Η αναμενόμενη από τους αναλυτές -πλην των πολιτικών μας- εξέλιξη στις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις έρχεται είναι αλήθεια ενωρίτερα από τον προβλεπόμενο χρόνο. Αυτό όμως είναι το ελάχιστο. Το μέγιστο είναι ότι οι αδαείς, ή ανεύθυνοι εθνοσωτήρες στήριξαν μια πολιτική εξ αρχής αμφίρροπη.
Από την πρώτη στιγμή που είχει αναγγελθεί η ελληνοϊσραηλινή προσέγγιση, μετά την όξυνση στις ισραηλινοτουρκικές σχέσεις, είχα μεταφέρει εδώ απόσπασμα αναλύτριας από την ισραηλινή ιστοσελίδα debka -φωνή της Μοσάντ και του υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ- που ομολογούσε ευθαρσώς πως η λύση στενότερης επαφής του Ισραήλ με την Ελλάδα δεν αποτελεί τελική λύση για την χώρα της, αλλά προήλθε από την ανάγκη.
Είχαμε δε εξηγήσει, ότι η ισραηλινή Αεροπορία δεν έχει επαρκές έδαφος για να εκπαιδευθούν οι πιλότοι της, και πως κάποια στιγμή που θα επανέλθουν στα πρότερα οι σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία η Ελλάδα δεν θα χρειάζεται (Το όφελος του Ισραήλ από τις κοινές ασκήσεις μας, ήταν η γνώση των S-300, που ήσαν αποθηκευμένοι και για χάρη του ενεργοποιήσαμε - και μάλιστα το αλμυρό κόστος της εκτόξευσης ενός πυραύλου, είχε αναλάβει ιδιώτης, μας είπαν, αλλά όχι ποιος).
Τώρα λοιπόν, ολοκληρώθηκαν οι προκαταρκτικές συζητήσεις στην Ελβετία, όπου Ισραηλινοί και Τούρκοι αξιωματούχοι κατέληξαν στην εκ νέου ανταλλαγή Πρεσβευτών. Μάλιστα, εκ μέρους των Ισραηλινών συνομιλητής ήταν ο επικεφαλής της Μοσάντ κ. Γιόσι Κοέν (από τους Τούρκους επικεφαλής ήταν ο υφυπουργός Εξωτερικών, κ. Φεριντούν Σινιρίογλου).
Ο κ. Ερντογάν, «στριμωγμένος» από την Ρωσία, αναζητεί εναγωνίως συμμάχους, αλλά και προμηθευτές αερίου. Για δε το αέριο, μετά την ανακάλυψη μεγάλων κοιτασμάτων από την Αίγυπτο, και το Ισραήλ αναζητεί νέους καταναλωτές, όπερ σημαίνει ότι επανέρχεται το σενάριο που προωθείται από όλες τις πλευρές, ενός αγωγού Ισραήλ-Τουρκίας.
Και επειδή η κατάσταση στην Συρία θα είναι για πολλά χρόνια τεταμένη, το πιθανότερο είναι να κατασκευαστεί θαλάσσιος αγωγός, που εξ ανάγκης πρέπει να περάσει από την κυπριακή ΑΟΖ. Οι συζητήσεις για το Κυπριακό που διεξάγει ο Κύπριος Πρόεδρος, δεν αφήνουν αμφιβολίες, πως εκτός των άλλων, θα καταλήξουν να γίνει και αυτό αποδεκτό.
Συγχρόνως, ο κ. Ερντογάν θα ικανοποιήσει τις ΗΠΑ εμφανιζόμενος διαλλακτικός παύων την αντιπαράθεση με το Ισραήλ, αλλά θα ικανοποιήσει και τον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας του, με δεδομένο, όπως έχω ξαναγράψει, ο κύριος όγκος της τουρκικής οικονομίας βρίσκεται σε χέρια ντονμέδων - εξισλαμισθέντων εβραίων. Γι’ αυτό άλλωστε, και οι οικονομικές συναλλαγές Τουρκίας - Ισραήλ, δεν διαταράχθηκαν καθόλου, κατά την διάρκεια της κρίσης στις σχέσεις τους.
Επομένως, με την εξομάλυνση των σχέσεων με τους Ισραηλινούς, η Τουρκία αναλαμβάνει ρόλο δυναμικού παίκτη στην αξιοποίηση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, όπου θα διεκδικήσει συμμετοχή στη νομή του πλούτου.
Η ελληνική εξωτερική πολιτική στήριξε πολλά στην διεύρυνση των σχέσεών μας με το Ισραήλ, αλλ’ ενώ εμείς δώσαμε, δεν είναι ακόμη γνωστό τι πήραμε. Ούτε τι θα πάρουμε. Ακόμη δε και με την προοπτική της αποτυχίας σύσφιγξης των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων, λόγω της εκρηκτικής συμπεριφοράς του κ. Ερντογάν, το Ισραήλ αποκτά άλλη εναλλακτική λύση.
Στο Κουρδιστάν της Συρίας, στην αυτόνομη ουσιαστικώς περιοχή, οι ΗΠΑ ανακατασκευάζουν αεροδρόμιο. Αυτό σημαίνει πως το Ισραήλ θα έχει άμεση πρόσβαση εκεί, δια θαλάσσης. Χρειάζεται βεβαίως και την Κύπρο, αλλά το τέλειο για το Ισραήλ θα είναι και η εξομάλυνση των τουρκοκυπριακών σχέσεων. Δεν είναι τυχαίο που όλη η Δύση επιμένει να συμφωνηθεί λύση του τύπου Ανάν, ώστε να επιλυθούν τόσο τα γεωστρατηγικά όσο και τα γεωοικονομικά προβλήματα της περιοχής.
Πού βρίσκεται η Ελλάδα σε όλα αυτά. Άλλοι είναι απασχολημένοι με εσωτερική ομφαλοσκόπηση, άλλοι με διορισμούς συγγενών και φίλων στο δημόσιο. Όπως συμβαίνει δηλαδή, εδώ και δεκαετίες.