε απόσταση 15 λεπτών με τα πόδια.
Απόδραση στη Σκιάθο
Αρχόντισσα των Σποράδων, νησί του Παπαδιαµάντη αλλά και των πρασινογάλανων νερών. Νησί των ήσυχων και των... ανήσυχων διακοπών έχει να επιδείξει πάνω από 60 παραλίες. Το πιο κοσµοπολίτικο νησί των Σποράδων είναι ένας πράσινος παράδεισος που σας περιµένει να το επισκεφτείτε.
Η Χώρα της Σκιάθου είναι χτισμένη πάνω στην αρχαία της πόλη, είναι δοµηµένη αµφιθεατρικά, διαθέτει πολλές µικρές πλατείες και προσφέρει εξαιρετική θέα με πλακόστρωτα δαιδαλώδη στενάκια. Αρχιτεκτονικά µοιάζει περισσότερο στα πηλιορείτικα χωριά με την προσθήκη νεοκλασικών στοιχείων. Το σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαµάντη είναι ίσως το πιο σπουδαίο πολιτιστικό αξιοθέατο. Ένα από τα σημαντικά αξιοθέατα της Χώρας είναι το Μπούρτζι, µια µικρή καταπράσινη χερσόνησος-όαση που κόβει στα δύο το λιµάνι. Παλαιά υπήρχε φρούριο με επάλξεις και πολεµίστρες που καταστράφηκε από τους Ενετούς.
Το Κάστρο βρίσκεται σε µια χερσόνησο στο βόρειο τµήµα του νησιού. Το προσεγγίζετε είτε µε 4Χ4 είτε µε ποδαρόδροµο, αλλά αξίζει. Στο παρελθόν οι Σκιαθίτες ίδρυσαν εκεί την πόλη τους για να προστατευθούν από τις επιδροµές των πειρατών, ενισχύοντας τη φυσική προστασία µε τείχη, πολεµίστρες, κανόνια αλλά και µια ζεµατίστρα. Σήµερα, ο επισκέπτης θα δει ό,τι απέµεινε από τα κτίσµατα –µερικές εκκλησίες, ένα τµήµα του τείχους, το τζαµί–αλλά και µια οργιώδη φυσική οµορφιά.
Οι εκκλησίες και τα µοναστήρια είναι αναπόσπαστο µέρος της παράδοσης της Σκιάθου. Επισκεφτείτε το µοναστήρι της Παναγίας της Εικονίστριας, την Παναγία Λιµνιά, το µοναστήρι της Ευαγγελίστριας όπου ο ηγούµενος όρκισε τους Κολοκοτρώνη, τον Μιαούλη και άλλους οπλαρχηγούς στην επανάσταση του 1821.
Το Μουσείο Ναυτικής και Πολιτιστικής Παράδοσης Σκιάθου, ιδρύθηκε το 2015 και στεγάζεται στο Πολιτιστικό Κέντρο Μπούρτζι. Τα εκθέματα αφηγούνται τη μακρόχρονη ναυπηγική παράδοση των Σκιαθίτικων ταρσανάδων που βοήθησε στην ανάπτυξη της Σκιαθίτικης ιστιοφόρου ναυτιλίας μέχρι το 19ο αιώνα, όπως και τη μετεξέλιξή της.
Στα must της Σκιάθου είναι και η επίσκεψη στο πετρόχτιστο Σκιαθίτικο Σπίτι, που χτίστηκε το 1910. Εκεί θα δείτε τον αργαλειό της οικογένειας, την καθημερινή σκιαθίτικη φορεσιά, τα κεντήματα και τα μεταξωτά της οικογένειας εδώ και πέντε γενιές, πλούσιο φωτογραφικό υλικό ενώ στην αυλή υπάρχουν γεωργικά εργαλεία εκείνης της εποχής, μεγάλα πιθάρια και την μυλόμετρα του ελαιοτριβείου.
Πού να κολυμπήσετε
Για τους πλέον τολμηρούς καθώς οι θερμοκρασίες ακόμη είναι χαμηλές υπάρχουν δεκάδες επιλογές παραλιών. Ξεκινώντας από τη Χώρα µε κατεύθυνση τις Κουκουναριές, την πιο γνωστή παραλία του νησιού, συναντάμε τη Μεγάλη Άµµο, µε καθαρά νερά, ταβέρνες και ουζερί. Επόµενη παραλία ο Βασιλιάς µε χρυσή αµµουδιά και ιστορία, αφού την προτιµούσαν οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες ως τόπο αναψυχής. Η Καναπίτσα µε την τέλεια θέα περιβάλλεται από εντυπωσιακά κωνοφόρα δέντρα. Ενδιαφέρουσες παραλίες τα Αµπελάκια και η Μπανάνα. Αγία Ελένη, Μανδράκι, Ασέληνος (Μικρή και Μεγάλη) βρίσκονται στα βόρεια και είναι πιο ήσυχες παραλίες που περιβάλλονται από τοπίο πιο άγριο, αλλά πανέµορφο. Τα Λαλάρια αποτελούν μια σπουδαία εµπειρία, ενώ η Τρύπια Πέτρα επιβάλλεται στο τοπίο, τα νερά είναι σµαραγδένια, τα βότσαλα ολοστρόγγυλα. Μια εκδροµή αξίζει και στο νησάκι Τσουγκριάς, µε νερά Καραϊβικής και ένα κουκλίστικο πευκόδασος. Το πολυσυζητημένο ακατοίκητο νησάκι ακριβώς απέναντι από το λιμάνι της Σκιάθου ήθελαν να το αγοράσουν οι Beatles, σύμφωνα με τους τοπικούς, αστικούς μύθους.
Τα έθιμα του Πάσχα
Στη Μαγνησία τα έθιμα του Πάσχα ποικίλλουν, κάποια έχουν βαθειά τις ρίζες τους στο παρελθόν, όπως στη Σκιάθο και άλλα διαμορφώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως στον Βόλο, προσαρμοσμένα στις σύγχρονες απαιτήσεις.
Στην πρωτεύουσα της Μαγνησίας, καθ' όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, που διαδραματίζεται το Θείο Δράμα, έχουν την τιμητική τους τα περίφημα τσιπουράδικα του Βόλου, αφού κατακλύζονται από κόσμο, ντόπιους και επισκέπτες για τις νηστίσιμες θαλασσινές λιχουδιές, ενώ τη Μεγάλη Παρασκευή είναι πλέον πατροπαράδοτη συνήθεια, αμέσως μετά την περιφορά των Επιταφίων, να καταλήγουν όλοι σε κάποιο τσιπουράδικο.
Λίγο νωρίτερα, όλοι οι Επιτάφιοι των ναών του κέντρου του Βόλου, κατευθύνονται και συναντώνται στην κεντρική παραλία όπου ακούγονται ψαλμοί και το "Ω γλυκύ μου έαρ".
Την Μεγάλη Παρασκευή χιλιάδες πιστοί συρρέουν, στη μονή της Παναγίας Ξενιάς, στους πρόποδες της Όθρυος, όπου στον επονομαζόμενο λόφο του Γολγοθά, γίνεται πιστή αναπαράσταση της Αποκαθήλωσης του Χριστού και στην συνέχεια ο ενταφιασμός του σε σπηλιά, που σφραγίζεται, σύμφωνα με την παράδοση μέχρι την επόμενη μέρα της Ανάστασης. Το έθιμο καθιερώθηκε για πρώτη φορά το 1976, από τον τότε μητροπολίτη Δημητριάδος και στη συνέχεια Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο.
Ατμόσφαιρα κατάνυξης στη Σκιάθο
Στη Σκιάθο, ατμόσφαιρα κατάνυξης και πένθους χαρακτηρίζουν καθ' όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας το νησί, αφού είναι ίσως η μοναδική περιοχή στην Ελλάδα όπου τηρείται το Αγιορείτικο Τυπικό, όσον αφορά την Ακολουθία του Επιταφίου.
Τη Μεγάλη Παρασκευή, μέσα σε βαριά ατμόσφαιρα, ο Επιτάφιος κατεβαίνει τα πέτρινα καλντερίμια στα σοκάκια της παλιάς Σκιάθου στη 1 μετά τα μεσάνυχτα, ενώ ο προεξάρχων, ψάλλει και απαγγέλει τους θρηνητικούς ψαλμούς ως προπομπός του Επιταφίου που ακολουθεί.
Η συγκέντρωση των Επιταφίων γίνεται στον Καθεδρικό των Τριών Ιεραρχών, στην πλατεία πάνω από το παλιό λιμάνι της Σκιάθου. Μαζεύονται οι πιστοί από τις εκκλησιές της Χώρας, δηλαδή τους Επιταφίους του Αγίου Νικολάου και της Παναγίας Λημνιάς και ακολουθούν με κεριά στα χέρια την περιφορά των Επιταφίων σε κάθε γωνιά της Σκιάθου.
Όλα τα σπίτια στο νησί είναι φωταγωγημένα, ενώ στις αυλές τα αναμμένα κεριά και το λιβάνι που καίει, αναδύει αρώματα, δημιουργώντας μία κατανυκτική ατμόσφαιρα.
Η περιφορά των Επιταφίων διαρκεί όλη τη νύχτα μέχρι τα ξημερώματα και η επιστροφή στις εκκλησίες γίνεται γύρω στις 5:30 το πρωί. Εκεί πραγματοποιείται από τους ιερείς η αναπαράσταση της «εις Άδου Καθόδου» του Χριστού και ενώ ψάλλεται το «Άρατε Πύλας», ο ιερέας ανοίγει χτυπά δυνατά την εξώθυρα του Ιερού Ναού.
Μερικές ώρες αργότερα, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, οι πιστοί θα ξαναπάνε στην εκκλησία για τη λειτουργία της Πρώτης Ανάστασης. Οι καμπάνες θα χτυπήσουν χαρμόσυνα σε όλο το νησί για να διαδώσουν σε κάθε μεριά της Σκιάθου τη νίκη της ζωής επί του θανάτου, ενώ ο ιερέας ραίνει τους πιστούς με φύλλα βάγιας, σύμβολο νίκης και θριάμβου.
Την Κυριακή του Πάσχα, σε όλο το νησί κυριαρχεί το γλέντι με το ψήσιμο του οβελία και συμμετέχουν ντόπιοι και επισκέπτες.