Η Ελλάδα από οργανωτική άποψη είναι σε πολλούς τομείς κράτος της πλάκας. Από την άλλη το ποδόσφαιρο είναι για πολύ κόσμο μια εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση. Όπως συνήθως συμβαίνει όταν υπάρχει συνάφεια του σάπιου με το υγιές, το αποτέλεσμα είναι αρνητικό. Διότι σήμερα, όσο πουθενά αλλού στον πολιτισμένο κόσμο, το ποδόσφαιρο στη χώρα μας διασύρεται. Από αξιόπιστο και δημοφιλές άθλημα εκπίπτει σε καρικατούρα. Σε παιχνίδι με κανόνες – ακορντεόν, που προσαρμόζονται και υπακούν στα κέφια της κάθε μορφής προσωπικής ή συλλογικής πατρωνίας, που αδιαφορεί πλήρως για τον κοινωνικό αντίκτυπο.
Δύο γεγονότα των τελευταίων ημερών που πιστοποιούν αυτή την παρακμή:
Πρώτον, ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε τηλεοπτική του συνέντευξη εξέφρασε την απορία γιατί στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν μπορούν να έρθουν ξένοι elite -δηλαδή διακεκριμένοι- διαιτητές, αλλά επιλέγονται δευτεροκλασάτοι. Λάθος απορία για έναν πρωθυπουργό, για τον πρόεδρο της κυβέρνησης που ηγείται της χώρας και της κοινωνίας. Η… κανονική πρωθυπουργική ερώτηση -και όχι μόνο ερώτηση- θα έπρεπε να αφορά το γιατί το ελληνικό πρωτάθλημα είναι το μοναδικό στην Ευρώπη στο οποίο σφυρίζουν ξένοι διαιτητές. Για την ακρίβεια –που το κάνει ακόμη χειρότερο- γιατί στα θεωρητικά εύκολα ματς σφυρίζουν Έλληνες και στα ντέρμπι ξένοι διαιτητές; Και τι κάνει γι’ αυτό η επίσημη πολιτεία; Διότι μπορεί στο ποδόσφαιρο να υπάρχει αυτοδιοίκητο, αλλά όταν οι ενέργειες αυτού του… αυτοδιοίκητου εκθέτουν τη χώρα η κυβέρνηση οφείλει να παρέμβει. Διότι το διεθνές ρεζιλίκι και την απαξία δεν τα εισπράττουν οι ομάδες, οι διοικητικοί παράγοντες ή τα συλλογικά όργανα. Χαρακτηρίζουν την Ελλάδα.
Δεύτερον, μία χώρα στην οποία δεν υπάρχει γήπεδο να διεξαχθεί ο τελικός του κυπέλου δεν δικαιούται να έχει τον συγκεκριμένο θεσμό. Η ΕΠΟ, που διοργανώνει το κύπελλο, τρώει… πόρτα από παντού. Επειδή στον τελικό θα συμμετάσχουν ομάδες από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, το ματς πρέπει να γίνει εκτός των δύο μεγάλων πόλεων της χώρας. Ο Βόλος, που βρίσκεται στο μέσον της απόστασης, αρνείται να φιλοξενήσει το ματς κι ας έχει για δήμαρχο πρόεδρο ομάδας. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τα απίστευτα επεισόδια στη διαβόητη πεζογέφυρα στο Πανθεσσαλικό, στον τελικό του 2017 με τις ίδιες ομάδες, και κανείς στον Βόλο δεν θέλει να σκέφτεται το ενδεχόμενο αυτή τη φορά να γίνει η ίδια η πόλη πεδίο μάχης από τους ανεγκέφαλους.
Αλλά ούτε η Λευκωσία, η πρωτεύουσα της αδελφής Κύπρου, έχει οποιαδήποτε διάθεση να μπει σε περιπέτειες, οπότε αρνήθηκε να παραχωρήσει γήπεδο για λόγους ασφαλείας. Μένουν ακόμη η Αγγλία, η Γερμανία, η Αμερική, η Αυστραλία, ακόμη και -γιατί όχι;- η Κίνα και η Βόρεια Κορέα για να ψαχτούν ο κ. Μπαλτάκος και οι συνεργάτες του, οι οποίοι, μάλιστα, είχαν την ιδέα να προτείνουν ως ημερομηνία του τελικού το Σάββατο 20 Μαΐου, παραμονή των εκλογών της 21ης Μαΐου!
Όταν, λοιπόν, σε μια χώρα οι βασικοί ποδοσφαιρικοί θεσμοί, πρωτάθλημα και κύπελλο, δεν μπορούν να διεξαχθούν και να ολοκληρωθούν χωρίς την παρέμβαση… τρίτων χωρών, κάτι δεν πηγαίνει καλά. Για την ακρίβεια τίποτα δεν πηγαίνει καλά και ως γνωστόν ό,τι δεν λύνεται κόβεται. Το είπε και το εφάρμοσε ο Μέγας Αλέξανδρος 2.500 χρόνια πριν, προσφέροντας από τότε διέξοδο σε άπειρες υποθέσεις και δύσκολα προβλήματα. Μόνο που «ουδείς προφήτης στον τόπο του», ούτε καν ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος.
Οι άνθρωποι ανά τον πλανήτη που παίρνουν στα σοβαρά το ποδόσφαιρο το εξετάζουν από πολλές απόψεις. Η ανταγωνιστικότητα, το αποτέλεσμα, η στρατηγική, η τακτική, η οργάνωση, το κοσμοπολίτικο πνεύμα, η οικονομική ανάπτυξη είναι θέματα για τα οποία έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες και πολλά βιβλία με επίκεντρο και πεδίο εφαρμογής το ποδόσφαιρο. Σε κανένα από αυτά δεν υπάρχει κεφάλαιο «Πώς οργανώνουμε έναν αγώνα» ή «Πώς θα φτάσουμε μέχρι τη διοργάνωση ενός τελικού» ή ακόμα «Πώς διαλέγουμε τους κατάλληλους ξένους διαιτητές για να διαιτητεύσουν τα ματς». Μετά από το νηπιαγωγείο, όπου ίσως οι εκπαιδευτικοί παρεμβαίνουν για να οργανώσουν τους Θανασάκηδες και τους Χαρούληδες να παίξουν μπάλα στην αυλή του σχολείου, ποτέ και πουθενά οι άνθρωποι δεν χάνουν χρόνο και ενέργεια για τα βασικά. Είναι προφανές ότι όποιος δεν ξέρει απλή αριθμητική ή προπαίδεια δεν έχει νόημα να ασχοληθεί για να λύσει εξισώσεις δευτέρου βαθμού.
ΥΓ. Ευτυχώς για τους Έλληνες ποδοσφαιρόφιλους εδώ και τρεις δεκαετίες η δορυφορική τηλεόραση και στις μέρες μας οι πλατφόρμες του διαδικτύου μεταδίδουν όλα τα σοβαρά και λιγότερο σοβαρά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα του πλανήτη. Το θέαμα είναι πλούσιο και συχνά πολύ υψηλής ποιότητας. Εκεί σημασία έχουν οι ομάδες, οι ποδοσφαιριστές, οι παίκτες, η ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι φίλαθλοι και τίποτε άλλο. Ούτε οι διοργανώτριες αρχές ούτε οι διοικήσεις, ούτε οι διαιτητές, οι οποίοι λόγω του VAR δεν μπορούν, πλέον, να κάνουν ούτε ένα λάθος της προκοπής.
ΥΓ2. Το 2008 ο αθλητικογράφος της εφημερίδας Financial Times Τζόναθαν Γουίλσον έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Αντιστρέφοντας την πυραμίδα» και υπότιτλο «Η ιστορία του ποδοσφαίρου, των τακτικών & των συστημάτων του». Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Polaris, σε μετάφραση Χρήστου Χαραλαμπόπουλου. Είναι ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα για τους φίλους του ποδοσφαίρου, κυρίως για όσους προβάλλουν τα ματς και εκτός γηπέδου. Που αντιλαμβάνονται ότι η έννοια του κενού χώρου έχει σημασία και εφαρμογή και πέρα από το… γρασίδι. Ένα βιβλίο απόδειξη για τη σοβαρότητα που μπορεί να έχει το ποδόσφαιρο, που αξίζει την προσοχή μας.
ΥΓ3. Η πληροφορία ότι ήδη στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, στο τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων, ετοιμάζεται αντι-εγχειρίδιο για τα όσα οφείλει να αποφεύγει ένας σύγχρονος μάνατζερ με παραδείγματα από το ελληνικό ποδόσφαιρο ελέγχεται! Μπορεί να ισχύει, μπορεί, όμως, να είναι ανακριβής!