Τις τελευταίες τρείς εβδομάδες στην πλατεία Συντάγματος, μπροστά στο Άγαλμα του Άγνωστου Στρατιώτη, ζήσαμε την απεργία πείνας στην ελληνική της version, με αντίσκηνα, κανάλια, τους γνωστούς ανθρωπιστές, τη Ζωή - χωρίς τις καρδούλες - και ολίγη από Μπισμπίκη.
H απεργία πείνας ως μέσο προβολής και διεκδίκησης αιτημάτων, συνήθως πολιτικών, δεν είναι κάτι καινούργιο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στη Μ. Βρετανία ήταν Πρωθυπουργός η Μάργκαρετ Θάτσερ. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ήταν η ένοπλη βία που είχε εξαπολύσει στη Βόρεια Ιρλανδία ο Ιρλανδικός Επαναστατικός Στρατός, γνωστός ως ΙRA, τα μέλη του οποίου είχαν μετατρέψει το Μπέλφαστ σε πεδίο μάχης με καθημερινές εκρήξεις βομβών και δολοφονίες αστυνομικών και πολιτικών τους αντιπάλων. Ένα από τα πιο δραστήρια μέλη του ΙRA ήταν ο 27χρονος Bobby Sands, o οποίος τελικώς συνελήφθη και καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση. Κατά τη διάρκεια της κράτησης του ξεκίνησε απεργία πείνας διεκδικώντας καθεστώς πολιτικού κρατουμένου, αίτημα στο οποίο η Θάτσερ αρνήθηκε πεισματικά να συναινέσει, με αποτέλεσμα μετά από 66 ημέρες ο Sands να καταλήξει νεκρός ήρωας για τους Ιρλανδούς και ο πιο γνωστός απεργός πείνας μέχρι σήμερα.
Στην Ελλάδα το όπλο της απεργίας πείνας επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί από την Αριστερά προ ολίγων ετών, προκειμένου να επιτύχει την αποφυλάκιση του καταδικασμένου για 11 δολοφονίες Δημήτρη Κουφοντίνα. Ο γνωστός και ως «Φαρμακοχέρης», λόγω της αποτελεσματικότητας του στην εκτέλεση των ανυποψίαστων θυμάτων του, κατάφερε μεν να σπάσει το ρεκόρ του μακαρίτη Bobby Sands, αφού σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής η απεργία πείνας διήρκησε 72 μέρες, αλλά δεν κατάφερε να πετύχει τον σκοπό του δεδομένου ότι η κυβέρνηση αρνήθηκε να υποκύψει στον εκβιασμό, με αποτέλεσμα ο εν λόγω να επιστρέψει στη φυλακή, προκειμένου να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του, προς απογοήτευση κάθε αριστερού «ανθρωπιστή» που διαδήλωνε τότε κρατώντας πανό με το σύνθημα «γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» και άλλα τέτοια γραφικά. Ενδεχομένως βέβαια στην άρνηση της κυβέρνησης τότε να ικανοποιήσει το αίτημα του Κουφοντίνα να έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι η απεργία πείνας του έμοιαζε πολύ με το Ραμαζάνι, διήρκησε πράγματι 72 ημέρες, αλλά όχι 72 νύχτες.
Το ίδιο έργο λοιπόν ξαναείδαμε τις προηγούμενες ημέρες στον Άγνωστο Στρατιώτη. Ένας -αναμφισβήτητα- τραγικός γονιός, που έχασε το παιδί του στο δυστύχημα των Τεμπών ένα πρωινό εγκαταστάθηκε εκεί και δήλωσε ότι ξεκινά απεργία πείνας με αίτημα την εκταφή του γιου του, προκειμένου να γίνουν τοξικολογικές εξετάσεις ώστε να πληροφορηθεί την αιτία θανάτου του. Και εκεί ξεκίνησε το show, το οποίο φυσικά ήταν αυτό ακριβώς που επεδίωκαν όποιοι έστειλαν τον δυστυχή αυτόν άνθρωπο στο Σύνταγμα.
Συνεχείς on air ανακοινώσεις για την κατάσταση της υγείας του και καθημερινή παρέλαση από τους γνωστούς «ανθρωπιστές» της Αριστεράς, συνοδεία καμερών και μικροφώνων για τις απαραίτητες δηλώσεις κατά της κυβέρνησης, οι οποίες κυμαίνονταν από έντονες επικρίσεις για δήθεν συγκάλυψη έως αισχρές ύβρεις, με κοινό παρονομαστή όλων το πάγιο αίτημα «να φύγει ο Μητσοτάκης». Kαι μία κυβέρνηση πλήρως αιφνιδιασμένη, για ακόμα μία φορά, να προσπαθεί να αντιμετωπίσει τη γνωστή παράταξη του ξυλολίου και των απίθανων θεωριών συνομωσίας, καταφέρνοντας όμως και πάλι επικοινωνιακά να σκοντάψει πατώντας τα κορδόνια της.
Το μέγεθος της πολιτικής σπέκουλας, που για ακόμα μία φορά επιχειρήθηκε, γίνεται αντιληπτό όταν διατυπώνονται κάποια ερωτήματα, τα οποία όμως όποιος τολμά, ακόμα και σε ιδιωτικές συζητήσεις, να διατυπώσει, λοιδορείται, υβρίζεται και βρίσκεται αντιμέτωπος με κατάρες προερχόμενες από τους γνωστούς «ανθρωπιστές» αλλά και από καλόπιστους πολίτες, οι οποίοι όμως παρασυρόμενοι από το βαρύ συναισθηματικό φόρτο της συγκεκριμένης υπόθεσης, παραβλέπουν τα γεγονότα.
Τα ρωτήματα
Και αφού λοιπόν η κυβέρνηση και το Μέγαρο Μαξίμου είναι πολύ comme il faut και δεν θέλουν να τα διατυπώσουν δημόσια, θα το κάνω εγώ.
Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που κάνει απεργία πείνας τόσες ημέρες να εμφανίζει την ίδια εικόνα με την εικόνα που είχε την πρώτη ημέρα που την ξεκίνησε;
Για ποιο λόγο την 10η ημέρα που μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο, επελέγη το Κρατικό Νίκαιας, όταν σε απόσταση μόλις 10 λεπτών από την πλατεία Συντάγματος υπάρχουν τουλάχιστον 3 μεγάλα κρατικά νοσοκομεία;
Είναι τυχαίο ότι στο συγκεκριμένο νοσοκομείο υπηρετούν οι ίδιοι γιατροί οι οποίοι κουράριζαν τον Κουφοντίνα κατά την διάρκεια της δικής του «ηρωικής» 72ημερης απεργίας πείνας;
Για ποιο λόγο οι ίδιοι γιατροί όταν προκλήθηκαν από τον Υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη να δώσουν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα των εξετάσεων που του έγιναν προκειμένου να πληροφορηθεί η κοινή γνώμη την πραγματική κατάσταση της υγείας του, έκαναν ότι δεν άκουσαν;
Να μην σχολιάσω δε το κορυφαίο με τις φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας τις προηγούμενες ημέρες, απεικονίζοντας τον απεργό πείνας να καπνίζει αρειμανίως τα τσιγαράκια του συνοδεία φραπέ, ούτε το φαγητό που του πήγε η σύζυγος του αμέσως μετά την λήξη της απεργίας πείνας, λες και κάποιος ο οποίος στερείτο επί 22 ημέρες τροφής μπορεί ξαφνικά να πλακωθεί στα ιμάμ μπαιλντί.
Θα σχολιάσω όμως το γεγονός ότι αφού τελικώς το αίτημα του έγινε δεκτό από τις αρμόδιες Δικαστικές Αρχές, μας δήλωσε χθες ότι η εκταφή, για την οποία έκανε απεργία πείνας για 22 ημέρες, πρέπει να αναβληθεί προκειμένου να καλέσει ειδικούς από το εξωτερικό, δεδομένου ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στους Έλληνες ιατροδικαστές!
Μιλάμε σοβαρά τώρα;
Είναι προφανές ότι εδώ δεν πρόκειται απλώς για έναν δυστυχισμένο γονιό που ψάχνει να βρει πως σκοτώθηκε το παιδί του, αυτό άλλωστε είναι γνωστό, ένας εγκληματικός ηλίθιος έβαλε 2 τραίνα στην ίδια γραμμή και επί 17 λεπτά έβλεπε τα λαμπάκια στον πίνακα ελέγχου να αναβοσβήνουν χωρίς να αντιδρά. Πρόκειται για πολιτικό σχέδιο και όποιος δεν είναι κοντόφθαλμος μπορεί να το αντιληφθεί.
Ασφαλώς τον γονιό μπορώ να τον καταλάβω, να τον συμπονέσω και να τον δικαιολογήσω, όταν χάνεις ένα παιδί σου φταίνε όλοι, και δικαίως. Αλλά αυτούς που δεν μπορώ να δικαιολογήσω είναι όσους, ελλείψει πολιτικού αφηγήματος, επένδυσαν και επενδύουν πολιτικά στην τραγωδία των Τεμπών και δεν έχουν κανένα ενδοιασμό στο να χρησιμοποιήσουν ένα τραγικό πατέρα για να πετύχουν τον σκοπό τους, που δεν είναι άλλος από την καθυστέρηση της δίκης, ελπίζοντας ότι έτσι θα πετυχαίνουν τη καθημερινή φθορά της κυβέρνησης μέχρι τις εκλογές.
Και καλά θα κάνουν στο Μέγαρο Μαξίμου να θυμηθούν ότι η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια και να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τους εμπνευστές του παραπάνω σχεδίου με όρους πολιτικής ευγένειας. Όταν έχεις απέναντι σου την Κωνσταντοπούλου και τα άλλα παιδιά να σε αποκαλούν καθημερινά δολοφόνο και εγκληματία, οφείλεις να αντιδράσεις δυναμικά γιατί όσο δεν το κάνεις δίνεις την εντύπωση όχι ότι είσαι political correct αλλά ότι είσαι ένοχος.
*Ο Χρήστος Γιαννακούλας είναι δικηγόρος