«Η μητέρα μου πέθανε πέρυσι στην Κριμαία αλλά την αποτεφρώσαμε γιατί δεν θέλαμε να είναι θαμμένη σε ένα μέρος που δεν θα πηγαίνω να τη βλέπω. Εγώ δεν θα ξαναπατήσω στην Κριμαία αν δεν επιστραφεί στην Ουκρανία».
Με αυτά τα λόγια η 52χρονη Ξένια, που ζει εδώ και λίγα χρόνια στην Ελλάδα αλλά μεγάλωσε στην Κριμαία εξηγεί την πίκρα που συνοδεύει κάθε σκέψη της για μια περιοχή που ανήκει de facto εδώ και οκτώ χρόνια στη Ρωσία.
Η Ξένια είναι ρωσόφωνη και δεν ξέρει καθόλου ουκρανικά. Όπως λέει, λυπάται που δεν έμαθε τη γλώσσα που εκφράζει το έθνος της. «Ντρέπομαι που δεν ξέρω ουκρανικά αλλά μεγαλώνοντας στην Κριμαία και πηγαίνοντας έπειτα στη Ζαπορίζια ένιωθα πως μπορώ να επικοινωνώ άνετα. Τώρα θα μάθω σίγουρα».
Η Ξένια περιγράφει στη Voria τη δική της ιστορία αλλά και την ιστορία του σχεδόν 90 ετών πατέρα της, που ζει πια στη Ζαπορίζια. Όπως λέει, φεύγοντας από την Κριμαία πήγε στο πανεπιστήμιο στο Ντνίπρο και επέστρεψε στη Ζαπορίζια. Η Ξένια ξεκαθαρίζει πως δεν θέλει να επιστρέψει στην Κριμαία, αν αυτήν δεν προσαρτηθεί στην Ουκρανία. «Μου σπάει την καρδιά να βλέπω όλες αυτές τις θηριωδίες στη χώρα μου. Δεν μπορώ να δεχτώ πως η πόλη που έκανα τα πρώτα μου βήματα, που μεγάλωσα και που έχασα τη μητέρα μου, ανήκει στους Ρώσους».
Όμως, όπως λέει, περισσότερο πληγώνεται για τον πατέρας της. Η Ξένια ανέφερε πως ο πατέρας της δεν ήθελε να αφήσει την Κριμαία γιατί άκουγε πως στην Ουκρανία έχει πολλούς Ναζί και, έχοντας καταβολές από τη Σοβιετική Ένωση, δεν ήθελε να πάει. «ΡωΕν τέλει τον πείσαμε και τον βλέπω πιο ήρεμο πια». Η ίδια μοιράζεται μία φράση που της εκμυστηρεύτηκε ο πατέρας της προ ημερών. «Μου είπε ότι προτιμά να είχε πεθαίνει, παρά να δει άλλον έναν πολέμο στη χώρα του, δεν ήξερα τι να πω».
Η Ξένια εργάζεται σε αρτοποιείο αλλά κάθε ημέρα πηγαίνει στις αντιπολεμικές συγκεντρώσεις στην Αριστοτέλους. «Είναι ο δικός μου τρόπος να δείξω πως είμαι δίπλα στα αδέρφια μου, δεν μπορώ να είμαι εκεί αλλά κάνω τα πάντα για να βοηθάω τους πρόσφυγες».